ΜΕΡΟΣ 5 — «ΔΕΝ ΣΕ ΠΡΟΣΕΛΑΒΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΖΕΙΣ»
Διάβασα ξανά την πρώτη πρόταση.
Μετά συνέχισα.
Η Κάρμεν έγραφε ότι γνώριζε πως δεν μπορούσε να με πληρώνει.
Δεν ήταν όμως επειδή δεν ήθελε.
Ήταν επειδή φοβόταν.
«Από την πρώτη ημέρα που ήρθες στο σπίτι μου, κατάλαβα ότι δεν ήσουν σαν τους άλλους.»
Έγραψε ότι είχε παρατηρήσει πως δεν την αντιμετώπισα σαν βάρος.
Δεν την πίεσα.
Δεν της μίλησα με οίκτο.
Και, κυρίως, δεν έφυγα όταν σταμάτησε να μπορεί να με πληρώνει.
Μετά ήρθε η φράση που με συγκλόνισε.
«Δεν σε προσέλαβα πραγματικά για να καθαρίζεις το σπίτι μου.»
Έμεινα ακίνητος.
Συνέχισα να διαβάζω.
Η Κάρμεν εξηγούσε ότι ο πραγματικός λόγος που έψαχνε κάποιον ήταν επειδή ήθελε να γνωρίσει έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να εμπιστευτεί.
Κάποιον που δεν θα ενδιαφερόταν μόνο για τα χρήματα.
Κάποιον που θα έμενε όταν τα πράγματα γίνονταν δύσκολα.
Και εγώ είχα περάσει αυτό το τεστ χωρίς καν να γνωρίζω ότι υπήρχε.
Στο τέλος της σελίδας υπήρχε μια ακόμη φράση:
«Όμως υπάρχει κάτι που πρέπει να μάθεις για τον μικρότερο γιο μου.»
Σταμάτησα.
Ο μικρότερος γιος της.
Ο άνθρωπος για τον οποίο μου είχε μιλήσει εκείνο το απόγευμα.
Διάβασα την επόμενη σελίδα.
Και τότε έμαθα γιατί η Κάρμεν με κοιτούσε τόσους μήνες με εκείνο το παράξενο βλέμμα.
0 comments:
Post a Comment