ΜΕΡΟΣ 2: Νόμιζε ότι θα εγκατέλειπα τα αδέλφια μου… αλλά στην πραγματικότητα ετοίμαζα το μεγαλύτερο μάθημα της ζωής του
Μόλις άκουσε τα λόγια μου, ο Έλιοτ χαμογέλασε.
Ήταν το χαμόγελο ενός ανθρώπου που πίστευε ότι είχε κερδίσει.
Σαν να είχε μόλις αποδείξει πως η γνώμη του ήταν πιο σημαντική από την οικογένειά μου.
Πλησίασε, με φίλησε στο μέτωπο και είπε με ανακούφιση:
«Ήξερα ότι στο τέλος θα έπαιρνες τη σωστή απόφαση.»
Χαμογέλασα κι εγώ.
Αλλά μέσα μου ένιωθα μόνο απογοήτευση.
Ο άνθρωπος που αγαπούσα οκτώ ολόκληρα χρόνια δεν είχε δείξει ούτε ένα ίχνος λύπης για δύο μικρά παιδιά που μόλις είχαν χάσει τους γονείς τους.
Δεν τον ενδιέφερε αν έκλαιγαν κάθε βράδυ.
Δεν τον ενδιέφερε αν ξυπνούσαν τρομαγμένα φωνάζοντας «μαμά».
Το μόνο που τον απασχολούσε ήταν ότι θα άλλαζε η δική του άνετη ζωή.
Από εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως δεν είχα απέναντί μου έναν σύντροφο.
Είχα απέναντί μου έναν άνθρωπο που αγαπούσε μόνο τον εαυτό του.
Κι εγώ αποφάσισα να μην του χαρίσω έναν απλό χωρισμό.
Ήθελα να δει μπροστά στα μάτια του ποιος πραγματικά ήταν.
Τις επόμενες ημέρες συμπεριφερόμουν σαν να συμφωνούσα μαζί του.
Μιλούσαμε για τον γάμο.
Διαλέγαμε λουλούδια.
Κλείναμε λεπτομέρειες με τον φωτογράφο.
Κάθε τόσο εκείνος με ρωτούσε:
«Έκανες αυτό που συζητήσαμε;»
Κι εγώ απαντούσα ήρεμα:
«Όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο.»
Δεν υποψιάστηκε τίποτα.
Στο μεταξύ, εγώ ετοίμαζα κάτι εντελώς διαφορετικό.
Πήρα τηλέφωνο όλους όσοι θα ήταν στον γάμο.
Τους γονείς του.
Την αδελφή του.
Τους φίλους μας.
Τους κουμπάρους.
Ακόμα και κάποιους συναδέλφους του.
Δεν τους εξήγησα τίποτα.
Τους ζήτησα μόνο μία χάρη.
«Ό,τι κι αν ακούσετε την ημέρα του δείπνου πριν από τον γάμο... σας παρακαλώ, μη φύγετε.»
Όλοι συμφώνησαν.
Η μέρα έφτασε.
Το εστιατόριο ήταν γεμάτο.
Όλοι χαμογελούσαν.
Έπιναν κρασί.
Έκαναν σχέδια για τον γάμο της επόμενης εβδομάδας.
Ο Έλιοτ ήταν χαλαρός.
Έδειχνε ευτυχισμένος.
Δεν είχε ιδέα ότι σε λίγα λεπτά όλα θα άλλαζαν.
Κάποια στιγμή χτύπησα απαλά το ποτήρι μου.
Όλοι γύρισαν προς το μέρος μου.
«Θα ήθελα να πω λίγα λόγια πριν παντρευτούμε.»
Το πρόσωπό του φωτίστηκε.
Πίστεψε πως θα του έκανα κάποια ρομαντική έκπληξη.
Σηκώθηκε δίπλα μου και πέρασε το χέρι του γύρω από τη μέση μου.
Τότε πήρα μια βαθιά ανάσα.
«Πριν λίγες εβδομάδες έχασα τους γονείς μου.»
Η αίθουσα βυθίστηκε στη σιωπή.
«Τα δύο πεντάχρονα αδέλφια μου έμειναν μόνα τους στον κόσμο.»
Μερικοί κατέβασαν το βλέμμα.
Άλλοι σκούπισαν διακριτικά τα μάτια τους.
Και συνέχισα.
«Ο Έλιοτ μού είπε ότι υπάρχει μόνο μία λύση.»
Ένιωσα το χέρι του να σφίγγεται πάνω μου.
«Μου ζήτησε να στείλω τα μικρά μου αδέλφια σε ανάδοχη οικογένεια... γιατί, όπως είπε ο ίδιος, δεν είναι διατεθειμένος να μεγαλώσει παιδιά που δεν είναι δικά του.»
Η αίθουσα πάγωσε.
Θα μπορούσες να ακούσεις ακόμα και την ανάσα των ανθρώπων.
Ο Έλιοτ άσπρισε.
«Τι κάνεις;» ψιθύρισε.
Δεν τον κοίταξα καν.
Άνοιξα το κινητό μου.
Πάτησα αναπαραγωγή.
Και ξαφνικά ακούστηκε η δική του φωνή μέσα στα ηχεία.
«Ή τα βάζεις σε ανάδοχη οικογένεια... ή ο γάμος τελειώνει.»
Κανείς δεν μιλούσε.
«Δεν πρόκειται να καταστρέψω τη ζωή μου για παιδιά που δεν είναι δικά μου.»
Η μητέρα του έβαλε το χέρι στο στόμα της.
Ο πατέρας του κατέβασε αργά το κεφάλι.
Οι φίλοι του κοιτούσαν ο ένας τον άλλον χωρίς να ξέρουν τι να πουν.
Ο Έλιοτ άρχισε να πανικοβάλλεται.
«Δεν είναι έτσι όπως ακούγεται!»
«Με παρεξήγησες!»
«Ήμουν θυμωμένος!»
Αλλά ήταν ήδη αργά.
Όλοι είχαν ακούσει κάθε λέξη.
Χωρίς να τον διακόψω, έβγαλα από την τσάντα μου το κουτί με το δαχτυλίδι των αρραβώνων.
Το ακούμπησα αργά πάνω στο τραπέζι.
Τον κοίταξα για τελευταία φορά.
Και του είπα με απόλυτη ηρεμία:
«Δεν χρειάζεται να ανησυχείς πλέον για τα αδέλφια μου... γιατί δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ δική σου οικογένεια.»
Το πρόσωπό του έχασε κάθε χρώμα.
Μόνο τότε κατάλαβε ότι δεν έχανε απλώς μια διαφωνία.
Έχανε τη γυναίκα που πίστευε πως θα ήταν πάντα δίπλα του.
Και το χειρότερο...
Δεν είχε ιδέα ότι η πιο μεγάλη έκπληξη τον περίμενε ακόμα.
(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 3
0 comments:
Post a Comment