Μέρος 2: Ο Άντρας που Νόμιζα πως Ήταν Απειλή
Για λίγα δευτερόλεπτα δεν απάντησα.
Έσφιξα τη Λέα ακόμα πιο δυνατά στην αγκαλιά μου, ενώ ένιωθα την καρδιά μου να χτυπά τόσο δυνατά που σχεδόν κάλυπτε τα κλάματά της.
Ο άγνωστος περίμενε υπομονετικά.
Δεν έκανε ούτε ένα βήμα προς το μέρος μας.
«Έξι εβδομάδων», απάντησα τελικά, χωρίς να πάρω τα μάτια μου από πάνω του.
Εκείνος έγνεψε αργά.
«Κολικοί...»
είπε ήρεμα.
Συνοφρυώθηκα.
«Πώς το ξέρεις;»
Ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο σχηματίστηκε κάτω από τη μεγάλη γενειάδα του.
«Δεν είναι το πρώτο μωρό που ακούω να κλαίει έτσι.»
Κοίταξε για μια στιγμή τη Λέα.
«Αυτό δεν είναι κλάμα πείνας.»
«Ούτε κούρασης.»
«Είναι πόνος.»
Τα λόγια του με ξάφνιασαν.
Ήταν ακριβώς όσα μας είχε πει και ο παιδίατρος.
Ο άντρας σηκώθηκε αργά από την καρέκλα του.
Η πρώτη μου αντίδραση ήταν ενστικτώδης.
Μπήκα μπροστά από την Καμίλ και τη Λέα.
«Όλα είναι καλά», του είπα κοφτά.
«Δεν χρειαζόμαστε βοήθεια.»
Σταμάτησε αμέσως.
Δεν φάνηκε θυμωμένος.
Ούτε προσβεβλημένος.
Με κοίταξε μόνο με εκείνα τα ήρεμα μπλε μάτια του.
«Δεν ήθελα να σας τρομάξω.»
είπε χαμηλόφωνα.
«Απλώς σκέφτηκα πως ίσως μπορώ να βοηθήσω.»
Δεν απάντησα.
Η εξάντληση είχε μετατρέψει τον φόβο μου σε καχυποψία.
Για μένα δεν ήταν ένας άνθρωπος.
Ήταν ένας άγνωστος με δερμάτινο γιλέκο, τεράστια χέρια και τατουάζ.
Κάποιος που ήθελα να κρατήσω μακριά από την οικογένειά μου.
Εκείνος κατάλαβε αμέσως τι σκεφτόμουν.
Έγνεψε ελαφρά και γύρισε πίσω στη θέση του χωρίς να επιμείνει.
Η ντροπή άρχισε να με κυριεύει.
Πέρασαν περίπου δέκα λεπτά.
Η Λέα συνέχιζε να ουρλιάζει.
Η Καμίλ είχε λυγίσει.
Έκλαιγε σιωπηλά, σκουπίζοντας συνεχώς τα μάτια της.
«Δεν αντέχω άλλο...»
ψιθύρισε.
Της έπιασα το χέρι, αλλά δεν είχα κουράγιο ούτε να της πω ότι όλα θα πάνε καλά.
Γιατί δεν ήμουν πια σίγουρος.
Τότε γύρισα προς τον άγνωστο.
Εκείνος καθόταν σιωπηλός, χωρίς να μας κοιτάζει.
Σαν να περίμενε μόνο να του το ζητήσουμε.
Πήρα μια βαθιά ανάσα.
«Συγγνώμη...»
είπα.
Σήκωσε το βλέμμα του.
«Ήμαστε απλώς... εξαντλημένοι.»
Χαμογέλασε ζεστά.
«Το ξέρω.»
«Οι νέοι γονείς φοβούνται περισσότερο από όλους.»
«Με λένε Ζυλιέν.»
Άπλωσε το χέρι του.
Το έσφιξα διστακτικά.
«Είμαι πατέρας τεσσάρων παιδιών.»
Έμεινα άφωνος.
«Η πρώτη μου κόρη είχε τους χειρότερους κολικούς που έχω δει ποτέ.»
Έδειξε τη Λέα.
«Μπορώ να δοκιμάσω;»
Κοίταξα την Καμίλ.
Εκείνη με κοίταξε πίσω.
Δεν χρειάστηκε να μιλήσουμε.
Ήμασταν και οι δύο τόσο εξαντλημένοι που είχαμε φτάσει στο σημείο να δοκιμάσουμε οτιδήποτε.
Με χέρια που έτρεμαν...
του έδωσα την κόρη μου.
Ο Ζυλιέν δεν έκανε τίποτα εντυπωσιακό.
Την κράτησε απλώς κοντά στο στήθος του.
Το ένα του τεράστιο χέρι στήριζε απαλά το κεφαλάκι της.
Με το άλλο την κουνούσε ανεπαίσθητα.
Άρχισε να της ψιθυρίζει κάτι τόσο χαμηλό που δεν μπορούσα να ακούσω τις λέξεις.
Η αναπνοή του ήταν αργή.
Ήρεμη.
Σταθερή.
Και τότε...
το θαύμα συνέβη.
Τα δυνατά ουρλιαχτά έγιναν αναφιλητά.
Τα αναφιλητά έγιναν μικρές ανάσες.
Και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα...
η Λέα κοιμόταν.
Βαθιά.
Ήρεμα.
Για πρώτη φορά μετά από έξι ολόκληρες εβδομάδες.
Η αίθουσα αναμονής είχε βυθιστεί στη σιωπή.
Η Καμίλ ξέσπασε σε λυγμούς.
«Πώς... το κατάφερες;»
Ο Ζυλιέν χαμογέλασε.
«Τα μωρά νιώθουν τα πάντα.»
«Δεν χρειάζονται δύναμη.»
«Χρειάζονται ηρεμία.»
Μας επέστρεψε προσεκτικά τη Λέα, που συνέχιζε να κοιμάται γαλήνια στην αγκαλιά της μητέρας της.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι ο άνθρωπος που φοβήθηκα περισσότερο εκείνο το βράδυ...
ήταν ίσως ο πιο ευγενικός άνθρωπος που είχα γνωρίσει ποτέ.
Λίγα λεπτά αργότερα όμως, ο Ζυλιέν αποκάλυψε ποιος πραγματικά ήταν και γιατί βρισκόταν εκεί εκείνο το βράδυ...
Συνεχίζεται στο Μέρος 3…
0 comments:
Post a Comment