Μέρος 2 – Η πρόσκληση που κανείς δεν ήθελε να σταλεί
Το χαμόγελο της Ελεάνας έκανε τον Αλέξανδρο να συνοφρυωθεί.
Περίμενε να τη δει να λυγίζει. Να κατεβάζει το βλέμμα, όπως είχε κάνει εκείνο το βροχερό βράδυ πριν από είκοσι δύο χρόνια.
Αντί γι’ αυτό, στεκόταν απέναντί του ήρεμη.
Σαν να μην την άγγιζαν τα λόγια του.
Ο αδελφός της, ο Λεωνίδας, πλησίασε κρατώντας ένα ποτήρι σαμπάνιας.
«Δεν άλλαξες καθόλου», είπε ειρωνικά. «Πάντα ήξερες να τραβάς την προσοχή.»
Η Ελεάνα τον κοίταξε χωρίς θυμό.
«Εγώ δεν ζήτησα ποτέ να είμαι το κέντρο της βραδιάς.»
«Τότε γιατί ήρθες;»
«Για τον Νικόλα.»
Ο Λεωνίδας γέλασε.
«Για τον ανιψιό σου; Μην προσποιείσαι ότι σας ένωναν οικογενειακοί δεσμοί.»
Η Ελεάνα έβγαλε από την τσάντα της έναν μικρό λευκό φάκελο.
Ήταν φθαρμένος στις άκρες, σαν να είχε ανοιχτεί δεκάδες φορές.
«Θυμάσαι αυτό;»
Ο Λεωνίδας συνοφρυώθηκε.
Εκείνη άνοιξε προσεκτικά το γράμμα.
«Θεία Ελεάνα…
Δεν ξέρω γιατί έφυγες ούτε γιατί κανείς δεν μιλάει για σένα. Όμως θυμάμαι ότι όταν ήμουν παιδί, ήσουν ο μόνος άνθρωπος που με έκανε να πιστεύω ότι μπορώ να γίνω ό,τι ονειρεύομαι.
Αν κάποτε παντρευτώ, θέλω να είσαι εκεί.
Ακόμα κι αν όλοι οι άλλοι διαφωνούν.»
Η υπογραφή έγραφε μόνο μία λέξη.
Νικόλας.
Ο Λεωνίδας χαμήλωσε το βλέμμα.
«Ήταν παιδί τότε...»
«Ναι», απάντησε η Ελεάνα. «Και τα παιδιά λένε συχνά την αλήθεια που οι μεγάλοι φοβούνται.»
Ο Αλέξανδρος έκανε ένα βήμα μπροστά.
«Δεν αλλάζει τίποτα. Έφυγες από αυτή την οικογένεια.»
Η Ελεάνα τον κοίταξε για πρώτη φορά στα μάτια.
«Δεν έφυγα ποτέ.»
Εκείνος γέλασε ειρωνικά.
«Αλήθεια;»
«Με έδιωξες.»
Η φράση έπεσε βαριά ανάμεσά τους.
Μερικοί καλεσμένοι σταμάτησαν να μιλούν.
Άλλοι έκαναν πως ασχολούνταν με τα ποτήρια τους, αλλά κανείς δεν έχανε ούτε λέξη.
Ο Αλέξανδρος άλλαξε αμέσως θέμα.
«Πες μας λοιπόν... Τι κάνεις σήμερα;»
Ο τόνος του έσταζε ειρωνεία.
«Άκουσα ότι δούλευες κάπου στο Δημόσιο. Τίποτα σπουδαίο, υποθέτω.»
Ο Λεωνίδας χαμογέλασε.
«Μάλλον κάποια συνηθισμένη υπάλληλος.»
Η Ελεάνα πήρε άλλη μία μικρή γουλιά από το κρασί της.
«Έχω μια ήσυχη ζωή.»
«Δηλαδή δεν θέλεις να μας πεις;»
«Δεν υπάρχει λόγος.»
Ο πατέρας της πλησίασε ακόμα περισσότερο.
«Ή μήπως ντρέπεσαι;»
Για πρώτη φορά, το βλέμμα της σκοτείνιασε.
Όχι από θυμό.
Από ανάμνηση.
Θυμήθηκε τις νύχτες που κοιμόταν σε έναν παλιό ξενώνα.
Τις ατελείωτες ώρες δουλειάς.
Τις εξετάσεις.
Τις αποστολές.
Τις θυσίες που κανείς από αυτούς δεν έμαθε ποτέ.
Χρειάστηκαν είκοσι δύο χρόνια για να χτίσει τη ζωή της από την αρχή.
Και δεν χρωστούσε εξηγήσεις σε κανέναν.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, στην άλλη άκρη της αίθουσας, η νύφη γύρισε το κεφάλι της.
Τα μάτια της συνάντησαν τα μάτια της Ελεάνας.
Το χαμόγελό της χάθηκε αμέσως.
Έμεινε ακίνητη.
Σαν να είχε μόλις αναγνωρίσει κάποιο πρόσωπο που δεν περίμενε ποτέ να ξαναδεί.
Άφησε αργά το ποτήρι της στο τραπέζι.
Και άρχισε να περπατά προς το μέρος της...
Συνεχίζεται στο Μέρος 3...
0 comments:
Post a Comment