Μέρος 2: Η Τελευταία της Επιθυμία
Τα χρόνια πέρασαν.
Τελείωσα το σχολείο, έφυγα για το πανεπιστήμιο και αργότερα βρήκα δουλειά σε μια άλλη πόλη. Οι επισκέψεις στο σπίτι της μητέρας μου έγιναν όλο και πιο αραιές, όμως κάθε φορά που επέστρεφα, ένα πράγμα παρέμενε ακριβώς το ίδιο.
Ο Βίκτορ βρισκόταν ακόμη πίσω από το σπίτι.
Το αυτοσχέδιο καταφύγιό του είχε αλλάξει πολλές φορές. Άλλοτε το επισκεύαζε με παλιά ξύλα, άλλοτε με μουσαμάδες που έβρισκε κάπου στην πόλη.
Η μητέρα μου συνέχιζε να του πηγαίνει φαγητό.
Κάθε μέρα.
Χωρίς καμία εξαίρεση.
Μεγαλώνοντας άρχισα να παρατηρώ πράγματα που ως παιδί αγνοούσα.
Ένα πρωί του χειμώνα, όταν επέστρεψα για τα Χριστούγεννα, είδα τα σκαλιά της βεράντας να είναι ολοκαίνουργια.
«Ποιος τα έφτιαξε;» ρώτησα.
Η μητέρα μου χαμογέλασε αμήχανα.
«Κάποιος γείτονας.»
Όμως από το παράθυρο είδα τον Βίκτορ να μαζεύει τα εργαλεία του.
Δεν είπε τίποτα.
Ούτε κι εγώ.
Λίγους μήνες αργότερα, χάλασε η περίφραξη της αυλής.
Πριν προλάβει η μητέρα μου να καλέσει μάστορα, είχε ήδη επισκευαστεί.
Πάλι ο Βίκτορ.
Κάποτε βρήκα δίπλα στην πόρτα ένα ζευγάρι καινούριες γαλότσες.
«Από πού ήρθαν;» ρώτησα.
«Δωρεά της εκκλησίας», απάντησε η μητέρα μου πολύ γρήγορα.
Δεν την πίστεψα.
Από το παράθυρο είδα τον Βίκτορ να σκουπίζει τα φύλλα από την αυλή χωρίς να ζητήσει ποτέ τίποτα ως αντάλλαγμα.
Όσο περισσότερο τον παρατηρούσα, τόσο λιγότερο καταλάβαινα γιατί ένας άνθρωπος που δεν είχε σχεδόν τίποτα συνέχιζε να προσφέρει.
Ύστερα ήρθε ο καρκίνος.
Στην αρχή ήταν μόνο λίγες εξετάσεις.
Μετά χημειοθεραπείες.
Μετά νοσοκομεία.
Η γυναίκα που κάποτε κουβαλούσε σακούλες γεμάτες ψώνια με τα δύο χέρια, άρχισε να κουράζεται ακόμη και για να σηκωθεί από το κρεβάτι.
Έβλεπα τη μητέρα μου να μικραίνει μέρα με τη μέρα.
Και μαζί της μίκραινε και ο κόσμος μου.
Δύο εβδομάδες πριν φύγει από τη ζωή, καθόμουν δίπλα της στο νοσοκομείο.
Το δωμάτιο ήταν ήσυχο.
Ακουγόταν μόνο ο ήχος από τα μηχανήματα.
Η μητέρα μου κρατούσε το χέρι μου τόσο σφιχτά, λες και φοβόταν πως αν το άφηνε, δεν θα με ξανάβλεπε ποτέ.
«Φιόνα...»
«Είμαι εδώ, μαμά.»
Πήρε μια δύσκολη ανάσα.
«Πρέπει να μου υποσχεθείς κάτι.»
«Μη μιλάς τώρα. Ξεκουράσου.»
Κούνησε αργά το κεφάλι.
«Όχι... άκουσέ με.»
Έσκυψα πιο κοντά.
Τα χείλη της έτρεμαν.
«Θέλω... να συνεχίσεις να πηγαίνεις φαγητό στον Βίκτορ.»
Έκλεισα τα μάτια.
Ακόμη και τώρα.
Ακόμη και στο τέλος...
Πάλι ο Βίκτορ.
«Μαμά... γιατί;»
Δεν απάντησε αμέσως.
Μόνο δάκρυσε.
«Σε παρακαλώ.»
«Όχι... αυτή τη φορά θα μου πεις την αλήθεια.»
Η φωνή μου έσπασε.
«Γιατί πάντα αυτός; Γιατί όλη μου τη ζωή ένιωθα πως ήταν πιο σημαντικός από εμένα;»
Η μητέρα μου άρχισε να κλαίει σιωπηλά.
«Ποτέ... ποτέ δεν ήταν πιο σημαντικός από εσένα.»
«Τότε γιατί;»
Έκλεισε τα μάτια.
Για μια στιγμή νόμιζα πως δεν θα μιλούσε ξανά.
Ύστερα ψιθύρισε:
«Γιατί... του το χρωστάω.»
Έμεινα ακίνητη.
«Τι σημαίνει αυτό;»
Δεν απάντησε.
Αντί γι' αυτό, κοίταξε προς την πόρτα του θαλάμου.
Το πρόσωπό της γέμισε φόβο.
«Αν... αν έρθει ο Μαρκ...»
«Ο θείος Μαρκ;»
Έγνεψε αργά.
«Μην τον αφήσεις... να αγγίξει... το μπλε κουτί.»
Συνοφρυώθηκα.
«Ποιο μπλε κουτί;»
Η ανάσα της έγινε γρήγορη.
«Υπόσχεσέ μου...»
«Μαμά, δεν καταλαβαίνω.»
Έσφιξε το χέρι μου όσο της απέμενε δύναμη.
«Υπόσχεσέ μου...»
Τη στιγμή εκείνη δεν ήθελα άλλα μυστικά.
Ήθελα μόνο να μη φύγει.
«Στο υπόσχομαι.»
Ένα μικρό χαμόγελο ζωγραφίστηκε στα χείλη της.
Έπειτα ψιθύρισε κάτι τόσο χαμηλά που σχεδόν δεν το άκουσα.
«Ήταν... το ασφαλές μου μέρος...»
«Ποιος ήταν;»
Δεν πρόλαβε να απαντήσει.
Έκλεισε τα μάτια.
Και λίγες μέρες αργότερα... έφυγε για πάντα.
Μετά την κηδεία, το σπίτι γέμισε συγγενείς.
Όλοι έλεγαν πόσο καλή γυναίκα ήταν η μητέρα μου.
Πόσο γενναιόδωρη.
Πόσο δυνατή.
Κανείς όμως δεν ήξερε την αλήθεια που κουβαλούσε τόσα χρόνια.
Καθώς στεκόμουν στο σαλόνι, είδα τον θείο Μαρκ να ανοίγει ντουλάπες και να ψάχνει τα πράγματά της.
«Τι κάνεις;» τον ρώτησα.
Χαμογέλασε ψυχρά.
«Βάζω λίγη τάξη.»
Τότε θυμήθηκα τα λόγια της μητέρας μου.
«Μην τον αφήσεις να αγγίξει το μπλε κουτί...»
Και για πρώτη φορά μετά τον θάνατό της... κατάλαβα ότι κάποιος μέσα στην ίδια μας την οικογένεια έκρυβε ένα μυστικό.
(Συνεχίζεται στο Μέρος 3...)
ΜΕΡΟΣ 3
0 comments:
Post a Comment