ΜΕΡΟΣ 2
# Το τηλέφωνο του Μάρκου
## Μέρος 2 — Η φωνή που έμεινε πίσω
Έμεινα ακίνητη για αρκετά δευτερόλεπτα.
Η οθόνη του τηλεφώνου φώτιζε το σκοτεινό δωμάτιο και η μοναδική φράση που υπήρχε μπροστά μου έμοιαζε σχεδόν σαν προειδοποίηση.
**«Άκουσέ το μόνη σου.»**
Κοίταξα προς την πόρτα της αποθήκης.
Ήμουν μόνη.
Τουλάχιστον έτσι πίστευα.
Έκλεισα την πόρτα, κάθισα στο πάτωμα και φόρεσα τα παλιά ακουστικά που βρήκα δίπλα στο τηλέφωνο.
Πάτησα αναπαραγωγή.
Για τα πρώτα δέκα δευτερόλεπτα δεν ακούστηκε τίποτα.
Μόνο ένας χαμηλός θόρυβος.
Ύστερα άκουσα τη φωνή του Μάρκου.
«Αν ακούς αυτό το μήνυμα, σημαίνει ότι δεν πρόλαβα να σου εξηγήσω.»
Η καρδιά μου σφίχτηκε.
«Ξέρω ότι θα θέλεις απαντήσεις. Και ξέρω ότι το πρώτο πράγμα που θα σκεφτείς είναι πως κάποιος με σκότωσε.»
Έκλεισα τα μάτια.
Ο Μάρκος συνέχισε.
«Μην το κάνεις αυτό. Μην κατηγορήσεις κανέναν χωρίς να έχεις αποδείξεις.»
Σταμάτησε για λίγο.
Μετά η φωνή του έγινε χαμηλότερη.
«Υπάρχει όμως κάποιος που πρέπει να προσέξεις.»
Άνοιξα τα μάτια.
Περίμενα να ακούσω ένα όνομα.
Αντί γι' αυτό, είπε:
«Τη γνωρίζεις από πολύ παλιά.»
Πάγωσα.
Ποια γυναίκα γνώριζα από παλιά;
Η αδερφή μου;
Η ξαδέρφη μου;
Μια παλιά φίλη;
Η μητέρα του Μάρκου;
Το ηχητικό συνέχισε.
«Δεν θέλω να φοβηθείς. Θέλω μόνο να είσαι προσεκτική. Και πάνω απ' όλα, μην της πεις ότι βρήκες το τηλέφωνο.»
Το μήνυμα τελείωσε.
Έμεινα να κοιτάζω την οθόνη.
Έπρεπε να το ακούσω ξανά.
Το έβαλα από την αρχή.
Αυτή τη φορά πρόσεξα κάτι που δεν είχα ακούσει πριν.
Στο βάθος υπήρχε ένας ήχος.
Μια πόρτα που έκλεινε.
Και αμέσως μετά, μια γυναικεία φωνή.
Ήταν πολύ αχνή.
Αλλά υπήρχε.
Σταμάτησα την αναπαραγωγή.
Το αίμα μου πάγωσε.
Ξαναγύρισα το αρχείο λίγα δευτερόλεπτα πίσω.
Άκουσα ξανά.
Μια πόρτα.
Βήματα.
Και μετά:
«Μάρκο;»
Δεν μπορούσα να αναπνεύσω.
Ήξερα αυτή τη φωνή.
Την είχα ακούσει εκατοντάδες φορές.
Ήταν η φωνή της Άννας.
Η καλύτερης φίλης μου.
Η γυναίκα που είχε σταθεί δίπλα μου στην κηδεία.
Η γυναίκα που είχε κοιμηθεί στο σπίτι μου για τρεις νύχτες επειδή φοβόταν ότι δεν θα άντεχα μόνη μου.
Η γυναίκα που μου έλεγε καθημερινά:
«Αν χρειαστείς οτιδήποτε, είμαι εδώ.»
Έβγαλα τα ακουστικά.
Δεν μπορούσα να δεχτώ αυτό που άκουγα.
Ίσως έκανα λάθος.
Ίσως η φωνή έμοιαζε με τη δική της.
Ίσως ο Μάρκος είχε μιλήσει με κάποια άλλη γυναίκα.
Υπήρχε μόνο ένας τρόπος να το μάθω.
Άνοιξα τα αρχεία του τηλεφώνου.
Υπήρχαν δεκάδες φωτογραφίες.
Οι περισσότερες ήταν αδιάφορες.
Έγγραφα.
Αποδείξεις.
Φωτογραφίες από δρόμους.
Ένα παλιό σπίτι.
Ένα πάρκινγκ.
Και μετά βρήκα έναν φάκελο που με έκανε να σταματήσω.
**«Α.»**
Τον άνοιξα.
Υπήρχαν είκοσι τρεις φωτογραφίες.
Στις περισσότερες φαινόταν η Άννα.
Μερικές τραβηγμένες έξω από ένα καφέ.
Άλλες έξω από ένα ξενοδοχείο.
Μία μπροστά από ένα νοσοκομείο.
Και μία…
Μία φωτογραφία ήταν τραβηγμένη ακριβώς έξω από το σπίτι μας.
Η Άννα στεκόταν δίπλα στον Μάρκο.
Ήταν βράδυ.
Ο Μάρκος κοιτούσε γύρω του σαν να φοβόταν μήπως τους δει κάποιος.
Έκανα ζουμ.
Στο χέρι του κρατούσε έναν φάκελο.
Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας υπήρχε μια ημερομηνία.
Τρεις ημέρες πριν πεθάνει.
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
Γιατί δεν μου είχε πει ποτέ ότι είχε συναντήσει την Άννα;
Και γιατί εκείνη είχε κρατήσει κρυφή αυτή τη συνάντηση;
Συνέχισα να ψάχνω.
Βρήκα ένα αρχείο κειμένου.
Το άνοιξα.
Υπήρχε μόνο μία πρόταση:
**«Αν κάτι μου συμβεί, το αρχείο βρίσκεται εκεί που ξεκίνησαν όλα.»**
Κάτω από αυτή τη φράση υπήρχε μια διεύθυνση.
Την αναγνώρισα αμέσως.
Το παλιό μας σπίτι.
Το σπίτι όπου είχαμε γνωριστεί.
Το σπίτι όπου είχαμε ζήσει τα πρώτα δέκα χρόνια του γάμου μας.
Το σπίτι που είχαμε πουλήσει λίγο πριν μετακομίσουμε.
Έμεινα να κοιτάζω τη διεύθυνση.
Τότε το τηλέφωνο δονήθηκε.
Ένα νέο μήνυμα εμφανίστηκε.
Δεν υπήρχε αριθμός αποστολέα.
Μόνο μια φράση:
**«Σταμάτα να ψάχνεις.»**
Ένιωσα ένα ρίγος να διαπερνά το σώμα μου.
Κάποιος γνώριζε.
Κάποιος ήξερε ότι είχα βρει το τηλέφωνο.
Και αυτό σήμαινε ότι ίσως το τηλέφωνο δεν είχε κρυφτεί εκεί μόνο για μένα.
Ίσως ο Μάρκος το είχε κρύψει επειδή φοβόταν ότι κάποιος θα το έψαχνε.
Σηκώθηκα αργά από το πάτωμα.
Πήρα το τηλέφωνο και το έβαλα στην τσέπη μου.
Δεν θα έλεγα τίποτα στην Άννα.
Δεν θα έλεγα τίποτα στην οικογένειά μου.
Και σίγουρα δεν θα έλεγα τίποτα σε κανέναν.
Για πρώτη φορά από τον θάνατο του Μάρκου, ένιωσα κάτι διαφορετικό από θλίψη.
Ένιωσα αποφασιστικότητα.
Πήρα τα κλειδιά του αυτοκινήτου.
Ήθελα να πάω στη διεύθυνση που μου είχε αφήσει.
Αλλά πριν προλάβω να ανοίξω την πόρτα της αποθήκης, το τηλέφωνο χτύπησε.
Ένα βίντεο άρχισε να παίζει μόνο του.
Ο Μάρκος εμφανίστηκε ξανά στην οθόνη.
Αυτή τη φορά δεν καθόταν στο αυτοκίνητο.
Ήταν μέσα στο παλιό μας σπίτι.
Κοίταξε κατευθείαν την κάμερα.
Και είπε:
«Αν έφτασες μέχρι εδώ, τότε η Άννα ξέρει ήδη ότι βρήκες το τηλέφωνο.»
Έμεινα άφωνη.
Ο Μάρκος έσκυψε προς την κάμερα.
«Και τώρα πρέπει να σου πω γιατί την εμπιστεύτηκα εγώ… πριν ανακαλύψω ποια πραγματικά είναι.»
Το βίντεο σταμάτησε.
Και για πρώτη φορά, κατάλαβα ότι η αλήθεια που έψαχνα ίσως ήταν πολύ πιο κοντά μου απ' όσο άντεχα να πιστέψω.
0 comments:
Post a Comment