ΜΕΡΟΣ 5 — Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΘΕΩΡΟΥΣΑΝ ΝΕΚΡΟ

Η νύχτα είχε πέσει πάνω από το σπίτι.

Κανείς δεν μιλούσε.

Η μικρή κοιμόταν στην αγκαλιά μου, χωρίς να γνωρίζει τίποτα από όλα όσα συνέβαιναν γύρω της.

Κοίταξα τον Μπρούνο.

«Ποιος οδηγούσε το αυτοκίνητο;»

Δεν απάντησε.

«Ποιος;»

Ο Λουκ πλησίασε.

«Πες της.»

Ο παππούς έτρεμε.

«Ο πατέρας σου.»

Σταμάτησα να αναπνέω.

«Τι;»

«Ο πατέρας σου οδηγούσε.»

«Αλλά… πέθανε.»

«Έτσι πιστεύαμε.»

«Τι σημαίνει αυτό;»

Ο Μπρούνο κάθισε.

«Βρήκα το αυτοκίνητο μετά το δυστύχημα. Η μητέρα σου ήταν νεκρή. Ο πατέρας σου είχε εξαφανιστεί.»

«Εξαφανιστεί;»

«Δεν βρήκαμε ποτέ το σώμα του.»

Ο Λουκ χτύπησε το χέρι του στο τραπέζι.

«Γιατί δεν μου το είπε ο πατέρας μου;»

«Επειδή δεν ήθελε να ξέρεις.»

«Γιατί;»

«Επειδή ο πατέρας σου είχε συμφωνήσει μαζί του.»

«Με ποιον;»

Ο Μπρούνο δεν απάντησε.

Τότε ο άντρας που είχε φέρει το USB πλησίασε.

«Με τον άνθρωπο που όλοι πίστευαν ότι είχε πεθάνει.»

Έβγαλε μια φωτογραφία.

Ήταν τραβηγμένη πρόσφατα.

Ένας άντρας στεκόταν μπροστά σε ένα μεγάλο σπίτι.

Γύρισα τη φωτογραφία.

Πίσω υπήρχε μία ημερομηνία.

Μόλις δύο εβδομάδες πριν.

«Ποιος είναι;»

Ο Μπρούνο έκλεισε τα μάτια.

«Ο πατέρας σου.»

Τα πόδια μου λύγισαν.

«Ο πατέρας μου είναι ζωντανός;»

«Ναι.»

Άρχισα να κλαίω.

Όλη μου τη ζωή πίστευα ότι είχα χάσει και τους δύο γονείς μου.

Και τώρα μάθαινα ότι ένας από αυτούς μπορεί να ζούσε.

«Πού είναι;»

«Δεν ξέρω.»

«Λες ψέματα!»

«Κλόβερ…»

«Είκοσι επτά χρόνια! Με άφησες να πιστεύω ότι ήμουν ορφανή!»

«Προσπαθούσα να σε προστατεύσω.»

«Όλοι αυτό λέτε!»

Ο Λουκ πλησίασε.

«Κλόβερ, άκουσέ με.»

«Όχι!»

«Δεν ήξερα ότι ο πατέρας σου ήταν ζωντανός.»

«Και εσύ;»

«Έμαθα πριν από λίγες μέρες.»

«Πώς;»

«Μου έστειλε μήνυμα.»

Έβγαλε το κινητό.

Μου έδειξε ένα μήνυμα.

«Πρόσεχε την κόρη μου. Η οικογένεια θα προσπαθήσει να την πάρει από εσένα.»

Κοίταξα τον Λουκ.

«Η κόρη σου;»

«Ναι.»

«Γιατί δεν μου το είπες;»

«Επειδή ήθελα πρώτα να σε βρω.»

Ξαφνικά ακούστηκε ένας ήχος από την αυλή.

Ο άντρας γύρισε προς το παράθυρο.

«Κάποιος είναι έξω.»

Ο Μπρούνο σηκώθηκε.

«Πρέπει να φύγουμε.»

Πήρα τη μικρή.

Βγήκαμε από την πίσω πόρτα.

Προχωρήσαμε μέσα από τον κήπο.

Ο Λουκ ήταν μπροστά.

Ο Μπρούνο πίσω μου.

Και τότε ένας προβολέας άναψε.

Ένα αυτοκίνητο σταμάτησε λίγα μέτρα μακριά.

Η πόρτα άνοιξε.

Ένας άντρας κατέβηκε.

Τον κοίταξα.

Δεν ήξερα ποιος ήταν.

Μέχρι που ο Μπρούνο ψιθύρισε:

«Είναι αυτός.»

«Ποιος;»

Ο άντρας πλησίασε.

Το πρόσωπό του ήταν μεγαλύτερο, πιο γερασμένο, αλλά υπήρχε κάτι γνώριμο.

Τα μάτια.

Το σχήμα του προσώπου.

Ο τρόπος που στεκόταν.

Ο Λουκ έκανε ένα βήμα πίσω.

«Πατέρα;»

Ο άντρας τον κοίταξε.

«Λουκ.»

Εγώ έμεινα ακίνητη.

«Κλόβερ.»

Άκουσα το όνομά μου από το στόμα του.

Και κατάλαβα.

Ο άντρας απέναντί μου ήταν ο πατέρας μου.

Ζωντανός.

Μετά από είκοσι επτά χρόνια.

«Γιατί;» κατάφερα να ψιθυρίσω.

Εκείνος δεν απάντησε.

Κοίταξε μόνο την κόρη μου.

Και τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.

«Έχει τα μάτια της γιαγιάς σου.»

«Ποιας γιαγιάς;»

Κοίταξε τον Μπρούνο.

«Τώρα πρέπει να της πεις και το τελευταίο μυστικό.»

Ο Μπρούνο έσκυψε το κεφάλι.

Και τότε κατάλαβα ότι υπήρχε ακόμη ένα κομμάτι της ιστορίας που κανείς δεν είχε τολμήσει να μου αποκαλύψει.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…

ΤΕΛΙΚΟ