ΜΕΡΟΣ 3 — «Η πρώην ανάδοχη μητέρα τους αποκάλυψε το μυστικό: Δεν επιλέξαμε εμείς τα παιδιά. Τα παιδιά επέλεξαν εμάς»

«Τι εννοείς;» ρώτησα τη Μαρλέν.

Στην άλλη άκρη της γραμμής επικράτησε σιωπή.

«Δεν σας το είπε η Ρεμπέκα;»

«Όχι.»

«Τότε πρέπει να τη ρωτήσεις.»

«Μαρλέν, με τρομάζεις.»

«Δεν θέλω να σε τρομάξω. Απλώς… πιστεύω ότι πρέπει να ξέρεις.»

Κοίταξα προς την κουζίνα.

Ο Ντάνιελ και ο Τζέις γελούσαν.

Η Τζόσι ζωγράφιζε στο τραπέζι.

Όλα έμοιαζαν φυσιολογικά.

«Τι πρέπει να ξέρω;»

Η Μαρλέν πήρε ανάσα.

«Ρώτησε τη Ρεμπέκα γιατί σας επέλεξαν.»

Το επόμενο πρωί τηλεφώνησα στη Ρεμπέκα.

«Πρέπει να μιλήσουμε.»

«Φυσικά.»

«Η Μαρλέν μού είπε κάτι χθες.»

Σιωπή.

«Τι σου είπε;»

«Ότι τα παιδιά μάς επέλεξαν.»

Η Ρεμπέκα δεν απάντησε αμέσως.

Και αυτό ήταν αρκετό.

«Τι συνέβη;» ρώτησα.

«Μετά την πρώτη σας συνάντηση, μίλησα μαζί τους.»

«Και;»

«Τους ρώτησα πώς ένιωσαν για εσάς.»

«Τι είπαν;»

«Ο Τζέις είπε ότι ήθελαν να έρθουν σε εσάς.»

«Γιατί;»

Η Ρεμπέκα χαμογέλασε.

«Δεν ήταν δική του απόφαση.»

«Τότε ποιανού;»

«Της Τζόσι.»

Έμεινα άφωνη.

«Η Τζόσι;»

«Ναι.»

«Μα είναι τεσσάρων.»

«Ακριβώς.»

Η Ρεμπέκα συνέχισε.

«Τη ρώτησα αν της άρεσε η οικογένειά σας.»

«Και;»

«Είπε ναι.»

«Μόνο αυτό;»

«Όχι. Είπε κάτι άλλο.»

«Τι;»

«Είπε ότι πρώτα ήθελε να δει αν ήσασταν καλοί με τον Τζέις.»

Ένιωσα την καρδιά μου να σφίγγεται.

«Γιατί;»

«Επειδή, όπως είπε, οι ενήλικες συνήθως ακούνε τα παιδιά μόνο όταν τους συμφέρει.»

Έμεινα σιωπηλή.

Η Ρεμπέκα συνέχισε.

«Η Τζόσι παρατηρούσε πώς κοιτούσατε τον Τζέις. Αν του μιλούσατε. Αν τον αγνοούσατε. Αν τον θεωρούσατε βάρος.»

«Και τι είπε;»

«Είπε ότι ήσασταν διαφορετικοί.»

«Πώς;»

«Είπε ότι δεν μιλήσατε ποτέ για το πόσο δύσκολο θα ήταν να πάρετε τον Τζέις.»

Κατέβασα τα μάτια.

Θυμήθηκα την πρώτη ημέρα.

Πόσο φοβόμασταν.

Αλλά ποτέ δεν είχα σκεφτεί τον Τζέις ως βάρος.

Η Ρεμπέκα μού είπε τότε κάτι που δεν θα ξεχάσω.

«Υπήρχαν οικογένειες που ήθελαν την Τζόσι. Μόλις μάθαιναν για τον Τζέις, άρχιζαν τις ερωτήσεις.»

«Τι ερωτήσεις;»

«Είναι δύσκολος; Είναι επιθετικός; Μπορεί να μείνει κάπου αλλού; Θα χρειάζεται πολλή προσοχή;»

Έκλεισα τα μάτια.

«Και η Τζόσι τα άκουγε αυτά;»

«Ναι.»

«Όλα;»

«Περισσότερα απ' όσα θα έπρεπε να ακούσει ένα τετράχρονο παιδί.»

Η φωνή της Ρεμπέκα έγινε πιο χαμηλή.

«Μια γυναίκα είπε μπροστά της ότι ήθελε την Τζόσι, αλλά το σπίτι της ήταν πολύ μικρό για τον Τζέις.»

Η καρδιά μου ράγισε.

«Και τι έκανε η Τζόσι;»

«Την επόμενη ημέρα σταμάτησε να ενδιαφέρεται αν οι άνθρωποι ήταν καλοί μαζί της.»

«Τι εννοείς;»

«Είπε: “Με ενδιαφέρει μόνο αν είναι καλοί με τον Τζέις.”»

Έβαλα το χέρι μου στο στόμα.

Δεν μπορούσα να μιλήσω.

Ένα τετράχρονο παιδί είχε καταλάβει κάτι που πολλοί ενήλικες δεν μπορούσαν.

Ότι οικογένεια σημαίνει να μη διαλέγεις μόνο το εύκολο κομμάτι του ανθρώπου.

«Τι άλλο είπε;» ψιθύρισα.

Η Ρεμπέκα απάντησε:

«Είπε: “Όλοι ήθελαν εμένα.”»

Σταμάτησε.

«Και μετά;»

«“Αλλά εγώ ήθελα κάποιον που να θέλει και εκείνον το ίδιο.”»

Έκλεισα τα μάτια.

Για αρκετά δευτερόλεπτα δεν μπορούσα να αναπνεύσω.

Ένα μικρό κορίτσι είχε αποφασίσει να προστατεύσει τον αδελφό της.

Και ο δεκαεξάχρονος αδελφός της είχε αποφασίσει να την προστατεύσει.

Και κάπου στη μέση…

είχαν επιλέξει εμάς.

Το απόγευμα, όταν ο Τζέις γύρισε από το σχολείο, τον βρήκα στην κουζίνα.

«Τζέις;»

«Ναι;»

«Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;»

Σήκωσε το βλέμμα.

«Φυσικά.»

«Γιατί μας διάλεξες;»

Το πρόσωπό του άλλαξε.

Σαν να είχε φοβηθεί ότι κάποια στιγμή θα έφτανε αυτή η ερώτηση.

«Ποιος σου το είπε;»

«Η Ρεμπέκα.»

Έμεινε σιωπηλός.

«Η Τζόσι μάς διάλεξε πρώτα», είπε τελικά.

«Και εσύ;»

«Εγώ την ακολούθησα.»

«Γιατί;»

Κοίταξε το πάτωμα.

«Γιατί η Τζόσι δεν εμπιστεύεται εύκολα ανθρώπους.»

«Κι εσύ;»

Γέλασε χωρίς χαρά.

«Εγώ ακόμα λιγότερο.»

Τότε κατάλαβα.

Δεν είχαμε απλώς υιοθετήσει δύο παιδιά.

Είχαμε μπει στη ζωή δύο ανθρώπων που είχαν μάθει να περιμένουν την εγκατάλειψη.

Και ο Τζέις είχε ακόμα μια άμυνα που δεν είχα καταλάβει.

Δεν είχε ξεπακετάρει.

Ακόμα.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ 4