Μέρος 2: Ο γάμος που κανείς δεν αποδέχτηκε
Το τηλεφώνημα του Ράσελ το επόμενο πρωί με ξάφνιασε περισσότερο απ' όσο ήθελα να παραδεχτώ.
«Καλημέρα, Έλενα», είπε με την ίδια ήρεμη φωνή που θυμόμουν από το φιλανθρωπικό δείπνο.
«Ελπίζω να μην σε ξύπνησα.»
Κοίταξα το ρολόι.
Ήταν μόλις οκτώ.
«Όχι... μόλις είχα σηκωθεί.»
Στην πραγματικότητα, ήμουν ξύπνια από τις έξι, προσπαθώντας να υπολογίσω πώς θα πλήρωνα τον λογαριασμό του ηλεκτρικού.
«Θα ήθελες να πιούμε έναν καφέ;»
Έμεινα σιωπηλή.
«Δεν χρειάζεται να απαντήσεις αμέσως», συνέχισε. «Απλώς σκέφτηκα ότι θα ήταν όμορφο να συνεχίσουμε τη συζήτηση που δεν προλάβαμε να ολοκληρώσουμε χθες.»
Δεν ήξερα γιατί, αλλά είπα το «ναι».
Ο καφές κράτησε σχεδόν τρεις ώρες.
Δεν ένιωσα ούτε μία στιγμή ότι προσπαθούσε να με εντυπωσιάσει.
Δεν μιλούσε για τα χρήματά του.
Δεν ανέφερε τις επιχειρήσεις του.
Δεν έκανε καμία επίδειξη.
Αντίθετα, με ρωτούσε για μένα.
Για τη μητέρα μου.
Για τα παιδικά μου χρόνια.
Για τα όνειρα που είχα εγκαταλείψει.
Και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, κάποιος άκουγε πραγματικά τις απαντήσεις μου.
Οι συναντήσεις μας έγιναν συνήθεια.
Κάθε πρωί, την ίδια ώρα.
Κάποιες φορές πίναμε καφέ.
Άλλες φορές περπατούσαμε σε ένα μικρό πάρκο.
Μερικές Κυριακές μαγειρεύαμε μαζί.
Δεν είχε σημασία τι κάναμε.
Σημασία είχε ότι δίπλα του ένιωθα ήρεμη.
Ένα απόγευμα, καθώς μαγειρεύαμε ζυμαρικά στην τεράστια κουζίνα του, γέλασα.
«Ξέρεις ποιο είναι το πιο αστείο;»
«Τι;»
«Η κουζίνα σου είναι μεγαλύτερη από ολόκληρο το σπίτι μου.»
Εκείνος χαμογέλασε.
«Τότε ίσως το σπίτι μου είναι υπερβολικά μεγάλο.»
«Ή το δικό μου υπερβολικά μικρό.»
Για λίγο κανείς μας δεν μίλησε.
Τρεις μήνες αργότερα, με κάλεσε σε ένα μικρό ιταλικό εστιατόριο.
Δεν ήταν πολυτελές.
Δεν υπήρχαν κάμερες.
Δεν υπήρχαν δημοσιογράφοι.
Μόνο δύο άνθρωποι που είχαν μάθει να απολαμβάνουν ο ένας την παρέα του άλλου.
Όταν τελειώσαμε το φαγητό, έβγαλε από την τσέπη του ένα μικρό κουτί.
Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά.
Το άνοιξε αργά.
Ένα λεπτό διαμαντένιο δαχτυλίδι έλαμψε κάτω από το φως.
«Έλενα...»
Πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Δεν σου ζητώ να με αγαπήσεις σήμερα.»
Με κοίταξε στα μάτια.
«Σου ζητώ μόνο να μου επιτρέψεις να σε φροντίζω για όσα χρόνια μου απομένουν.»
Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.
Δεν ήταν η αξία του δαχτυλιδιού.
Ήταν ο τρόπος που το είπε.
Σαν να μου έδινε μια επιλογή.
Όχι μια υποχρέωση.
Για πολλές νύχτες δεν κοιμήθηκα.
Σκεφτόμουν ξανά και ξανά την πρότασή του.
Οι φίλοι μου είχαν διχαστεί.
«Είναι πολύ μεγαλύτερός σου.»
«Θα πουν ότι παντρεύεσαι για τα λεφτά.»
«Πρόσεχε.»
Άλλοι όμως μου είπαν μόνο μία φράση.
«Όταν μιλάς γι' αυτόν... χαμογελάς.»
Και είχαν δίκιο.
Τελικά είπα το «ναι».
Όχι επειδή ήμουν φτωχή.
Όχι επειδή φοβόμουν το μέλλον.
Αλλά επειδή, για πρώτη φορά στη ζωή μου, κάποιος με έκανε να νιώθω ασφαλής χωρίς να προσπαθεί να με αλλάξει.
Η τελετή του αρραβώνα έγινε στο σπίτι του.
Εκεί γνώρισα τα παιδιά του.
Ο γιος του, ο Άνταμ, ήταν ευγενικός αλλά απόμακρος.
Η μικρότερη κόρη του, η Σοφία, μου χαμογέλασε διακριτικά.
Όμως η μεγαλύτερη κόρη του...
Η Μαρλέν...
Δεν σηκώθηκε καν για να με χαιρετήσει.
Με κοίταζε από την άλλη άκρη του σαλονιού σαν να ήμουν εισβολέας.
Όταν τελικά πλησίασα για να της συστηθώ, δεν άπλωσε το χέρι της.
Απλώς με κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω.
«Εσύ λοιπόν είσαι το καινούργιο πρότζεκτ του πατέρα μου.»
Χαμογέλασα αμήχανα.
«Χάρηκα πολύ.»
Εκείνη δεν απάντησε.
Γύρισε την πλάτη της και έφυγε.
Καθ' όλη τη διάρκεια της βραδιάς ένιωθα το βλέμμα της πάνω μου.
Κάθε φορά που γελούσα με τον Ράσελ...
Με κοιτούσε.
Κάθε φορά που κάποιος μου μιλούσε...
Με κοιτούσε.
Ήταν σαν να περίμενε να κάνω το παραμικρό λάθος.
Λίγες εβδομάδες αργότερα παντρευτήκαμε.
Η τελετή ήταν μικρή.
Ήσυχη.
Όπως ακριβώς την ήθελε ο Ράσελ.
Όταν περάσαμε για πρώτη φορά το κατώφλι του σπιτιού ως σύζυγοι, έσφιξε απαλά το χέρι μου.
«Καλώς ήρθες σπίτι...»
Τα μάτια μου γέμισαν συγκίνηση.
Πίστεψα ότι ίσως, μετά από τόσα δύσκολα χρόνια, είχα επιτέλους βρει τη θέση μου.
Όμως, καθώς σήκωσα το βλέμμα προς τη μεγάλη μαρμάρινη σκάλα, είδα τη Μαρλέν να μας παρακολουθεί.
Στεκόταν ακίνητη.
Με τα χέρια σταυρωμένα.
Το πρόσωπό της ήταν παγωμένο.
Και στα μάτια της δεν υπήρχε ίχνος αποδοχής.
Μόνο μια υπόσχεση...
Ότι η πραγματική μου δοκιμασία μόλις ξεκινούσε.
0 comments:
Post a Comment