Μέρος 2 – Το σπίτι που δεν αναγνώρισα και η αλήθεια πίσω από τον Ματιέ
Μετά από μια κουραστική μέρα στη δουλειά, ανέβηκα αργά τις σκάλες της πολυκατοικίας, σκεπτόμενη μόνο να ξαπλώσω για λίγα λεπτά. Ήμουν σίγουρη πως ο Ματιέ θα είχε ήδη φύγει, αφήνοντας πίσω του μόνο μια σύντομη ανάμνηση μιας καλής πράξης.
Όμως, μόλις άνοιξα την πόρτα, σταμάτησα απότομα.
Το σπίτι μου δεν έμοιαζε καθόλου με αυτό που είχα αφήσει το πρωί.
Η μυρωδιά από φρεσκοψημένο ψωμί και ζεστή σούπα γέμιζε κάθε γωνιά. Το πάτωμα έλαμπε, οι κουρτίνες ήταν ανοιχτές, το φως του απογεύματος έμπαινε από τα παράθυρα και το σαλόνι ήταν τόσο τακτοποιημένο που για μια στιγμή πίστεψα πως είχα μπει σε λάθος διαμέρισμα.
«Μαμά! Ήρθες!» φώναξε ο Λούκας τρέχοντας προς το μέρος μου.
«Τι... τι έγινε εδώ;»
Πριν προλάβει να απαντήσει, εμφανίστηκε ο Ματιέ από την κουζίνα κρατώντας μια πετσέτα στα χέρια.
«Συγγνώμη...» είπε αμέσως. «Ελπίζω να μην σας πείραξε που έβαλα λίγη τάξη. Ήθελα μόνο να σας ευχαριστήσω.»
Έμεινα άφωνη.
«Εσύ τα έκανες όλα αυτά;»
Χαμογέλασε διακριτικά.
«Δεν μπορούσα να προσφέρω χρήματα... αλλά μπορούσα να προσφέρω τη δουλειά μου.»
Ο Λούκας πετάχτηκε γεμάτος ενθουσιασμό.
«Μαμά! Έφτιαξε και την πόρτα! Δεν τρίζει πια! Και το ντουλάπι στην κουζίνα! Και τη βρύση που έσταζε!»
Γύρισα και κοίταξα την είσοδο.
Πράγματι.
Η πόρτα έκλεινε επιτέλους σωστά, χωρίς να χρειάζεται δύναμη.
Στην κουζίνα, η βρύση που με βασάνιζε μήνες δεν έχανε ούτε σταγόνα.
Ακόμα και το χαλασμένο συρτάρι που ποτέ δεν έκλεινε είχε επισκευαστεί.
«Πώς τα κατάφερες όλα αυτά;» τον ρώτησα.
Ο Ματιέ χαμογέλασε με μια μικρή δόση νοσταλγίας.
«Για δεκαπέντε χρόνια εργαζόμουν στη συντήρηση κτιρίων. Ήταν η δουλειά μου να λύνω προβλήματα πριν καν τα προσέξει κάποιος.»
Κοίταξα τα χέρια του.
Ήταν γεμάτα ουλές και σημάδια από χρόνια σκληρής δουλειάς.
«Και μετά;»
Το χαμόγελό του έσβησε.
«Ένα ατύχημα στη δουλειά... το γόνατό μου καταστράφηκε. Η εταιρεία έκλεισε λίγο αργότερα, οι αποζημιώσεις καθυστέρησαν και μέσα σε λίγους μήνες έχασα τα πάντα.»
Έπεσε σιωπή.
Δεν υπήρχε ούτε θυμός ούτε παράπονο στη φωνή του.
Μόνο κούραση.
Εκείνο το βράδυ, καθώς τρώγαμε όλοι μαζί, ο Λούκας δεν σταματούσε να του κάνει ερωτήσεις για εργαλεία, ξύλα και επισκευές.
Ο Ματιέ του απαντούσε με υπομονή, σαν να τον γνώριζε χρόνια.
Κάποια στιγμή το βλέμμα του έπεσε πάνω σε έναν φάκελο που είχα αφήσει κατά λάθος πάνω στο τραπέζι.
Ήταν η τελευταία ειδοποίηση για το ενοίκιο.
Δεν είπε τίποτα.
Τον είδα μόνο να διαβάζει σιωπηλά το χαρτί πριν χαμηλώσει το βλέμμα.
Λίγα λεπτά αργότερα με κοίταξε σοβαρά.
«Νομίζω... ίσως μπορώ να σας βοηθήσω κι άλλο.»
Δεν είχα ιδέα τι εννοούσε.
Και φυσικά, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι η πρότασή του, την επόμενη κιόλας μέρα, θα άλλαζε όχι μόνο τη δική του ζωή... αλλά και τη δική μας με τρόπο που κανείς μας δεν περίμενε.
0 comments:
Post a Comment