Μέρος 5: Οι Συγγενείς που Εμφανίστηκαν Μόνο για το Κέρδος
Δεν πρόλαβα να επιστρέψω σπίτι και το τηλέφωνό μου άρχισε να χτυπά ασταμάτητα.
Άγνωστοι αριθμοί.
Στην αρχή δεν απάντησα.
Λίγα λεπτά αργότερα, ένα μήνυμα εμφανίστηκε στην οθόνη.
«Ξέρουμε ότι έχεις τη βαλίτσα του θείου Αντώνη. Είναι οικογενειακή υπόθεση. Παράδωσέ την πριν μπλέξεις.»
Ένιωσα ένα ρίγος να διαπερνά το σώμα μου.
Δεν είχα μιλήσει σε κανέναν για το περιεχόμενό της.
Ο μόνος που γνώριζε ήταν ο δικηγόρος.
Έφτασα στο σπίτι και βρήκα ένα μαύρο αυτοκίνητο παρκαρισμένο απέναντι. Δύο άντρες κάθονταν μέσα χωρίς να μιλούν. Μόλις με είδαν, ο ένας έβγαλε το κινητό του και φάνηκε να φωτογραφίζει το σπίτι.
Για πρώτη φορά μετά την κηδεία, ένιωσα πραγματικό φόβο.
Το ίδιο βράδυ, κάποιος χτύπησε την πόρτα.
Άνοιξα προσεκτικά.
Μπροστά μου στεκόταν μια καλοντυμένη γυναίκα γύρω στα πενήντα.
«Είσαι ο Μάρκος;»
«Ναι.»
«Είμαι η Ελένη... ανιψιά του κυρίου Αντώνη.»
Δεν έμοιαζε καθόλου συγκινημένη από τον θάνατό του.
Τα μάτια της κοιτούσαν συνεχώς πίσω μου, σαν να έψαχναν κάτι μέσα στο σπίτι.
«Ήρθα να πάρω τα προσωπικά του αντικείμενα.»
«Ο δικηγόρος μού είπε πως όλα έχουν ήδη τακτοποιηθεί.»
Το χαμόγελό της πάγωσε.
«Υπάρχει μια βαλίτσα.»
Δεν απάντησα.
«Ξέρουμε ότι την έχεις.»
Πριν προλάβω να πω οτιδήποτε, εμφανίστηκαν ακόμη δύο άντρες πίσω της.
Ο ένας ήταν μεγαλόσωμος, με αυστηρό βλέμμα.
«Δεν θέλουμε προβλήματα», είπε.
«Τότε γιατί ήρθατε τρεις άνθρωποι για μια... βαλίτσα;»
Κανείς δεν απάντησε.
Η Ελένη έκανε ένα βήμα μπροστά.
«Μέσα υπάρχει κάτι που ανήκει στην οικογένειά μας.»
«Ο κύριος Αντώνης δεν πίστευε το ίδιο.»
Η φράση μου την έκανε να χάσει την ψυχραιμία της.
«Δεν έχει σημασία τι πίστευε ένας γέρος που είχε χάσει το μυαλό του!»
Τα λόγια της με εξόργισαν.
«Ο άνθρωπος που επισκεπτόμουν κάθε Κυριακή για δώδεκα χρόνια είχε πιο καθαρό μυαλό από όλους σας.»
Έκλεισα την πόρτα.
Δεν πέρασαν ούτε δέκα λεπτά και το τηλέφωνό μου χτύπησε ξανά.
Ήταν ο δικηγόρος.
«Μην ανοίξεις σε κανέναν.»
«Ήρθαν ήδη.»
«Το περίμενα.»
«Τι συμβαίνει πραγματικά;»
Άκουσα να αναστενάζει.
«Ο Αντώνης δεν ήταν πάντα ένας απλός συνταξιούχος.»
«Τι εννοείτε;»
«Πριν από σαράντα χρόνια ήταν συνέταιρος σε μια εταιρεία που αργότερα απέκτησε τεράστια αξία.»
Έμεινα άφωνος.
«Και;»
«Πούλησε το μερίδιό του για ελάχιστα χρήματα, αλλά κράτησε κάτι πολύ πιο σημαντικό.»
«Τι κράτησε;»
«Τα αυθεντικά έγγραφα.»
Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά.
«Έγγραφα για τι;»
«Για ένα κομμάτι γης που σήμερα αξίζει εκατομμύρια.»
Δεν μπορούσα να το πιστέψω.
«Δηλαδή...»
«Αν τα έγγραφα υπάρχουν ακόμη, αποδεικνύουν ότι η οικογένεια που προσπαθεί να στα πάρει δεν ήταν ποτέ νόμιμη ιδιοκτήτρια.»
Ξαφνικά όλα απέκτησαν νόημα.
Η βαλίτσα.
Οι απειλές.
Οι συγγενείς που εμφανίστηκαν μετά από δώδεκα χρόνια.
Το ίδιο βράδυ αποφάσισα να ανοίξω ξανά τη βαλίτσα.
Αφαίρεσα προσεκτικά τη διπλή επένδυση που είχα εντοπίσει νωρίτερα.
Κάτω από το ύφασμα υπήρχε ένας επίπεδος μεταλλικός φάκελος.
Μέσα βρήκα δεκάδες παλιά συμβόλαια, χάρτες, σφραγισμένα έγγραφα και έναν μικρό καφέ φάκελο που έγραφε με τον γνώριμο γραφικό χαρακτήρα του κυρίου Αντώνη:
«Να ανοιχτεί μόνο όταν οι άλλοι εμφανιστούν.»
Τα χέρια μου έτρεμαν καθώς άνοιγα το γράμμα.
Η πρώτη πρόταση με έκανε να παγώσω.
«Αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, σημαίνει ότι η οικογένειά μου επέστρεψε... όχι γιατί με αγάπησε, αλλά γιατί ανακάλυψε πως αυτό που έκρυβα αξίζει πλέον μια περιουσία.»
Συνέχισα να διαβάζω.
Και τότε συνειδητοποίησα ότι ο κύριος Αντώνης δεν μου είχε αφήσει απλώς μια βαλίτσα.
Μου είχε αναθέσει να ολοκληρώσω μια υπόθεση που περίμενε δικαίωση εδώ και περισσότερα από σαράντα χρόνια.
Συνεχίζεται στο Μέρος 6 (Τέλος)...
0 comments:
Post a Comment