Μέρος 4
Η σιωπή που απλώθηκε στην αίθουσα μετά τα λόγια της Λιόρας έμοιαζε ατελείωτη.
Κανείς δεν μιλούσε.
Κανείς δεν τολμούσε να κινηθεί.
Ο Άλντεν Ρόου στεκόταν ακίνητος, κρατώντας ακόμη το ποτήρι του, αλλά το χέρι του έτρεμε ελαφρά. Για πρώτη φορά στη ζωή του, δεν είχε έτοιμη απάντηση.
Ο Γκρίφιν γύριζε το βλέμμα του από τη Μάρεν στους καλεσμένους και πάλι πίσω, προσπαθώντας να καταλάβει πώς η γυναίκα που θεωρούσαν αποτυχημένη είχε μετατραπεί ξαφνικά στο πιο σημαντικό πρόσωπο της βραδιάς.
Η Λιόρα κατέβασε αργά το χέρι από τον χαιρετισμό.
«Αν σήμερα βρίσκομαι εδώ», είπε κοιτώντας όλους τους παρευρισκόμενους, «το οφείλω σε έναν άνθρωπο που δεν λύγισε ποτέ μπροστά στην εξουσία. Σε μια γυναίκα που προτίμησε να χάσει τη θέση της παρά να προδώσει την αλήθεια.»
Τα χειροκροτήματα άρχισαν ξανά.
Αυτή τη φορά ήταν ακόμη πιο δυνατά.
Η Μάρεν σηκώθηκε όρθια.
Δεν χαμογελούσε.
Απλώς έγνεψε διακριτικά προς τη Λιόρα.
Ο Άλντεν έκανε ένα βήμα μπροστά.
«Μάρεν...»
Η φωνή του ακουγόταν διαφορετική.
Όχι γεμάτη υπεροψία.
Αλλά γεμάτη αμηχανία.
«Δεν γνώριζα...»
Η Μάρεν τον κοίταξε ήρεμα.
«Δεν ρώτησες ποτέ.»
Εκείνος κατάπιε δύσκολα.
«Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε ιδιαιτέρως;»
«Δεν έχουμε τίποτα να πούμε ιδιαιτέρως.»
Ο Γκρίφιν παρενέβη βιαστικά.
«Μάρεν, όλοι κάνουμε λάθη.»
Εκείνη γύρισε προς το μέρος του.
«Είναι λάθος να ξεχνάς γενέθλια.»
«Λάθος είναι να αργήσεις σε μια συνάντηση.»
«Αλλά το να πετάξεις το παιδί σου έξω από το σπίτι μέσα στη βροχή... δεν είναι λάθος.»
«Είναι επιλογή.»
Η αίθουσα πάγωσε.
Κάποιοι καλεσμένοι άρχισαν να απομακρύνονται διακριτικά από τον Άλντεν.
Άλλοι τον κοιτούσαν με απορία.
Ο άνθρωπος που μέχρι πριν λίγα λεπτά παρουσιαζόταν ως υπόδειγμα οικογενειάρχη, τώρα στεκόταν εκτεθειμένος μπροστά σε όλους.
Ο Κάλντερ πλησίασε τη θεία του.
«Θεία... λυπάμαι.»
Η Μάρεν άγγιξε απαλά τον ώμο του.
«Δεν χρειάζεται να απολογείσαι για τις επιλογές άλλων.»
Τότε ακούστηκε μια βαριά φωνή από το βάθος της αίθουσας.
«Υποναύαρχε Ρόου...»
Όλοι γύρισαν.
Ένας ηλικιωμένος άνδρας με σκούρο κοστούμι προχωρούσε αργά προς το μέρος της.
Στο πέτο του φορούσε το έμβλημα του Υπουργείου Άμυνας.
Η Μάρεν τον αναγνώρισε αμέσως.
«Κύριε Υπουργέ...»
Ο άνδρας χαμογέλασε.
«Δεν περίμενα να σας συναντήσω εδώ.»
Στη συνέχεια γύρισε προς τον Άλντεν.
«Κύριε Ρόου... γνωρίζετε ποια πραγματικά είναι η κόρη σας;»
Ο Άλντεν δεν μίλησε.
Ο υπουργός συνέχισε με δυνατή φωνή ώστε να ακούσουν όλοι.
«Η Υποναύαρχος Μάρεν Ρόου δεν έσωσε μόνο την καριέρα της Λιόρας.»
«Πριν από τρία χρόνια... έσωσε ολόκληρη τη χώρα από μια κρίση που παραμένει ακόμη απόρρητη.»
Η αίθουσα βυθίστηκε ξανά στη σιωπή.
Και ο Άλντεν κατάλαβε πως όσα πίστευε ότι ήξερε για την κόρη του... δεν ήταν παρά ένα ελάχιστο κομμάτι της αλήθειας.
Τέλος Μέρους 5…
0 comments:
Post a Comment