Μέρος 2: Οι φωτογραφίες
Η Ντάνα έμεινε στο σπίτι για περισσότερο από μία ώρα.
Εξέτασε το δωμάτιο του Έλι.
Το μπάνιο.
Την κουζίνα.
Το ψυγείο.
Το ντουλάπι με τα τρόφιμα.
Κοίταξε ακόμα και το φαρμακείο.
Δεν προσπάθησα να κρύψω τίποτα.
Δεν είχα τίποτα να κρύψω.
Ο Έλι καθόταν στο χαλί και έπαιζε με τα πλαστικά του φορτηγάκια.
Κάθε τόσο σήκωνε το κεφάλι του και με κοιτούσε.
Ήξερα ότι φοβόταν.
Αυτό ήταν το μόνο πράγμα που με εξόργιζε πραγματικά.
Όχι η καταγγελία.
Όχι η Μόνικα.
Το γεγονός ότι κάποιος είχε βάλει τον γιο μου μέσα σε κάτι που δεν καταλάβαινε.
Όταν η Ντάνα έφυγε, μου είπε:
«Θα χρειαστεί να εξετάσουμε τα στοιχεία που αναφέρονται στην καταγγελία.»
«Φυσικά.»
«Μπορεί να σας ζητήσουμε επιπλέον έγγραφα.»
«Θα τα έχετε.»
Μόλις έκλεισε η πόρτα, ο Έλι ήρθε κοντά μου.
«Μαμά, θα με πάρουν;»
Γονάτισα μπροστά του.
«Όχι, αγάπη μου. Είμαι εδώ.»
Τον αγκάλιασα.
Αλλά μέσα μου άρχισε ήδη να λειτουργεί κάτι άλλο.
Η δικηγόρος.
Η γυναίκα που είχε μάθει να ψάχνει όχι μόνο αυτά που υπήρχαν, αλλά και αυτά που κάποιος προσπαθούσε να κρύψει.
Άνοιξα τον υπολογιστή μου.
Άρχισα να γράφω ημερομηνίες.
Πότε είχε επισκεφθεί η Μόνικα το σπίτι.
Πότε είχε δει τον Έλι.
Πότε είχε μείνει μόνη μαζί του.
Πότε είχε τραβήξει φωτογραφίες.
Και τότε θυμήθηκα κάτι.
Πριν από τρεις εβδομάδες, η Μόνικα είχε ζητήσει να χρησιμοποιήσει το τάμπλετ του Έλι.
Είχε πει ότι ήθελε να του κατεβάσει ένα παιχνίδι.
Δεν είχα δώσει σημασία.
Τώρα, όμως, το μυαλό μου γύρισε σε εκείνη τη στιγμή.
Άνοιξα τις ρυθμίσεις του λογαριασμού.
Κάποια αρχεία είχαν διαγραφεί.
Δεν ήταν τυχαίο.
Κάποιος είχε χρησιμοποιήσει τη συσκευή.
Και τότε βρήκα ένα αντίγραφο ασφαλείας.
Φωτογραφίες.
Πολλές φωτογραφίες.
Ο Έλι στην παιδική χαρά.
Ο Έλι στο μπάνιο με ένα σημάδι στο γόνατο.
Ο Έλι στον καναπέ.
Ο Έλι με ένα μικρό μώλωπα στο χέρι.
Οι φωτογραφίες δεν είχαν τραβηχτεί από εμένα.
Κάποιος τις είχε πάρει κρυφά.
Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.
Τότε χτύπησε το τηλέφωνό μου.
Ήταν η Μόνικα.
Δεν απάντησα.
Έστειλε μήνυμα.
«Ελπίζω να καταλαβαίνεις ότι το κάνω για το καλό του Έλι.»
Κοίταξα την οθόνη για αρκετά δευτερόλεπτα.
Δεν απάντησα.
Αντί γι' αυτό, κράτησα το μήνυμα.
Το αποθήκευσα.
Και για πρώτη φορά σκέφτηκα:
Δεν προσπαθεί απλώς να με φοβίσει. Προσπαθεί να πάρει το παιδί μου.
0 comments:
Post a Comment