ΜΕΡΟΣ 5 — «Ένα περιστατικό στο σχολείο έκανε τον Τζέις να πιστέψει ότι όλα τελείωσαν — και γύρισε σπίτι έτοιμος να φύγει»
Μερικές ημέρες αργότερα, το σχολείο τηλεφώνησε.
«Υπήρξε ένα περιστατικό με τον Τζέις.»
Η καρδιά μου βούλιαξε.
«Τι συνέβη;»
«Δεν έκανε κάτι σοβαρό.»
«Τότε;»
«Ένας άλλος μαθητής κορόιδεψε την Τζόσι.»
«Την Τζόσι;»
«Ήταν μια μικρή εκδήλωση στο σχολείο. Ο Τζέις βρισκόταν εκεί και… αντέδρασε έντονα.»
Όταν γύρισε σπίτι, ήταν σιωπηλός.
«Τζέις;»
«Ναι;»
«Θες να μιλήσουμε;»
«Όχι.»
«Εντάξει.»
Πήγε στο δωμάτιό του.
Μισή ώρα αργότερα άκουσα κάτι να πέφτει.
Πήγα προς τα εκεί.
Η βαλίτσα ήταν πάνω στο κρεβάτι.
«Τι κάνεις;»
«Τίποτα.»
«Τζέις.»
Έβαζε ρούχα μέσα.
«Σταμάτα.»
«Δεν χρειάζεται.»
«Πού θα πας;»
«Δεν ξέρω.»
«Δεν πας πουθενά.»
«Θα σας μπλέξω.»
«Ποιος σου είπε κάτι τέτοιο;»
«Το σχολείο.»
«Το σχολείο είπε ότι έγινε ένα περιστατικό.»
«Είναι το ίδιο.»
«Όχι.»
Έκλεισε τη βαλίτσα.
«Είναι πάντα το ίδιο.»
«Όχι αυτή τη φορά.»
«Δεν θέλω να περιμένετε να σας κουράσω.»
«Δεν μας κουράζεις.»
«Ακόμα.»
Η ίδια λέξη.
Ξανά.
«Τζέις, κοίταξέ με.»
Δεν το έκανε.
«Δεν θα σε στείλουμε πουθενά.»
«Δεν μπορείς να το ξέρεις.»
«Μπορώ να ξέρω τι αποφασίζω σήμερα.»
«Και αύριο;»
Πλησίασα.
«Αύριο θα το αποφασίσουμε μαζί.»
Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.
«Δεν καταλαβαίνεις.»
«Τότε εξήγησέ μου.»
Και τελικά μίλησε.
«Όταν είσαι σε ανάδοχη οικογένεια, μαθαίνεις να μην αφήνεις πολλά πράγματα έξω.»
«Γιατί;»
«Γιατί όταν φύγεις, πρέπει να τα μαζέψεις γρήγορα.»
«Τζέις…»
«Δεν θέλω να ξαναβρεθώ να κοιτάζω ένα δωμάτιο που νόμιζα ότι ήταν δικό μου και να μου λένε ότι δεν είναι.»
Η φωνή του έσπασε.
«Γι' αυτό κρατάω τη βαλίτσα.»
Δεν μίλησα.
«Δεν είναι επειδή δεν σας αγαπάω.»
«Το ξέρω.»
«Είναι επειδή…»
Έκλαψε.
«Επειδή αν φύγω πρώτος, δεν θα πονέσει τόσο.»
Τον αγκάλιασα.
Για λίγα δευτερόλεπτα έμεινε ακίνητος.
Ύστερα με αγκάλιασε κι εκείνος.
Πίσω μας, η Τζόσι στεκόταν στην πόρτα.
«Μην φύγεις», είπε.
Ο Τζέις γύρισε.
«Δεν θα φύγω.»
«Υπόσχεσαι;»
«Υπόσχομαι.»
Η Τζόσι έτρεξε πάνω του.
Και τότε ακούστηκε η φωνή του Ντάνιελ από τον διάδρομο.
«Και να ξέρεις κάτι, φίλε.»
Ο Τζέις τον κοίταξε.
«Το σχολείο μπορεί να μας καλέσει εκατό φορές.»
«Και;»
«Θα μιλάμε εκατό φορές.»
Ο Τζέις χαμογέλασε μέσα από τα δάκρυά του.
«Εντάξει.»
Ο Ντάνιελ κοίταξε τη βαλίτσα.
«Αλλά αυτή…»
«Τι;»
«Δεν θα την πετάξουμε.»
Ο Τζέις ξαφνιάστηκε.
«Γιατί;»
«Επειδή είναι δική σου.»
«Μα…»
«Δεν χρειάζεται να καταστρέψουμε την ασφάλειά σου για να σου αποδείξουμε ότι είσαι ασφαλής.»
Ο Τζέις έμεινε σιωπηλός.
Και εκείνο το βράδυ δεν άνοιξε τη βαλίτσα.
Αλλά δεν έφυγε.
Και αυτό ήταν αρκετό.
Μερικές φορές η εμπιστοσύνη δεν έρχεται με μεγάλες δηλώσεις.
Έρχεται όταν κάποιος φοβάται…
και παρ' όλα αυτά μένει.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…
0 comments:
Post a Comment