ΜΕΡΟΣ 5
Δεν κοιμήθηκα εκείνο το βράδυ.
Το μήνυμα παρέμενε στην οθόνη μου.
«Ο άντρας σου δεν πέθανε τυχαία.»
Το διάβασα δεκάδες φορές, προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου ότι κάποιος προσπαθούσε απλώς να με τρομάξει.
Όμως κάτι μέσα μου ήξερε ότι δεν ήταν έτσι.
Ο σύζυγός μου είχε φοβηθεί τις τελευταίες εβδομάδες της ζωής του.
Και τώρα κάποιος φοβόταν ότι θα ανακάλυπτα γιατί.
Το επόμενο πρωί πήρα το δεύτερο τηλέφωνο που είχε αφήσει κρυμμένο.
Δεν ήξερα τον κωδικό.
Δοκίμασα την ημερομηνία γέννησής του.
Λάθος.
Τη δική μου.
Λάθος.
Την ημερομηνία του γάμου μας.
Η οθόνη άνοιξε.
Έμεινα ακίνητη.
Δεν ήταν απλώς ένα τηλέφωνο.
Ήταν ένα αρχείο.
Μηνύματα.
Φωτογραφίες.
Ηχογραφήσεις.
Και ένας φάκελος με το όνομα:
«Αν δεν επιστρέψω σπίτι.»
Τον άνοιξα.
Υπήρχαν μόνο τρία αρχεία.
Το πρώτο ήταν μια ηχογράφηση.
Η φωνή του ακούστηκε χαμηλά.
«Δεν έχω πολύ χρόνο. Αν κάποιος βρει αυτό το τηλέφωνο, σημαίνει ότι απέτυχα να προστατεύσω τη γυναίκα μου.»
Έκλεισα τα μάτια.
«Δεν πρέπει να εμπιστευτείς κανέναν από την εταιρεία. Ούτε καν αυτούς που θα έρθουν να σε βοηθήσουν.»
Η ηχογράφηση σταμάτησε.
Το δεύτερο αρχείο ήταν μια φωτογραφία.
Ένας φάκελος πάνω σε ένα γραφείο.
Στο πάνω μέρος έγραφε το όνομα μιας εταιρείας που αναγνώρισα αμέσως.
Ήταν η εταιρεία του ανθρώπου που είχε αναλάβει όλες τις οικονομικές υποθέσεις του συζύγου μου μετά τον θάνατό του.
Ο άνθρωπος που είχε έρθει στην κηδεία.
Ο άνθρωπος που μου είχε πει:
«Μην ανησυχείτε. Θα φροντίσουμε τα πάντα.»
Ένιωσα ένα κρύο ρίγος.
Άνοιξα το τρίτο αρχείο.
Ήταν βίντεο.
Ο σύζυγός μου στεκόταν μέσα σε ένα γκαράζ.
Αυτή τη φορά δεν ήταν μόνος.
Απέναντί του στεκόταν ένας άντρας.
Δεν φαινόταν καθαρά το πρόσωπό του.
Όμως άκουσα τη φωνή.
«Δεν μπορείς να το σταματήσεις.»
Ο σύζυγός μου απάντησε:
«Μπορώ να προστατεύσω τη γυναίκα μου.»
«Αν μιλήσεις, θα χάσεις τα πάντα.»
«Καλύτερα να τα χάσω όλα παρά να την αφήσω να πληρώσει για κάτι που δεν έκανε.»
Το βίντεο τελείωσε.
Κάθισα στο πάτωμα.
Για πρώτη φορά κατάλαβα ότι ο σύζυγός μου δεν προσπαθούσε να προστατεύσει την περιουσία του.
Προσπαθούσε να προστατεύσει εμένα.
Τότε άκουσα έναν θόρυβο έξω από την πόρτα.
Πάγωσα.
Κάποιος ήταν στον διάδρομο.
Πλησίασα αθόρυβα.
Η σκιά ενός ανθρώπου πέρασε κάτω από την πόρτα.
Και μετά ακούστηκε ένα απαλό χτύπημα.
«Κυρία; Είστε μέσα;»
Ήταν η φωνή του δικηγόρου του συζύγου μου.
Δεν απάντησα.
Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, άκουσα τα βήματά του να απομακρύνονται.
Πήρα αμέσως το τηλέφωνο.
Στο τελευταίο μήνυμα υπήρχε μια διεύθυνση.
Μαζί με τέσσερις λέξεις:
«Πήγαινε μόνη σου. Απόψε.»
Δεν ήξερα ποιον να εμπιστευτώ.
Αλλά ήξερα ένα πράγμα.
Αν ήθελα να μάθω τι πραγματικά συνέβη στον άντρα μου, έπρεπε να πάω εκεί.
Και αυτή τη φορά, δεν θα έλεγα σε κανέναν πού πήγαινα.
0 comments:
Post a Comment