Μέρος 4
Η Ίρις μπήκε ξανά στο σαλόνι κρατώντας ένα ποτήρι νερό.
Σταμάτησε μόλις είδε τα πρόσωπά τους.
«Τι συμβαίνει; Γιατί με κοιτάτε έτσι;»
Ο Ράιαν δεν μίλησε.
Γύρισε μόνο το βλέμμα του προς την Τζέιν.
Η μητέρα της πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Ίρις... υπάρχει κάτι που έπρεπε να σου έχω πει εδώ και πολλά χρόνια.»
Η κοπέλα χαμογέλασε αμήχανα.
«Με τρομάζεις, μαμά.»
Τα μάτια της Τζέιν γέμισαν δάκρυα.
«Ο Άντονι... ο άντρας που γνώρισες απόψε... είναι ο πατέρας σου.»
Το ποτήρι γλίστρησε από τα χέρια της Ίρις και έσπασε στο πάτωμα.
Έμεινε ακίνητη.
«Όχι...»
Η φωνή της μόλις ακουγόταν.
«Μου είπες ότι μας εγκατέλειψε... ότι δεν ήθελε ποτέ να με γνωρίσει.»
Η Τζέιν άρχισε να κλαίει.
«Δεν ήταν όλη η αλήθεια.»
«Τότε ποια είναι η αλήθεια;»
Για λίγα δευτερόλεπτα επικράτησε απόλυτη σιωπή.
«Μετά το διαζύγιο», είπε η Τζέιν, «ο πατέρας σου έκανε πολλά λάθη. Έλειπε συχνά λόγω της δουλειάς, έχανε επισκέψεις και με απογοήτευε συνεχώς. Κάποια στιγμή άρχισα να πιστεύω πως θα σε πλήγωνε περισσότερο αν συνέχιζε να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται.»
Η Ίρις την κοίταζε χωρίς να μιλά.
«Έτσι... όταν προσπαθούσε να σε δει... εγώ του το έκανα όλο και πιο δύσκολο.»
Η ανάσα της Ίρις κόπηκε.
«Δηλαδή... προσπαθούσε να με δει;»
Η Τζέιν έγνεψε αργά.
«Ναι.»
«Κι εσύ... τον εμπόδισες;»
Τα δάκρυα κυλούσαν πλέον ασταμάτητα.
«Ναι...»
Η Ίρις έκανε δύο βήματα πίσω.
«Πέρασα δώδεκα χρόνια πιστεύοντας ότι ο ίδιος μου ο πατέρας δεν με ήθελε... ενώ ήταν ψέμα.»
Ο Ράιαν παρέμενε σιωπηλός.
Η Τζέιν άπλωσε το χέρι της προς την κόρη της.
«Ίρις... συγχώρεσέ με...»
Εκείνη όμως απομακρύνθηκε.
«Μην με αγγίζεις.»
Το βλέμμα της είχε αλλάξει.
Για πρώτη φορά δεν έβλεπε μόνο τη μητέρα της.
Έβλεπε τη γυναίκα που είχε αποφασίσει για ολόκληρη τη ζωή της χωρίς να της δώσει ποτέ το δικαίωμα να γνωρίσει την αλήθεια.
(Συνεχίζεται στο Μέρος 5...)
ΜΕΡΟΣ 5
0 comments:
Post a Comment