Μέρος 6 — Το μυστικό του παππού μου
Εκείνο το βράδυ, ο στρατηγός Χέιζ επέστρεψε.
Αυτή τη φορά κρατούσε μια μικρή λούτρινη αρκούδα ντυμένη με μπλε στρατιωτική στολή.
Την άφησε δίπλα στην κούνια της Γκρέις.
«Μου είπαν ότι αυτό είναι κατάλληλο.»
Για πρώτη φορά μετά από μέρες, γέλασα.
Αλλά το χαμόγελό μου εξαφανίστηκε όταν μίλησε.
«Έχουμε ένα προκαταρκτικό εύρημα.»
Η Ελίζ είχε παραδεχτεί ότι επικοινωνούσε με τον Μαρκ.
Όμως η διαρροή των στοιχείων μου δεν είχε προέλθει μόνο από εκείνη.
Κάποιος είχε χρησιμοποιήσει τα διαπιστευτήρια του Μαρκ μέσω μιας πύλης πολιτικών εργολάβων.
Και τότε θυμήθηκα κάτι.
Πριν από έναν χρόνο, ο Μαρκ με είχε ρωτήσει:
«Το στρατιωτικό email σου ακολουθεί κάποιο συγκεκριμένο μοτίβο;»
Τότε είχα γελάσει.
Τώρα δεν γελούσα.
«Προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει τα στοιχεία μου;»
«Πιθανότατα», απάντησε ο Χέιζ.
«Για ποιο λόγο;»
Με κοίταξε.
«Πιστεύουμε ότι προσπαθούσε να τοποθετηθεί πριν το καταπίστευμα γίνει οριστικό.»
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
Αργότερα εκείνο το βράδυ άκουσα ένα ακόμα μήνυμα του Μαρκ.
«Άννα, ξέρω ότι έκανα λάθος. Φοβόμουν. Ήθελα απλώς να παραδεχτείς ότι ακόμα νοιαζόσουν.»
Ύστερα η φωνή του έγινε πιο σκληρή.
«Και πρόσεχε ποιον εμπιστεύεσαι. Δεν ξέρεις όλα όσα έκανε ο παππούς σου.»
Πάγωσα.
Ο παππούς μου.
Ο Γουίλιαμ Χαρτ.
Ένας άνθρωπος που κρατούσε πολλά μυστικά.
Κλειδωμένο γραφείο.
Κλειστά κουτιά.
Τηλεφωνήματα που σταματούσαν όταν κάποιος έμπαινε στο δωμάτιο.
Γιατί χρησιμοποιούσε ο Μαρκ τα μυστικά του σαν όπλο;
Το επόμενο πρωί η Ντάνα επέστρεψε.
Και αυτή τη φορά κρατούσε έναν γκρι φάκελο.
«Υπάρχει κάτι που πρέπει να δεις.»
Μέσα υπήρχε ένα γράμμα.
Γραμμένο από τον παππού μου.
Έξι χρόνια πριν.
0 comments:
Post a Comment