ΜΕΡΟΣ 1 — Ο γάμος που δεν έγινε από αγάπη
Όταν παντρεύτηκα την Έβελιν, ήμουν μόλις είκοσι πέντε ετών, άφραγκος, πνιγμένος στα χρέη και χωρίς κανένα πραγματικό σχέδιο για το μέλλον.
Κοιμόμουν στο παλιό μου φορτηγάκι, παρκαρισμένο πίσω από ένα μικρό παντοπωλείο, επειδή δεν μπορούσα πλέον να πληρώνω το ενοίκιο του διαμερίσματός μου.
Η Έβελιν ήταν εβδομήντα ενός.
Ήταν χήρα, ζούσε μόνη της και είχε ένα όμορφο, ζεστό σπίτι σε μια ήσυχη γειτονιά. Δεν ήταν πλούσια με τον τρόπο που φαντάζονται οι άνθρωποι όταν ακούν αυτή τη λέξη, αλλά είχε ένα σπίτι χωρίς στεγαστικό, κάποιες οικονομίες και μια ζωή που είχε χτίσει προσεκτικά όλα αυτά τα χρόνια.
Και ναι…
Την παντρεύτηκα για τα χρήματα.
Ή, τουλάχιστον, έτσι έλεγα στον εαυτό μου.
Δεν την αγαπούσα.
Στην πραγματικότητα, πίστευα ότι είχα βρει την τέλεια λύση στα προβλήματά μου.
Θα ήμουν ένας καλός σύζυγος για λίγα χρόνια. Θα της έκανα παρέα, θα φρόντιζα το σπίτι και, κάποια μέρα, όταν εκείνη θα έφευγε από τη ζωή, θα είχα επιτέλους ένα σπίτι και μια δεύτερη ευκαιρία.
Ήταν ψυχρό.
Ήταν εγωιστικό.
Και σήμερα ντρέπομαι που το σκέφτηκα έτσι.
Γιατί η Έβελιν ήταν πολύ καλύτερη μαζί μου απ' όσο της άξιζα.
Κάθε βράδυ μαγείρευε το δείπνο.
Όταν οι μπότες μου σκίστηκαν, μου αγόρασε καινούργιες.
Όταν ήρθε ο χειμώνας και είδε ότι το παλιό μου παλτό μετά βίας έκλεινε, άφησε ένα καινούργιο δίπλα στην πόρτα.
«Θα παγώσεις με αυτό που φοράς», μου είπε απλά.
Δεν ρώτησε πόσο κόστιζε.
Δεν μου ζήτησε τίποτα.
Μόνο με φρόντιζε.
Κι εγώ;
Εγώ μετρούσα.
Μετρούσα τις μέρες.
Κάθε φορά που πήγαινε στον γιατρό, αναρωτιόμουν πόσο καιρό της είχε απομείνει.
Κάθε φορά που έβλεπα τα φάρμακά της στον πάγκο, σκεφτόμουν το σπίτι.
Το σπίτι που κάποια μέρα πίστευα ότι θα γινόταν δικό μου.
Η Έβελιν όμως δεν ήταν ανόητη.
Μια νύχτα, καθώς πίναμε τσάι στην κουζίνα, με κοίταξε για αρκετή ώρα.
«Τι σκέφτεσαι;» με ρώτησε.
«Τίποτα.»
Χαμογέλασε.
«Είσαι πολύ νέος για να λες τόσο συχνά “τίποτα”.»
Γέλασα αμήχανα.
Εκείνη δεν είπε τίποτα άλλο.
Απλώς συνέχισε να πίνει το τσάι της.
Τότε δεν κατάλαβα τι σήμαινε εκείνο το βλέμμα.
Αργότερα θα συνειδητοποιούσα ότι η Έβελιν με είχε καταλάβει πολύ νωρίτερα απ' όσο πίστευα.
Και ίσως…
να είχε ήδη αρχίσει να ετοιμάζει κάτι.
0 comments:
Post a Comment