Μέρος 3: Το Γράμμα
Κάθισα μόνος μου εκείνο το βράδυ και κράτησα τον φάκελο στα χέρια μου.
Δεν ήξερα τι περίμενα.
Ίσως μια συγγνώμη.
Ίσως μια τελευταία ευχαριστία.
Ίσως μια εξήγηση για όλα εκείνα τα χρήματα που δεν κατάφερε ποτέ να μου δώσει.
Άνοιξα τον φάκελο.
Μέσα υπήρχε ένα διπλωμένο φύλλο χαρτί.
Η γραφή της ήταν αργή και ασταθής.
«Αγαπημένε μου Ντιέγκο...»
Σταμάτησα.
Διάβασα ξανά την πρώτη γραμμή.
«Αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, σημαίνει ότι δεν πρόλαβα να σου πω όσα ήθελα.»
Κατάπια δύσκολα.
Συνέχισα.
«Ξέρω ότι σου χρωστάω χρήματα. Ξέρω ότι για μήνες σου έλεγα πως θα σε πληρώσω και δεν το έκανα.»
Σήκωσα το βλέμμα μου.
Αυτό περίμενα.
Αλλά η επόμενη παράγραφος ήταν διαφορετική.
«Δεν ήταν επειδή δεν εκτιμούσα όσα έκανες για μένα.»
Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.
«Ήταν επειδή ήθελα πρώτα να δω αν θα συνέχιζες να έρχεσαι όταν δεν υπήρχαν χρήματα.»
Έμεινα ακίνητος.
Τι εννοούσε;
Διάβασα παρακάτω.
«Και συνέχισες.»
«Κάθε εβδομάδα.»
«Ακόμα κι όταν δεν είχα τίποτα να σου δώσω.»
«Ακόμα κι όταν ήσουν κουρασμένος.»
«Ακόμα κι όταν η ζωή σου ήταν δύσκολη.»
Έσφιξα το χαρτί.
Τότε διάβασα μια πρόταση που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
«Δεν ήσουν ποτέ απλώς ο άνθρωπος που καθάριζε το σπίτι μου.»
Η Κάρμεν έγραφε ότι τα παιδιά της είχαν φύγει από τη ζωή της εδώ και χρόνια.
Δεν ήθελε να τους τηλεφωνήσει.
Δεν ήθελε να τους παρακαλέσει.
Και, κυρίως, δεν ήθελε να περάσει τις τελευταίες της μέρες περιμένοντας ανθρώπους που δεν έρχονταν.
«Όταν ήρθες την πρώτη φορά, ήσουν ένας άγνωστος φοιτητής που χρειαζόταν χρήματα.»
«Όταν έφυγες εκείνη την ημέρα, ήσουν ο πρώτος άνθρωπος μετά από πολλά χρόνια που με έκανε να νιώσω ότι κάποιος με έβλεπε.»
Σταμάτησα να διαβάζω.
Έκλεισα τα μάτια μου.
Για λίγο δεν μπορούσα να συνεχίσω.
Και τότε είδα κάτι ακόμα μέσα στον φάκελο.
Ένα δεύτερο χαρτί.
Ήταν από συμβολαιογράφο.
Πάνω υπήρχε το όνομα της Κάρμεν.
Και από κάτω...
το δικό μου.
Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει δυνατά.
Δεν μπορούσα να καταλάβω.
Τι μου είχε αφήσει;
Γιατί;
Και τότε διάβασα την τελευταία παράγραφο του πρώτου γράμματος.
«Ντιέγκο, υπάρχουν πράγματα που δεν μπόρεσα ποτέ να σου πω όσο ζούσα. Αλλά τώρα ήρθε η ώρα να μάθεις την αλήθεια...»
0 comments:
Post a Comment