ΜΕΡΟΣ 4 — Το μήνυμα της Βαλέριας
«Έφερες τη μητέρα σου, την ερωμένη σου και την αστυνομία στη βεράντα μου πριν από το πρωινό», είπα.
«Νομίζω πως η αμηχανία έχει ήδη διαλέξει πλευρά.»
Η Ντόνια Λουπίτα εξαγριώθηκε.
Η Βαλέρια όμως παρέμενε ήρεμη.
Υπερβολικά ήρεμη.
«Η Μαριάνα είναι πληγωμένη», είπε. «Ο Ροντρίγκο θέλει μόνο να πάρει τα πράγματά του και να προχωρήσει.»
Την κοίταξα.
«Έχεις την ίδια αξιοπρέπεια που είχες όταν δέχτηκες το δαχτυλίδι ενός παντρεμένου άντρα;»
Το πρόσωπό της άλλαξε.
«Πρόσεχε.»
«Εκεί είναι.»
Ο Ροντρίγκο παρενέβη.
«Αρκετά!»
Και τότε είπε κάτι που δεν έπρεπε.
«Τα μισά είναι δικά μου. Οι μισοί λογαριασμοί. Τα μισά έπιπλα. Το μισό σπίτι, αν το θέλω.»
Τον κοίταξα.
«Αν το θέλεις;»
«Ναι.»
Έσκυψε προς το μέρος μου.
«Έπρεπε να φύγω.»
Και τότε κοίταξε ξανά προς το γραφείο.
Το πρόσεξα.
Ο αστυνομικός το πρόσεξε.
Και τώρα ήξερα.
Δεν έψαχνε το σπίτι.
Έψαχνε κάτι συγκεκριμένο.
Το τηλέφωνό μου δονήθηκε.
Άγνωστος αριθμός.
Άνοιξα το μήνυμα.
«Άνοιξε την πόρτα, Μαριάνα. Μην μας αναγκάσεις να χρησιμοποιήσουμε ό,τι έχουμε.»
Σήκωσα το βλέμμα.
Η Βαλέρια κρατούσε το τηλέφωνό της.
Δεν χρειάστηκε να πει τίποτα.
Ήξερα.
Εκείνη το είχε στείλει.
Έδειξα το μήνυμα στους αστυνομικούς.
«Κυρία», είπε η αστυνομικός, «σας συνιστώ να σταματήσετε να στέλνετε απειλητικά μηνύματα.»
«Δεν είναι απειλή…»
«Αποδείξεις», είπα.
Η λέξη έπεσε βαριά στο φουαγιέ.
Ο Ροντρίγκο το κατάλαβε.
Έπιασε τον καρπό της Βαλέριας.
«Μπες στο αυτοκίνητο.»
«Ρόντρι—»
«Τώρα.»
Έφυγαν.
Όμως πριν μπει στο SUV, ο Ροντρίγκο γύρισε και με κοίταξε.
Για πρώτη φορά δεν έβλεπα θυμό.
Έβλεπα φόβο.
Και τότε κατάλαβα κάτι πολύ χειρότερο.
Δεν φοβόταν ότι θα έχανε το σπίτι.
Φοβόταν ότι θα άνοιγα τον λάθος φάκελο.
0 comments:
Post a Comment