ΜΕΡΟΣ 4 — Ο ΑΑΡΟΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΜΕ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ

Το επόμενο πρωί, ο Άαρον ήρθε ξανά στο σπίτι της Νταϊάνα.

Αυτή τη φορά δεν κρατούσε λουλούδια.

Δεν είχε κάποιο δώρο.

Δεν είχε δικαιολογίες.

Μόνο το πρόσωπο ενός ανθρώπου που είχε καταλάβει πολύ αργά το μέγεθος του λάθους του.

Άνοιξα την πόρτα.

«Έλενα.»

«Τι θέλεις;»

«Να γυρίσεις σπίτι.»

Τον κοίταξα.

«Όχι.»

«Σε παρακαλώ.»

«Όχι, Άαρον.»

«Θα κάνω ό,τι χρειάζεται.»

«Δεν είναι θέμα του τι θα κάνεις τώρα.»

Έκανε ένα βήμα προς το μέρος μου.

«Ήμουν θυμωμένος. Φοβισμένος. Δεν σκεφτόμουν καθαρά.»

«Εγώ όμως σκεφτόμουν.»

Η φωνή μου ήταν ήρεμη.

«Ήμουν τρεις ημέρες μετά τον τοκετό. Είχα μόλις γεννήσει τον γιο που περίμενες οκτώ χρόνια.»

Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.

«Και με κατηγόρησες ότι σε πρόδωσα.»

«Ξέρω.»

«Σου ζήτησα να κάνεις τεστ.»

«Ξέρω.»

«Και εσύ έφυγες.»

Έσκυψε το κεφάλι.

«Ξέρω.»

Η σιωπή ανάμεσά μας ήταν βαριά.

«Δεν χρειαζόσουν απόδειξη για να με καταδικάσεις», είπα.

Σήκωσε το βλέμμα του.

«Χρειαζόσουν απόδειξη για να με πιστέψεις.»

Δεν απάντησε.

«Αυτό είναι που δεν μπορώ να ξεπεράσω.»

Ο Άαρον σκούπισε τα μάτια του.

«Θα πάμε σε θεραπεία.»

«Ίσως.»

«Θα σου αποδείξω ότι μπορώ να αλλάξω.»

«Μπορείς να αλλάξεις για σένα.»

Έκανα ένα βήμα πίσω.

«Αλλά εγώ πρέπει να αποφασίσω τι χρειάζομαι για μένα.»

Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε το κλάμα του μωρού από το διπλανό δωμάτιο.

Ο Άαρον κοίταξε προς τα εκεί.

«Μπορώ να τον δω;»

Έμεινα σιωπηλή.

«Σε παρακαλώ, Έλενα.»

Τον άφησα να μπει.

Ο Άαρον πλησίασε αργά το καλαθάκι.

Ο γιος μας κοιμόταν.

Ο Άαρον στάθηκε πάνω από το μωρό για αρκετά δευτερόλεπτα.

Μετά άπλωσε το χέρι του.

Το άγγιξε απαλά στο κεφάλι.

«Είναι τέλειος.»

«Ναι.»

«Μοιάζει με εσένα.»

Δεν απάντησα.

«Και με τον παππού μου, μάλλον.»

Έκλεισα τα μάτια.

Για πρώτη φορά μετά από ημέρες, ένιωσα ότι η οργή μου υποχωρούσε λίγο.

Όχι όμως η πληγή.

Γιατί το πρόβλημα δεν ήταν μόνο η κατηγορία.

Ήταν όλα όσα είχαν προηγηθεί.

Οι τέσσερις κόρες μας.

Οι τέσσερις φορές που ο Άαρον είχε απογοητευτεί όταν γεννήθηκε ένα κορίτσι.

Οι φορές που είχε μιλήσει για «την επόμενη φορά».

Οι φορές που εγώ είχα πει στον εαυτό μου ότι δεν πειράζει.

Ότι τον αγαπούσα.

Ότι κάποια στιγμή θα σταματούσε να περιμένει κάτι άλλο.

Είχα κάνει άλλη μία εγκυμοσύνη γιατί ήξερα πόσο πολύ ήθελε έναν γιο.

Και όταν τελικά γεννήθηκε, αντί να με κρατήσει στην αγκαλιά του, με κοίταξε σαν ύποπτη.

Τότε κατάλαβα κάτι.

Δεν είχα χάσει μόνο την εμπιστοσύνη μου στον Άαρον.

Είχα χάσει την εικόνα που είχα για τον γάμο μας.

Ο Άαρον σήκωσε το βλέμμα.

«Έλενα, μπορώ να έρθω μαζί σας στο σπίτι;»

Κούνησα το κεφάλι.

«Όχι.»

«Για πόσο;»

«Δεν ξέρω.»

«Θα περιμένω.»

Τον κοίταξα.

«Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να μάθεις να κάνεις.»

«Τι;»

«Να περιμένεις χωρίς να απαιτείς.»

Έφυγε.

Και για πρώτη φορά, δεν ένιωσα την ανάγκη να τον ακολουθήσω.

Εκείνο το βράδυ, τα τέσσερα κορίτσια ήρθαν να δουν τον αδελφό τους.

Η Λίλι τον κοίταξε μέσα στο καλαθάκι.

«Μαμά, γιατί δεν είμαστε σπίτι;»

Έσκυψα και τη φίλησα στο μέτωπο.

«Γιατί μερικές φορές οι μεγάλοι χρειάζονται λίγο χρόνο για να λύσουν κάποια πράγματα.»

«Ο μπαμπάς είναι θυμωμένος;»

Κοίταξα τις κόρες μου.

«Όχι μαζί σας.»

«Με σένα;»

Έμεινα για λίγο σιωπηλή.

«Δεν ξέρω, αγάπη μου.»

Η Λίλι κοίταξε τον μικρό της αδελφό.

«Ο Χένρι είναι πολύ μικρός.»

Χαμογέλασα.

«Ναι.»

«Θα τον προστατεύσουμε.»

Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.

«Ναι.»

Εκείνο το βράδυ, όταν όλα τα παιδιά κοιμήθηκαν, κάθισα δίπλα στο παράθυρο.

Για χρόνια πίστευα ότι το να κρατήσω την οικογένειά μου ενωμένη σήμαινε να κάνω συνεχώς υποχωρήσεις.

Να χαμογελάω όταν πονούσα.

Να λέω «δεν πειράζει».

Να προσπαθώ ξανά.

Να γίνομαι λίγο μικρότερη κάθε φορά που ο Άαρον φοβόταν ότι δεν είχε αυτό που ήθελε.

Τώρα όμως δεν ήμουν πια διατεθειμένη να το κάνω.

Και την επόμενη μέρα πήρα μια απόφαση που δεν περίμενε κανείς.

Ούτε η Νταϊάνα.

Ούτε ο Μάικλ.

Ούτε ο ίδιος ο Άαρον.

Θα έμενα χωριστά.

Όχι για να τον τιμωρήσω.

Αλλά για να δω ποια ήμουν εγώ χωρίς να χρειάζεται συνεχώς να αποδεικνύω την αξία μου μέσα στον γάμο μου.

ΜΕΡΟΣ 5