ΜΕΡΟΣ 3 — «Ο Νταμιάν ήξερε ποια ήμουν από την αρχή»

«Επιτέλους σε βρήκα, Νάγιελι.»

Τα λόγια του πάγωσαν το αίμα μου.

Για λίγα δευτερόλεπτα δεν μπορούσα ούτε να αναπνεύσω.

Ο Νταμιάν στεκόταν απέναντί μου, με την πλάτη του στην κλειδωμένη πόρτα.

Δεν φώναζε.

Δεν έδειχνε θυμωμένος.

Και αυτό ήταν που με τρόμαξε περισσότερο.

Γιατί ένας θυμωμένος άνθρωπος μπορεί να κάνει κάτι απρόβλεπτο.

Αλλά ένας άνθρωπος που παραμένει ήρεμος ενώ κρατάει ένα μυστικό…

είναι πολύ πιο επικίνδυνος.

«Πώς ξέρεις το όνομά μου;» ρώτησα.

Χαμογέλασε.

«Πίστεψες πραγματικά ότι δεν θα σε αναγνώριζα;»

Ένιωσα τα δάχτυλά μου να σφίγγονται.

«Δεν με έχεις ξαναδεί.»

«Είσαι σίγουρη;»

Έβγαλε από την τσέπη του ένα διπλωμένο χαρτί.

Το άνοιξε αργά.

Ήταν μια παλιά φωτογραφία.

Η φωτογραφία είχε τραβηχτεί χρόνια πριν.

Ήμουν εγώ και η Λίντια.

Ήμασταν δεκαέξι ετών.

Και στη γωνία της φωτογραφίας φαινόταν το αγόρι που είχα χτυπήσει εκείνη τη μέρα.

Η μέρα που άλλαξε ολόκληρη τη ζωή μου.

Η μέρα που με έστειλαν στο San Gabriel.

Κοίταξα τον Νταμιάν.

«Πού τη βρήκες;»

«Δεν έχει σημασία.»

«Για μένα έχει.»

Το χαμόγελό του εξαφανίστηκε.

«Ξέρω πολύ περισσότερα για σένα απ’ όσα νομίζεις.»

Έκανα ένα βήμα πίσω.

Όχι από φόβο.

Από σκέψη.

Αν ο Νταμιάν γνώριζε ποια ήμουν, τότε η ανταλλαγή ταυτότητας δεν ήταν πλέον μυστικό.

Και αν γνώριζε για μένα πριν παντρευτεί τη Λίντια…

τότε υπήρχε ένας λόγος που είχε επιλέξει εκείνη.

---

«Γιατί παντρεύτηκες τη Λίντια;»

Για πρώτη φορά δεν απάντησε αμέσως.

Κοίταξε τη φωτογραφία.

«Επειδή ήξερα ότι κάποια μέρα θα εμφανιζόσουν.»

Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά.

«Δεν καταλαβαίνω.»

«Θα καταλάβεις.»

Πλησίασε το γραφείο του και άνοιξε ένα συρτάρι.

Έβγαλε έναν φάκελο.

Τον πέταξε πάνω στο κρεβάτι.

«Άνοιξέ τον.»

Δεν κουνήθηκα.

«Άνοιξέ τον, Νάγιελι.»

Πλησίασα.

Άνοιξα τον φάκελο.

Μέσα υπήρχαν δεκάδες χαρτιά.

Αναφορές.

Φωτογραφίες.

Ονόματα.

Και ένα αντίγραφο του φακέλου μου από το San Gabriel.

Διάβασα τις πρώτες γραμμές.

Νάγιελι Κάρδενας.

Ηλικία κατά την εισαγωγή: 16.

Διάγνωση…

Δεν χρειάστηκε να διαβάσω παρακάτω.

Ήξερα ήδη.

Σήκωσα το βλέμμα.

«Πώς απέκτησες αυτά τα έγγραφα;»

Ο Νταμιάν απάντησε ψυχρά:

«Έχω φίλους σε μέρη που δεν μπορείς να φανταστείς.»

Τότε κάτι μέσα μου άλλαξε.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή πίστευα ότι αντιμετώπιζα έναν βίαιο σύζυγο.

Τώρα καταλάβαινα ότι αντιμετώπιζα έναν άνθρωπο που είχε προετοιμαστεί.

---

Ξαφνικά ακούστηκε ένας θόρυβος από έξω.

Η μικρή Σόφι.

«Μαμά;»

Πετάχτηκα προς την πόρτα.

Ο Νταμιάν στάθηκε μπροστά μου.

«Άφησέ την.»

«Είναι παιδί.»

«Δεν είπα ότι θα της κάνω κάτι.»

Τον κοίταξα στα μάτια.

«Αυτό ακριβώς έλεγες και στη Λίντια.»

Το πρόσωπό του σκλήρυνε.

Για μια στιγμή νόμιζα ότι θα μου επιτεθεί.

Όμως χτύπησε απλώς το χέρι του πάνω στο γραφείο.

«Δεν ξέρεις τίποτα για μένα!»

«Ξέρω αρκετά.»

Πλησίασα περισσότερο.

«Ξέρω για τα χρέη σου.»

Σταμάτησε.

«Ξέρω για τα στοιχήματα.»

Δεν μίλησε.

«Ξέρω για τον Εστεμπάν.»

Το πρόσωπό του άλλαξε.

Αυτή ήταν η πρώτη φορά που είδα πραγματικό πανικό στα μάτια του.

«Ποιος σου μίλησε γι' αυτόν;»

Δεν απάντησα.

Χαμογέλασα.

«Άρα φοβάσαι πραγματικά.»

---

Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε ένα δυνατό χτύπημα στην εξώπορτα.

Ο Νταμιάν πάγωσε.

Χτύπημα.

Ξανά.

Χτύπημα.

Και μετά μια αντρική φωνή:

«Νταμιάν! Άνοιξε!»

Ο Νταμιάν με κοίταξε.

Το πρόσωπό του είχε χάσει κάθε ίχνος αυτοπεποίθησης.

«Μείνε εδώ.»

«Ποιος είναι;»

Δεν απάντησε.

Πήγε προς την πόρτα.

Εγώ όμως τον ακολούθησα αθόρυβα.

Όταν άνοιξε, είδα έναν άντρα να στέκεται έξω.

Τον αναγνώρισα αμέσως.

Ήταν ο άντρας από τη φωτογραφία.

Εστεμπάν.

Ο Νταμιάν βγήκε έξω και έκλεισε την πόρτα πίσω του.

Όμως εγώ στάθηκα κοντά στο παράθυρο.

Άκουσα τη συζήτηση.

«Σου έδωσα χρόνο.»

«Χρειάζομαι λίγες μέρες ακόμα.»

«Δεν έχεις λίγες μέρες.»

«Θα βρω τα χρήματα.»

Ο Εστεμπάν γέλασε ειρωνικά.

«Με τι; Με τα λεφτά που έχασες στα στοιχήματα;»

Σιωπή.

«Ή μήπως σκοπεύεις να χρησιμοποιήσεις ξανά τη γυναίκα σου;»

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

Ο Νταμιάν δεν απάντησε.

Ο Εστεμπάν συνέχισε:

«Σου είπα από την αρχή. Αν δεν πληρώσεις, θα πάρουμε αυτό που μας χρωστάς με άλλον τρόπο.»

«Μην αγγίξεις την οικογένειά μου.»

«Η οικογένειά σου;»

Ένα μικρό γέλιο.

«Εσύ την έβαλες στο παιχνίδι.»

---

Γύρισα στο δωμάτιο και άρχισα να ψάχνω τον φάκελο.

Αν υπήρχαν αποδείξεις για τα χρέη, έπρεπε να τις βρω.

Άνοιξα ένα δεύτερο συρτάρι.

Τίποτα.

Ένα τρίτο.

Τίποτα.

Μέχρι που βρήκα έναν μικρό φάκελο κρυμμένο κάτω από μερικά παλιά έγγραφα.

Τον άνοιξα.

Μέσα υπήρχαν αποδείξεις μεταφοράς χρημάτων.

Πολλά ποσά.

Όλα στο όνομα της Λίντια.

Και δίπλα σε κάθε συναλλαγή υπήρχε ένας αριθμός τηλεφώνου.

Το ίδιο τηλέφωνο.

Ξανά και ξανά.

Το φωτογράφισα με μια παλιά συσκευή που βρήκα στο συρτάρι.

Τότε άκουσα βήματα.

Έκλεισα γρήγορα τον φάκελο.

Ο Νταμιάν μπήκε.

Με κοίταξε.

«Τι κάνεις;»

«Τίποτα.»

Πλησίασε.

«Δεν είσαι καλή ψεύτρα.»

Τον κοίταξα.

«Ούτε εσύ.»

Έμεινε σιωπηλός.

Τότε έβγαλα το τηλέφωνο από την τσέπη μου.

«Έχω αντίγραφα.»

Τα μάτια του άνοιξαν.

«Τι είπες;»

«Αν μου συμβεί κάτι, αυτά θα φτάσουν στην αστυνομία.»

Ήταν μπλόφα.

Δεν είχα προλάβει να στείλω τίποτα.

Αλλά έπρεπε να πιστέψει ότι το είχα κάνει.

Ο Νταμιάν με κοίταξε για αρκετά δευτερόλεπτα.

Και μετά…

γέλασε.

«Ακόμα δεν κατάλαβες, έτσι δεν είναι;»

«Τι;»

Πλησίασε στο αυτί μου και ψιθύρισε:

«Δεν είσαι η μόνη που έχει ένα σχέδιο.»

---

Εκείνο το βράδυ κατάφερα να φύγω από το δωμάτιο όταν εκείνος αποκοιμήθηκε.

Πήγα στο μπάνιο και τηλεφώνησα στη Λίντια.

Απάντησε αμέσως.

«Νάγιελι;»

«Λίντια, άκουσέ με. Ο Νταμιάν ήξερε ποια είμαι.»

Σιωπή.

«Τι εννοείς;»

«Έχει φωτογραφίες μου. Έχει τον φάκελό μου από το San Gabriel.»

Η ανάσα της κόπηκε.

«Θεέ μου…»

«Και υπάρχει κι άλλο.»

Της είπα για τον Εστεμπάν.

Για τα χρέη.

Για τα χρήματα.

Για τα έγγραφα στο όνομά της.

Η Λίντια άρχισε να κλαίει.

«Νάγιελι… υπάρχει κάτι που δεν σου είπα.»

Πάγωσα.

«Τι;»

«Πριν παντρευτώ τον Νταμιάν, είχα δεχτεί ένα τηλεφώνημα.»

«Από ποιον;»

Η φωνή της έγινε σχεδόν ψίθυρος.

«Από μια γυναίκα.»

«Τι σου είπε;»

«Μου είπε να μην τον παντρευτώ.»

«Γιατί;»

Η Λίντια πήρε βαθιά ανάσα.

«Μου είπε ότι ο Νταμιάν δεν είχε πλησιάσει εμένα τυχαία.»

Ένιωσα ένα κρύο ρίγος.

«Ποια ήταν αυτή η γυναίκα;»

Η Λίντια απάντησε:

«Η μητέρα του αγοριού που χτύπησες όταν ήμασταν δεκαέξι.»

Δεν μπορούσα να μιλήσω.

Ξαφνικά, όσα συνέβησαν δέκα χρόνια πριν…

δεν έμοιαζαν πλέον με μια τυχαία τραγωδία.

Κάποιος είχε παρακολουθήσει τη ζωή μου.

Κάποιος ήξερε την ιστορία μου.

Και ίσως…

κάποιος είχε περιμένει δέκα χρόνια για να επιστρέψω.

Κοίταξα την πόρτα του μπάνιου.

Και τότε άκουσα τη φωνή του Νταμιάν από την άλλη πλευρά.

«Νάγιελι…»

Πάγωσα.

«Ξέρω ότι είσαι εκεί.»

Και αυτή τη φορά…

δεν ήμουν σίγουρη αν θα κατάφερνα να βγω από εκεί ζωντανή.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ 4