ΜΕΡΟΣ 3 – Η αλήθεια για το διαζύγιο και το μυστικό που η Τζέσι φοβόταν να μου αποκαλύψει

Την επόμενη μέρα έφτασα στο σπίτι της Τζέσι δέκα λεπτά νωρίτερα.

Έμεινα όμως στο αυτοκίνητο.

Δεν ήθελα να χτυπήσω την πόρτα πριν από την ώρα που είχαμε συμφωνήσει.

Για επτά χρόνια, είχα ήδη αργήσει αρκετά.

Όταν τελικά χτύπησα το κουδούνι, άνοιξε η Τζέσι.

Ο Λίο ήταν στο σαλόνι.

Καθόταν στο πάτωμα και κατασκεύαζε έναν πύραυλο.

Μόλις με είδε, χαμογέλασε.

«Ιβάν!»

Αυτή η μία λέξη έκανε την καρδιά μου να χτυπήσει δυνατά.

«Γεια σου, φίλε.»

«Θα έρθεις να δεις;»

Κοίταξα την Τζέσι.

Εκείνη έγνεψε.

Κάθισα στο πάτωμα δίπλα του.

«Αυτός είναι ο πύραυλος;»

«Ναι! Αλλά η βάση δεν είναι αρκετά δυνατή.»

«Τότε πρέπει να την φτιάξουμε.»

Ο Λίο με κοίταξε σοβαρά.

«Ξέρεις από πυραύλους;»

Χαμογέλασα.

«Όχι.»

Φάνηκε απογοητευμένος.

«Αλλά ξέρω κάτι για το να φτιάχνεις πράγματα που πρέπει να αντέχουν.»

«Από τον Στρατό;»

«Από τη ζωή.»

Η Τζέσι μας παρακολουθούσε σιωπηλά.

Αργότερα, όταν ο Λίο πήγε στο δωμάτιό του, η Τζέσι κάθισε απέναντί μου.

Έβαλε ένα φλιτζάνι καφέ στο τραπέζι.

«Υπάρχει κάτι που πρέπει να ξέρεις.»

Την κοίταξα.

«Τι;»

Η έκφρασή της άλλαξε.

«Θυμάσαι γιατί χωρίσαμε;»

Η ερώτηση με πάγωσε.

«Νόμιζα ότι το ήξερα.»

«Επειδή είδες μια φωτογραφία.»

Ο Λούκα.

Η φωτογραφία.

Η φωτογραφία που είχε καταστρέψει τα πάντα.

Είχα βρει την Τζέσι σε ένα εστιατόριο μαζί με έναν άντρα.

Είχα δει τη φωτογραφία τους.

Εκείνος την κρατούσε από τους ώμους.

Και εγώ δεν άκουσα καμία εξήγηση.

«Ο Λούκα δεν ήταν εραστής μου.»

Το ήξερα ήδη.

Το είχα μάθει χρόνια αργότερα.

Αλλά τότε...

«Ήταν ο αδερφός μου.»

Σήκωσα το κεφάλι.

«Τι;»

Η Τζέσι κοίταξε προς το παράθυρο.

«Ετεροθαλής αδερφός.»

Έμεινα ακίνητος.

«Γιατί δεν μου το είπες;»

«Ήθελα να σου το πω.»

«Τότε γιατί δεν το έκανες;»

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Επειδή όταν ήρθα να σου εξηγήσω, δεν με άφησες να μιλήσω.»

Οι λέξεις της με χτύπησαν.

«Ιβάν, θυμάσαι εκείνο το βράδυ;»

Θυμόμουν.

Πάρα πολύ καλά.

Εκείνη έκλαιγε.

Εγώ φώναζα.

Εκείνη προσπαθούσε να μιλήσει.

Εγώ έλεγα:

«Μη μου λες ψέματα.»

«Δεν θέλω να ακούσω.»

«Ξέρω ήδη την αλήθεια.»

Αλλά δεν ήξερα τίποτα.

Η Τζέσι άνοιξε ένα συρτάρι.

Έβγαλε μια παλιά φωτογραφία.

Της έριξα μια ματιά.

Η Τζέσι.

Ένα αγόρι.

Μια γυναίκα που δεν αναγνώριζα.

«Αυτή είναι η μητέρα μου.»

Έδειξε το αγόρι.

«Και αυτός είναι ο Λούκα.»

«Γιατί δεν τον είχα γνωρίσει;»

«Γιατί ο πατέρας μου τον είχε εγκαταλείψει όταν ήταν παιδί. Ο Λούκα μεγάλωσε αλλού. Τον ξαναβρήκα μόνο λίγους μήνες πριν από το διαζύγιό μας.»

Ένιωσα το στομάχι μου να δένεται κόμπος.

«Και η φωτογραφία;»

«Του έλεγα ότι ήμουν έγκυος.»

Σταμάτησα να αναπνέω.

«Τι;»

«Εκείνη τη μέρα.»

Με κοίταξε.

«Ήμουν έγκυος στον Λίο.»

Το δωμάτιο έγινε ξαφνικά πολύ μικρό.

«Προσπαθούσα να σου το πω.»

Η φωνή της έσπασε.

«Και εσύ με κατηγόρησες για απιστία.»

Κοίταξα το πάτωμα.

Δεν μπορούσα να την κοιτάξω.

«Δεν ήξερα.»

«Όχι.»

«Αλλά δεν με άφησες ποτέ να σου εξηγήσω.»

Για λίγα λεπτά δεν μίλησα.

Τι θα μπορούσα να πω;

Ότι λυπάμαι;

Ήταν αρκετό;

Όχι.

Τίποτα δεν ήταν αρκετό.

Τότε ακούστηκε μια μικρή φωνή από τον διάδρομο.

«Μαμά;»

Ο Λίο στεκόταν εκεί.

Είχε ακούσει.

Όχι όλα.

Αλλά αρκετά.

Κοίταξε εμένα.

Μετά την Τζέσι.

«Γιατί κλαις;»

Η Τζέσι γονάτισε μπροστά του.

«Μερικές φορές οι μεγάλοι κάνουν λάθη.»

Ο Λίο με κοίταξε.

«Ο Ιβάν έκανε λάθος;»

Ένιωσα την καρδιά μου να σταματά.

Γονάτισα κι εγώ.

«Ναι.»

Ο Λίο φάνηκε σκεπτικός.

«Μεγάλο λάθος;»

Τον κοίταξα στα μάτια.

«Το μεγαλύτερο της ζωής μου.»

Δεν είπε τίποτα.

Απλώς πήρε το μικρό του παιχνίδι και μου το έδωσε.

«Τότε μπορείς να με βοηθήσεις να το φτιάξω.»

Κοίταξα την Τζέσι.

Και τότε κατάλαβα κάτι.

Δεν θα μπορούσα να διορθώσω το παρελθόν.

Αλλά ίσως...

ίσως μπορούσα να βοηθήσω να χτιστεί το μέλλον.

Και δεν ήξερα ακόμη ότι κάποιος από το παρελθόν ετοιμαζόταν να εμφανιστεί ξανά.

Η μητέρα μου.

Και αυτή τη φορά...

δεν θα ερχόταν για να ζητήσει συγγνώμη.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ 4