ΜΕΡΟΣ 3 — Η ΣΟΦΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΓΙΑΤΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΗΘΕΛΕ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΝΑ ΓΙΝΩ ΜΗΤΕΡΑ

«Ποια είναι η Σοφία;» ρώτησα.

Ο Λούκας κοίταξε το κινητό του και μετά εμένα.

«Μια παλιά γνωστή».

«Μια παλιά γνωστή που είναι έγκυος στο παιδί σου;»

Το πρόσωπό του έγινε χλωμό.

Δεν του είχα δώσει χρόνο να σκεφτεί. Δεν του είχα αφήσει χώρο να προετοιμάσει ένα ψέμα.

Για μερικά δευτερόλεπτα, στεκόταν μπροστά μου χωρίς να μιλά.

Ύστερα αναστέναξε.

«Έβελιν, σε παρακαλώ. Άκουσέ με πριν βγάλεις συμπεράσματα».

«Σε ακούω».

«Έκανα ένα λάθος».

«Πόσο διαρκεί αυτό το λάθος;»

«Δεν είναι τόσο απλό».

«Πέντε μήνες εγκυμοσύνης, Λούκας. Είναι τόσο απλό ή όχι;»

Χαμήλωσε το βλέμμα.

Και τότε έκανε κάτι που με πλήγωσε περισσότερο από την απιστία.

Άρχισε να κλαίει.

«Δεν ήθελα να συμβεί αυτό», είπε. «Δεν ήθελα να σε πληγώσω».

«Αλλά το έκανες».

«Δεν ξέρω πώς να το διορθώσω».

«Τότε ξεκίνα λέγοντάς μου την αλήθεια».

Με κοίταξε.

«Τι ξέρεις;»

Αυτή ήταν η στιγμή που θα μπορούσα να του πω ότι είχα ακούσει κάθε λέξη στο σπίτι των γονιών του. Ότι καταλάβαινα γερμανικά. Ότι ήξερα για τη συζήτηση γύρω από το τραπέζι και για την υπόσχεση της μητέρας του ότι θα με ανάγκαζαν να μεγαλώσω το παιδί.

Όμως δεν το έκανα.

Ήθελα να δω πόσα θα παραδεχόταν μόνος του.

«Ξέρω ότι υπάρχει μια γυναίκα που περιμένει το παιδί σου», απάντησα. «Ξέρω ότι μου είπες ψέματα. Και ξέρω ότι κάτι συμβαίνει με τα οικονομικά μας».

Η έκφρασή του άλλαξε.

«Τα οικονομικά μας;»

«Ναι».

«Δεν καταλαβαίνω».

«Θα καταλάβεις όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή».

Του επέστρεψα ακριβώς τη φράση της μητέρας του.

Το βλέμμα του σκλήρυνε.

Για πρώτη φορά, αναρωτήθηκα αν είχε αρχίσει να υποψιάζεται ότι γνώριζα πολύ περισσότερα απ’ όσα του έλεγα.

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ

Το επόμενο πρωί συναντήθηκα με τη Σοφία σε ένα μικρό καφέ, μακριά από τη γειτονιά όπου ζούσαμε.

Την αναγνώρισα αμέσως.

Ήταν νεότερη από εμένα, με καστανά μαλλιά, κουρασμένα μάτια και μια εμφανή κοιλιά εγκυμοσύνης. Φορούσε ένα γκρι παλτό και κρατούσε μια τσάντα σφιχτά στην αγκαλιά της.

Όταν με είδε, σηκώθηκε.

«Έβελιν;»

«Ναι».

Για λίγα δευτερόλεπτα, κοιταχτήκαμε χωρίς να μιλήσουμε.

Δεν ένιωσα την επιθυμία να της επιτεθώ λεκτικά. Δεν ήθελα να τη ρωτήσω αν γνώριζε πόσο είχα υποφέρει τα τελευταία έξι χρόνια.

Ήθελα να μάθω την αλήθεια.

Καθίσαμε σε ένα τραπέζι κοντά στο παράθυρο.

Η Σοφία έβγαλε από την τσάντα της έναν φάκελο.

«Έφερα όλα όσα έχω», είπε.

Μέσα υπήρχαν εκτυπώσεις ηλεκτρονικών μηνυμάτων, αντίγραφα εγγράφων και μια σειρά από μηνύματα που είχε ανταλλάξει με τον Λούκας.

Άρχισα να τα διαβάζω.

Στην αρχή, οι συνομιλίες τους έμοιαζαν με εκείνες δύο ανθρώπων που είχαν ξανασυναντηθεί ύστερα από χρόνια.

Ο Λούκας της έλεγε ότι είχε αλλάξει.

Της έλεγε ότι ο γάμος του είχε τελειώσει συναισθηματικά.

Της έλεγε ότι ζούσε με μια γυναίκα που αγαπούσε, αλλά δεν μπορούσε να της προσφέρει αυτό που ήθελε περισσότερο.

Έπειτα, οι συνομιλίες άλλαζαν.

Υπήρχαν αναφορές σε χρήματα.

Σε μια «οικογενειακή λύση».

Σε ένα σχέδιο που θα επέτρεπε στο παιδί να μεγαλώσει σε ένα σταθερό σπίτι.

Και σε μια γυναίκα που, όπως έγραφε ο Λούκας, «θα έκανε τα πάντα για να αποκτήσει την οικογένεια που ονειρευόταν».

Ένιωσα τα μάτια μου να καίνε.

«Αυτός μιλούσε για μένα;» ρώτησα.

Η Σοφία έγνεψε.

«Ναι».

«Και εσύ τι πίστευες;»

Χαμήλωσε το βλέμμα.

«Στην αρχή, πίστευα ότι ο γάμος σας είχε τελειώσει. Μου είχε δείξει μηνύματα που έλεγε ότι είχατε ανταλλάξει. Αργότερα κατάλαβα ότι δεν μου έλεγε όλη την αλήθεια».

«Πότε το κατάλαβες;»

«Όταν σε είδα σε μια φωτογραφία από την επέτειό σας. Την είχε ανεβάσει η αδελφή του. Εσείς οι δύο ήσασταν αγκαλιασμένοι και έμοιαζες ευτυχισμένη».

Η Σοφία έσφιξε τα χέρια της.

«Τον ρώτησα γιατί είχε πει ότι δεν ήσασταν πια μαζί. Μου απάντησε ότι η φωτογραφία ήταν παλιά».

«Δεν ήταν».

«Το ξέρω τώρα».

Έμεινα σιωπηλή για λίγο.

Ύστερα έδειξα το έγγραφο με την υπογραφή μου.

«Αυτό το είδες πριν το στείλεις;»

«Ναι. Ο Λούκας μου είπε ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί αν συμφωνούσατε να αναλάβετε μέρος της φροντίδας του παιδιού. Δεν μου είπε ότι η υπογραφή είχε μπει χωρίς τη δική σας άδεια».

«Και γιατί δεν υπέγραψες;»

Η Σοφία άγγιξε απαλά την κοιλιά της.

«Επειδή δεν θέλω το παιδί μου να μεγαλώσει μέσα σε ένα ψέμα. Μπορεί να έκανα λάθη. Μπορεί να εμπιστεύτηκα τον λάθος άνθρωπο. Αλλά δεν θέλω το μωρό μου να γίνει το εργαλείο μιας οικογενειακής συμφωνίας».

Για πρώτη φορά, είδα τη Σοφία όχι μόνο ως τη γυναίκα που είχε μπει στον γάμο μου, αλλά και ως κάποιον που είχε αρχίσει να καταλαβαίνει πόσο επικίνδυνη ήταν η κατάσταση.

Αυτό δεν έσβηνε όσα είχε κάνει.

Δεν αποκαθιστούσε την εμπιστοσύνη μου.

Αλλά σήμαινε ότι υπήρχε πλέον ένας άνθρωπος που ήταν διατεθειμένος να μιλήσει.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΜΑΣ

Η Σοφία έβγαλε ένα δεύτερο έγγραφο από τον φάκελο.

«Αυτό είναι που με τρόμαξε περισσότερο», είπε.

Το διάβασα προσεκτικά.

Αφορούσε μια οικονομική διευθέτηση που σχετιζόταν με το σπίτι μας και με χρήματα από τον κοινό μας λογαριασμό.

Δεν ήταν ξεκάθαρο από μόνο του αν είχε γίνει κάποια παράνομη πράξη. Χρειαζόταν να εξεταστούν τα πρωτότυπα έγγραφα και οι σχετικές συναλλαγές.

Όμως υπήρχε κάτι που δεν μπορούσα να αγνοήσω.

Μια αναφορά σε δάνειο που δεν θυμόμουν να έχω εγκρίνει.

«Ο Λούκας μού είπε ότι θα χρησιμοποιούσε ένα μέρος από τις αποταμιεύσεις σας για να εξασφαλίσει το μέλλον του παιδιού», εξήγησε η Σοφία. «Όταν τον ρώτησα αν το ήξερες, μου είπε ότι είχατε συζητήσει τα πάντα».

«Δεν είχαμε συζητήσει τίποτα».

«Το ξέρω».

Την κοίταξα.

«Γιατί μου τα δίνεις όλα αυτά; Θα μπορούσες να κρατήσεις τα έγγραφα και να προσπαθήσεις να προστατεύσεις τον εαυτό σου».

Η Σοφία άρχισε να κλαίει.

«Επειδή δεν θέλω το παιδί μου να μεγαλώσει με έναν πατέρα που πιστεύει ότι μπορεί να λέει ψέματα σε όλους. Και επειδή, αν κάποιος είχε χρησιμοποιήσει το δικό μου όνομα χωρίς την άδειά μου, θα ήθελα να το μάθω».

Δεν της απάντησα αμέσως.

Ήξερα ότι δεν μπορούσα να βασιστώ μόνο στα λόγια της. Χρειαζόμουν ανεξάρτητη επιβεβαίωση, νομική συμβουλή και πλήρη εικόνα των οικονομικών.

Όμως, για πρώτη φορά από το κυριακάτικο δείπνο, είχα στα χέρια μου κάτι περισσότερο από υποψίες.

Είχα στοιχεία που μπορούσαν να ελεγχθούν.

Η ΚΛΗΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΩ

Καθώς ετοιμαζόμουν να φύγω, το τηλέφωνο της Σοφίας άναψε.

Ήταν ένα νέο μήνυμα από τον Λούκας.

Το διάβασε και το πρόσωπό της άλλαξε.

«Τι συμβαίνει;» ρώτησα.

Μου έδειξε την οθόνη.

«Η μητέρα μου θέλει να σας συναντήσει», έγραφε το μήνυμα. «Αύριο. Χωρίς δικηγόρους. Πρέπει να τελειώνουμε με αυτό πριν γίνει μεγαλύτερο πρόβλημα».

«Η μητέρα του θέλει να συναντηθεί μαζί μου;»

«Ναι. Και νομίζω ότι φοβάται πως θα μιλήσω».

Πήρα μια φωτογραφία του μηνύματος για να διατηρήσω το περιεχόμενο και την ημερομηνία του.

Ύστερα σηκώθηκα.

«Δεν θα πάω σε καμία συνάντηση χωρίς να ξέρω τι θέλει να συζητήσει».

Η Σοφία έγνεψε.

«Έχετε δίκιο».

Καθώς έφευγα από το καφέ, το κινητό μου χτύπησε ξανά.

Αυτή τη φορά ήταν η Κλερ.

«Έβελιν», είπε χωρίς περιστροφές, «εξέτασα τα έγγραφα που μου έστειλες. Δεν μπορώ ακόμη να σου πω αν υπάρχει πλαστογραφία ή ποιος ευθύνεται, αλλά πρέπει να δούμε τα πρωτότυπα και να ελέγξουμε αν έχουν χρησιμοποιηθεί σε κάποια συναλλαγή».

«Τι άλλο πρέπει να κάνω;»

«Να ελέγξεις αν υπάρχουν δάνεια, εξουσιοδοτήσεις ή αλλαγές στους λογαριασμούς που δεν γνωρίζεις. Και να μην υπογράψεις τίποτα μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση».

Σταμάτησα στο πεζοδρόμιο.

«Κλερ, πιστεύεις ότι μπορεί να κινδυνεύει το σπίτι μου;»

Η φωνή της έγινε πιο σοβαρή.

«Δεν μπορώ να το συμπεράνω από αυτά τα έγγραφα. Αλλά δεν θα το άφηνα χωρίς έλεγχο».

Έκλεισα το τηλέφωνο και κοίταξα τον δρόμο μπροστά μου.

Για δέκα χρόνια πίστευα ότι χτίζαμε μαζί ένα μέλλον.

Τώρα αναρωτιόμουν αν ο Λούκας είχε χρησιμοποιήσει αυτό το μέλλον ως εγγύηση για κάτι που εγώ δεν γνώριζα καν ότι υπήρχε.

Και τότε έλαβα ένα τελευταίο μήνυμα από τη Σοφία.

«Έβελιν, υπάρχει ένα ακόμη όνομα στο έγγραφο. Δεν το πρόσεξα στην αρχή. Είναι το όνομα του ανθρώπου που διαχειρίζεται τα οικονομικά της οικογένειας του Λούκας».

Το όνομα που μου έστειλε με έκανε να σταματήσω.

Δεν ήταν το όνομα της μητέρας του.

Δεν ήταν της αδελφής του.

Ήταν το όνομα ενός ανθρώπου που γνώριζα προσωπικά.

Ενός ανθρώπου που είχε έρθει στο σπίτι μας περισσότερες από μία φορές.

Και που, λίγους μήνες νωρίτερα, με είχε διαβεβαιώσει ότι τα οικονομικά μας ήταν απολύτως ασφαλή.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…