ΜΕΡΟΣ 2 — Οι μελανιές που δεν μπορούσαν να εξηγηθούν
Η Κλάρα επέστρεψε δύο μέρες αργότερα.
Μπήκε στο σπίτι με ένα τέλειο χαμόγελο, ακριβές βαλίτσες και δώρα για όλους.
Για μένα είχε αγοράσει ένα ρολόι.
Για τη Χάρπερ, ένα πανέμορφο ροζ φόρεμα.
«Σου αρέσει;» τη ρώτησε.
Η Χάρπερ χαμογέλασε.
«Ναι, μαμά.»
Αλλά τα μάτια της έλεγαν κάτι άλλο.
Από εκείνη την ημέρα άρχισα να παρατηρώ.
Όταν η Κλάρα έμπαινε στο δωμάτιο, η Χάρπερ σταματούσε να γελάει.
Όταν η Κλάρα ρωτούσε μια ερώτηση, η Χάρπερ σκεφτόταν πολύ πριν απαντήσει.
Και όταν η Κλάρα έλεγε:
«Η Χάρπερ συμπεριφέρθηκε καλά όσο έλειπα;»
η μικρή απαντούσε πάντα:
«Ναι.»
Ακόμα κι όταν ήξερα ότι δεν ήταν όλη η αλήθεια.
Ένα πρωί, καθώς βοηθούσα τη Χάρπερ να ετοιμαστεί για το σχολείο, παρατήρησα σημάδια στα χέρια της.
Δεν έμοιαζαν με τραυματισμό από παιχνίδι.
«Πώς έγινε αυτό;»
Αμέσως κατέβασε το μανίκι της.
«Έπεσα.»
«Πού;»
«Στο σχολείο.»
Ήξερα ότι δεν είχε πάει ποτέ με ποδήλατο στο σχολείο, παρόλο που μου είπε ότι έπεσε από ποδήλατο.
Δεν την πίεσα.
Ακόμη.
Το απόγευμα, όταν η Κλάρα έλειπε στη δουλειά, άρχισα να ψάχνω διακριτικά το σπίτι.
Δεν ήθελα να παραβιάσω την ιδιωτικότητα κανενός.
Αλλά ήμουν νοσοκόμος.
Είχα δει αρκετά περιστατικά για να ξέρω ότι μερικές φορές το ένστικτο υπάρχει για κάποιο λόγο.
Στο γραφείο της Κλάρα βρήκα ένα κλειδωμένο ντουλάπι.
Δεν μπορούσα να το ανοίξω.
Στην κουζίνα, όμως, βρήκα κάτι που με ανησύχησε περισσότερο.
Φάρμακα που δεν είχαν συνταγογραφηθεί στη Χάρπερ.
Τα σημείωσα.
Τα φωτογράφισα.
Και συνέχισα να ψάχνω.
Στο δωμάτιο παιχνιδιών υπήρχε ένα ξύλινο σεντούκι.
Μέσα υπήρχαν κούκλες, τουβλάκια και παλιά παιχνίδια.
Στον πάτο βρήκα ένα μικρό λούτρινο κουνέλι.
Το ύφασμά του ήταν σκισμένο.
Υπήρχαν σημάδια που έδειχναν ότι είχε υποστεί βίαιη μεταχείριση.
Το άφησα στη θέση του.
Εκείνο το βράδυ, η Χάρπερ καθόταν μόνη στο δωμάτιο παιχνιδιών.
«Χάρπερ.»
Με κοίταξε.
«Τι συνέβη στο κουνέλι;»
Έσφιξε τον Σκάουτ.
«Δεν ξέρω.»
«Είσαι σίγουρη;»
Έγνεψε.
Δεν την πίεσα.
Αργότερα, την ώρα του δείπνου, η Κλάρα είπε:
«Η Χάρπερ φαίνεται κουρασμένη τελευταία.»
«Ίσως χρειάζεται ξεκούραση», απάντησα.
Η Κλάρα με κοίταξε για λίγο.
«Ίσως.»
Ήταν μόνο μία λέξη.
Αλλά υπήρχε κάτι ψυχρό πίσω της.
Το ίδιο βράδυ, η Χάρπερ ήρθε στο δωμάτιό μου.
«Ήθαν;»
«Ναι;»
«Αν κάποιος πει ότι είμαι κακό παιδί, θα τον πιστέψεις;»
«Όχι.»
«Ακόμα κι αν το πει η μαμά;»
Σηκώθηκα.
«Ακόμα κι αν το πει όλος ο κόσμος.»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Τότε πρέπει να σου δείξω κάτι.»
Με πήγε στο δωμάτιό της.
Άνοιξε ένα μικρό συρτάρι.
Έβγαλε τον Σκάουτ.
«Κοίτα την πλάτη του.»
Γύρισα την αλεπού.
Κάτω από τη γούνα υπήρχε ένα μικρό φερμουάρ.
Το άνοιξα.
Μέσα υπήρχε κάτι που δεν περίμενα ποτέ να δω.
Ένα μικρό USB.
«Τι είναι αυτό;» ρώτησα.
Η Χάρπερ ψιθύρισε:
«Η μαμά δεν ξέρει ότι το πήρα.»
«Από πού;»
«Από τον υπολογιστή της.»
«Τι έχει μέσα;»
Με κοίταξε.
«Βίντεο.»
«Τι βίντεο;»
Η Χάρπερ άρχισε να κλαίει.
«Βίντεο με εμένα.»
Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.
Εκείνο το βράδυ, περίμενα μέχρι να κοιμηθεί η Κλάρα.
Μετέφερα το USB στον υπολογιστή μου.
Υπήρχαν δεκάδες αρχεία.
Το πρώτο άνοιξε.
Και τότε κατάλαβα ότι η Χάρπερ δεν φοβόταν χωρίς λόγο.
Η Κλάρα εμφανίστηκε στην οθόνη.
Γονάτισε μπροστά στη μικρή Χάρπερ.
Και της είπε:
«Πες μου ξανά τι έκανε ο Ήθαν.»
Η φωνή της Χάρπερ ακούστηκε αδύναμη.
«Δεν έκανε τίποτα.»
Η Κλάρα πλησίασε.
«Πες το ξανά.»
Και τότε συνειδητοποίησα κάτι τρομακτικό.
Η Κλάρα δεν προσπαθούσε απλώς να τρομάξει την κόρη της.
Προσπαθούσε να δημιουργήσει μια ιστορία.
Μια ιστορία που θα κατέστρεφε εμένα.
0 comments:
Post a Comment