ΜΕΡΟΣ 5 — «Το USB που μπορούσε να καταστρέψει τους πάντες»

Το USB ήταν τόσο μικρό, αλλά στα χέρια μου έμοιαζε βαρύτερο από οτιδήποτε είχα κρατήσει ποτέ.

Το έκρυψα στην τσέπη μου και βγήκα από το δωμάτιο.

Ο Νταμιάν δεν προσπάθησε να με σταματήσει.

Και αυτό με ανησύχησε περισσότερο.

Ένας άνθρωπος που φοβάται ότι θα αποκαλυφθεί η αλήθεια συνήθως προσπαθεί να πάρει πίσω τα στοιχεία.

Ο Νταμιάν όμως…

με άφησε να φύγω.

Σαν να περίμενε κάτι.

Σαν να ήξερε ότι το USB δεν θα μπορούσε να με βοηθήσει.

Ή μήπως…

ήθελε να το ανοίξω;

---

Πήγα στο μικρό δωμάτιο όπου κοιμόταν η Σόφι.

Η μικρή κοιμόταν ήσυχα.

Κάθισα δίπλα της και την κοίταξα.

Ήταν μόλις τριών ετών.

Δεν καταλάβαινε τίποτα από χρέη, στοιχήματα, εκβιασμούς ή μυστικά.

Το μόνο που γνώριζε ήταν ότι η μητέρα της φοβόταν.

Και αυτό έπρεπε να τελειώσει.

Έβγαλα το USB.

Το κοίταξα.

Μετά θυμήθηκα τα λόγια της Λίντια:

«Νάγιελι, ο Νταμιάν χρησιμοποιεί το όνομά μου για τα χρέη του.»

Αν υπήρχαν αποδείξεις μέσα σε αυτό το USB, θα μπορούσα να τις χρησιμοποιήσω.

Αλλά πρώτα έπρεπε να δω τι περιείχε.

---

Βγήκα από το σπίτι όταν όλοι κοιμήθηκαν.

Πήγα σε ένα μικρό ίντερνετ καφέ στην άλλη πλευρά της πόλης.

Δεν ήθελα να χρησιμοποιήσω συσκευή που συνδεόταν με τον Νταμιάν.

Κάθισα μπροστά σε έναν υπολογιστή.

Έβαλα το USB.

Υπήρχε μόνο ένας φάκελος.

Το όνομα:

«16 — ΝΑΓΙΕΛΙ»

Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν.

Άνοιξα τον φάκελο.

Υπήρχαν τέσσερα αρχεία.

Το πρώτο ήταν ένα βίντεο.

Το δεύτερο ένα ηχητικό αρχείο.

Το τρίτο ένα έγγραφο.

Και το τέταρτο…

μια φωτογραφία.

Άνοιξα πρώτα τη φωτογραφία.

Και τότε ένιωσα σαν να σταμάτησε ο χρόνος.

Ήταν η Λίντια.

Ήμουν κι εγώ.

Ήμασταν δεκαέξι ετών.

Αλλά αυτή η φωτογραφία είχε τραβηχτεί πριν από το περιστατικό που με έστειλε στο San Gabriel.

Στο βάθος φαινόταν το ίδιο στενό.

Το ίδιο αγόρι.

Και ένας άντρας στεκόταν λίγα μέτρα μακριά.

Ο Εστεμπάν.

---

Άνοιξα το βίντεο.

Η εικόνα ήταν κακής ποιότητας.

Αλλά μπορούσα να αναγνωρίσω τα πρόσωπα.

Ήταν εκείνη η μέρα.

Η μέρα που άλλαξε τη ζωή μου.

Έβλεπα τη Λίντια να περπατάει.

Το αγόρι εμφανίστηκε πίσω της.

Της άρπαξε το χέρι.

Μετά την τράβηξε προς το στενό.

Και τότε εμφανίστηκα εγώ.

Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα.

Αλλά αυτή τη φορά υπήρχε κάτι που δεν είχα δει ποτέ.

Στο τέλος του βίντεο εμφανίστηκε ένας δεύτερος άντρας.

Μίλησε στο αγόρι.

«Άφησέ την. Έρχεται κόσμος.»

Το αγόρι απάντησε:

«Δεν τελειώσαμε ακόμα.»

Και μετά το βίντεο σταμάτησε.

Έμεινα ακίνητη.

Είχα περάσει δέκα χρόνια πιστεύοντας ότι κανείς δεν ήξερε τι πραγματικά είχε συμβεί.

Αλλά κάποιος το είχε καταγράψει.

Κάποιος είχε το βίντεο.

Και παρ' όλα αυτά…

με είχαν στείλει στο ψυχιατρείο.

---

Άνοιξα το ηχητικό αρχείο.

Μια αντρική φωνή ακούστηκε.

«Το κορίτσι είναι πρόβλημα.»

Μια δεύτερη φωνή απάντησε:

«Η οικογένειά της δεν θα το αφήσει έτσι.»

«Τότε πρέπει να την παρουσιάσουμε ως επικίνδυνη.»

Πάγωσα.

Η πρώτη φωνή συνέχισε:

«Αν κλειστεί κάπου, κανείς δεν θα ψάξει περισσότερο.»

Το ηχητικό τελείωσε.

Έκλεισα τα μάτια.

Δέκα χρόνια.

Δέκα χρόνια μέσα σε τέσσερις τοίχους.

Δέκα χρόνια άνθρωποι με αποκαλούσαν ασταθή.

Απρόβλεπτη.

Επικίνδυνη.

Κι όμως…

είχα προστατέψει την αδελφή μου.

---

Άνοιξα το έγγραφο.

Υπήρχε μια λίστα ονομάτων.

Ανάμεσα σε αυτά αναγνώρισα τον γιατρό που είχε υπογράψει την εισαγωγή μου.

Τον Εστεμπάν.

Τον Νταμιάν.

Και ένα όνομα που δεν περίμενα ποτέ να δω.

Η μητέρα του Νταμιάν.

Δίπλα στα ονόματα υπήρχαν ημερομηνίες και ποσά.

Στην τελευταία γραμμή υπήρχε μια σημείωση:

«Η Λίντια πρέπει να παραμείνει κοντά στον Νταμιάν. Η Νάγιελι θα επιστρέψει κάποια στιγμή.»

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά.

Δεν είχαν απλώς παρακολουθήσει τη ζωή μας.

Με περίμεναν να βγω.

---

Τότε το τηλέφωνό μου χτύπησε.

Ήταν η Λίντια.

Απάντησα αμέσως.

«Λίντια.»

«Νάγιελι, πού είσαι;»

«Βρήκα την αλήθεια.»

Σιωπή.

«Τι βρήκες;»

«Βίντεο από εκείνη τη μέρα.»

Η Λίντια άρχισε να κλαίει.

«Το ήξερα…»

Πάγωσα.

«Τι εννοείς ότι το ήξερες;»

«Δεν ήξερα πού ήταν. Αλλά πριν από χρόνια, κάποιος μου είπε ότι υπήρχε βίντεο.»

«Ποιος;»

Η Λίντια δεν απάντησε.

«Λίντια, ποιος;»

Μετά από λίγα δευτερόλεπτα είπε:

«Ο πατέρας του Νταμιάν.»

Έμεινα άφωνη.

«Ο πατέρας του;»

«Ναι.»

«Αλλά είναι νεκρός.»

«Το ξέρω.»

«Τότε πότε σου μίλησε;»

Η φωνή της έτρεμε.

«Μία εβδομάδα πριν πεθάνει.»

---

Δεν προλάβαμε να συνεχίσουμε.

Άκουσα θόρυβο πίσω μου.

Γύρισα.

Ο υπεύθυνος του ίντερνετ καφέ στεκόταν στην πόρτα.

«Κυρία, πρέπει να φύγετε.»

«Γιατί;»

«Κλείνουμε.»

Κοίταξα το ρολόι.

Ήταν πολύ αργά.

Έβγαλα το USB.

Έσβησα τα πάντα.

Και έφυγα.

Αλλά μόλις βγήκα στον δρόμο, κατάλαβα ότι κάποιος με παρακολουθούσε.

Ένας άντρας στεκόταν απέναντι.

Δεν τον είχα ξαναδεί.

Όταν άρχισα να περπατάω, άρχισε να περπατάει κι εκείνος.

Επιτάχυνα.

Το ίδιο έκανε.

Γύρισα σε έναν παράδρομο.

Άκουσα βήματα πίσω μου.

Και τότε κάποιος φώναξε:

«Νάγιελι!»

Γύρισα.

Ήταν ο Εστεμπάν.

---

«Πρέπει να μιλήσουμε.»

«Δεν έχω τίποτα να σου πω.»

«Έχεις το USB.»

Έμεινα ακίνητη.

Το βλέμμα του σκοτείνιασε.

«Ξέρω τι άνοιξες.»

«Τότε ξέρεις και τι έκανες.»

Χαμογέλασε.

«Δεν καταλαβαίνεις ακόμα.»

«Τι;»

Πλησίασε.

«Δεν ήσουν ο στόχος.»

Έμεινα σιωπηλή.

«Η Λίντια ήταν.»

Ένιωσα το στομάχι μου να δένεται κόμπος.

«Γιατί;»

«Επειδή είχε κάτι που θέλαμε.»

«Τι;»

Ο Εστεμπάν κοίταξε γύρω του.

«Έγγραφα.»

«Ποια έγγραφα;»

«Αυτά που είχε ο πατέρας του Νταμιάν.»

Δεν πρόλαβα να απαντήσω.

Ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος από το τέλος του δρόμου.

Ο Εστεμπάν γύρισε.

Και για πρώτη φορά φάνηκε πραγματικά φοβισμένος.

«Φύγε.»

«Τι;»

«ΤΩΡΑ!»

Έτρεξα.

Δεν κοίταξα πίσω.

Μέχρι που έφτασα σε ένα φωτισμένο σημείο.

Έβγαλα το τηλέφωνο.

Η Λίντια είχε στείλει ένα μήνυμα.

Μόνο μία πρόταση:

«Νάγιελι, μην εμπιστευτείς τον Νταμιάν. Μου είπε κάτι πριν φύγω από το σπίτι.»

Αμέσως μετά ήρθε δεύτερο μήνυμα.

«Ο Νταμιάν δεν ήταν αυτός που ξεκίνησε όλα αυτά.»

Και μετά ένα τρίτο:

«Ο πατέρας του είναι ακόμα ζωντανός.»

Κοίταξα την οθόνη.

Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που διάβαζα.

Ο άνθρωπος που όλοι θεωρούσαν νεκρό…

ίσως ήταν ζωντανός.

Και αν ήταν πραγματικά ζωντανός…

τότε ίσως ήταν ο μόνος άνθρωπος που μπορούσε να εξηγήσει γιατί η ζωή μου καταστράφηκε πριν από δέκα χρόνια.

Κοίταξα ξανά το USB.

Τώρα ήξερα ότι δεν περιείχε απλώς την αλήθεια για το παρελθόν.

Περιείχε την απόδειξη ότι κάποιος είχε σχεδιάσει τα πάντα.

Και το χειρότερο;

Ο άνθρωπος που είχε σχεδιάσει τα πάντα μπορεί να βρισκόταν ήδη πολύ κοντά στη Λίντια και στη Σόφι.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ ΜΕΡΟΣ…

ΤΕΛPΟΣ