ΜΕΡΟΣ 2 – Ο ΧΗΡΟΣ ΠΟΥ ΤΗΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΝΑ ΧΤΥΠΑ ΞΑΝΑ… ΑΛΛΑ Η ΠΡΩΤΗ ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΝΑ ΠΑΓΩΣΕΙ!
Το επόμενο βράδυ συναντηθήκαμε σε ένα μικρό εστιατόριο με θέα τα βουνά.
Ο Ρόμπερτ είχε φτάσει νωρίτερα και με περίμενε έξω.
«Άρχισα να πιστεύω ότι θα με άφηνες να περιμένω όλο το βράδυ», είπε χαμογελώντας.
«Δεν έχω συνηθίσει να με περιμένουν πια».
«Τότε θα πρέπει να το συνηθίσεις».
Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος με έκανε να αισθανθώ τόσο όμορφα με μια τόσο απλή κουβέντα.
Το δείπνο κύλησε υπέροχα.
Μιλήσαμε για τα παιδικά μας χρόνια, για τις οικογένειές μας, για τις δυσκολίες της ζωής και για τις απώλειες που μας είχαν αλλάξει.
Ο Ρόμπερτ δεν προσπαθούσε να εντυπωσιάσει.
Δεν μιλούσε ασταμάτητα για τον εαυτό του.
Άκουγε πραγματικά.
Και αυτό είχε αρχίσει να μου λείπει.
Τις επόμενες ημέρες συναντηθήκαμε αρκετές φορές.
Πηγαίναμε για περιπάτους, επισκεπτόμασταν μικρά καταστήματα και καθόμασταν με τις ώρες πίνοντας καφέ.
Μερικές φορές ο Ρόμπερτ ερχόταν στο κάμπινγκ όπου είχα σταθμεύσει το τροχόσπιτό μου.
Έφερνε καφέ και ένα μικρό γλυκό.
Ο Ρεξ τον συμπάθησε αμέσως.
«Νομίζω ότι ο σκύλος σου με προτιμά από εσένα», αστειευόταν.
«Μην ενθουσιάζεσαι. Είναι πολύ εύκολο να κερδίσεις την καρδιά του με ένα μπισκότο».
Μια ημέρα, καθώς περπατούσαμε κοντά σε ένα μονοπάτι με θέα το φαράγγι, ο Ρόμπερτ σταμάτησε και με κοίταξε.
«Ξέρεις κάτι; Δεν περίμενα ότι θα γνώριζα κάποιον σαν εσένα σε αυτή την ηλικία».
«Ούτε εγώ».
«Πίστευα ότι τα πράγματα αυτά ανήκαν στο παρελθόν».
Χαμογέλασα.
«Ίσως απλώς δεν είχαμε συναντήσει ακόμη τους σωστούς ανθρώπους».
Με κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα.
«Ίσως».
Είχα προγραμματίσει να φύγω από την περιοχή μετά από λίγες ημέρες. Όμως η παρουσία του Ρόμπερτ με έκανε να αναβάλω την αναχώρησή μου.
Και δεν θα πω ψέματα.
Μου άρεσε να τον βλέπω.
Μου άρεσε να έχω κάποιον να περιμένει ένα τηλεφώνημά μου.
Μου άρεσε να ξυπνάω και να σκέφτομαι ότι ίσως εκείνη η ημέρα θα έφερνε μια καινούργια όμορφη στιγμή.
Ύστερα από περίπου τρεις εβδομάδες, ο Ρόμπερτ μού έκανε μια πρόταση.
«Θα ήθελα να έρθεις στο σπίτι μου για δείπνο».
«Μαγειρεύεις κιόλας;»
«Προσπαθώ. Δεν υπόσχομαι ότι θα επιβιώσεις».
Γέλασα.
«Και ποιος άλλος θα είναι εκεί;»
«Η κόρη μου. Η Χάνα. Θέλω να γνωριστείτε».
Δεν είχα κανέναν λόγο να αρνηθώ.
«Θα χαρώ πολύ».
Παρατήρησα όμως κάτι παράξενο.
Για ένα δευτερόλεπτο, το χαμόγελό του εξαφανίστηκε.
«Όλα καλά;» τον ρώτησα.
«Ναι, φυσικά. Απλώς η Χάνα είναι λίγο προστατευτική μαζί μου».
«Αυτό είναι φυσιολογικό. Είναι καλό να έχεις μια κόρη που νοιάζεται».
Δεν απάντησε.
Το επόμενο βράδυ φτάσαμε στο σπίτι του.
Ήταν ένα όμορφο σπίτι, με ξύλινα έπιπλα, οικογενειακές φωτογραφίες και έναν μικρό κήπο στην πίσω αυλή.
Η Χάνα μάς περίμενε στην κουζίνα.
Ήταν περίπου 39 ετών, με σκούρα μαλλιά και ένα σοβαρό βλέμμα.
Μόλις ο Ρόμπερτ μάς σύστησε, συνέβη κάτι που δεν περίμενα.
Το χαμόγελό της πάγωσε.
Με κοίταξε προσεκτικά, σαν να προσπαθούσε να αναγνωρίσει ένα πρόσωπο που είχε να δει πολλά χρόνια.
«Έχουμε ξανασυναντηθεί;» με ρώτησε.
«Δεν νομίζω. Θα το θυμόμουν».
Η Χάνα δεν χαμογέλασε.
«Μάλιστα».
Ο Ρόμπερτ έσπευσε να αλλάξει την ατμόσφαιρα.
«Λοιπόν, ας καθίσουμε. Το φαγητό είναι έτοιμο».
Κατά τη διάρκεια του δείπνου προσπάθησα να κάνω συζήτηση.
Ρώτησα τη Χάνα με τι ασχολούνταν.
Μου είπε ότι ήταν καθηγήτρια μαθηματικών σε ένα δημόσιο λύκειο.
«Αυτό είναι υπέροχο! Πρέπει να είναι πολύ όμορφο να βοηθάς νέους ανθρώπους να ανακαλύπτουν τις δυνατότητές τους».
Με κοίταξε απότομα.
«Εσείς είχατε ασχοληθεί ποτέ με νέους ανθρώπους;»
«Ναι. Εργαζόμουν σε ένα κοινοτικό κέντρο. Συντόνιζα εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά και εφήβους».
Το πιρούνι της σταμάτησε στον αέρα.
«Σε ποια πόλη;»
Της απάντησα.
Η Χάνα χαμήλωσε αμέσως το βλέμμα.
Ο Ρόμπερτ άρχισε να μιλά για τον καιρό.
Λίγο αργότερα ανέφερα ότι εργαζόμουν σε εκείνο το κέντρο για σχεδόν δεκαπέντε χρόνια.
Η Χάνα άφησε κάτω το ποτήρι της.
«Δεκαπέντε χρόνια;»
«Ναι».
«Και πώς σας έλεγαν τότε;»
Της είπα το όνομά μου.
Για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ, είδα τον Ρόμπερτ να χάνει την ψυχραιμία του.
«Χάνα, μήπως να φέρεις το επιδόρπιο;» είπε απότομα.
Εκείνη τον κοίταξε.
«Μπαμπά, πρέπει να μιλήσουμε».
«Όχι τώρα».
«Τώρα».
Ένιωσα ότι κάτι σοβαρό συνέβαινε.
Αποφάσισα να μην ανακατευτώ και σηκώθηκα.
«Συγγνώμη, θα πάω λίγο στο μπάνιο».
Βγήκα από την τραπεζαρία και κατευθύνθηκα στον διάδρομο.
Τότε άκουσα την πρώτη φράση που άλλαξε τα πάντα.
«Έχεις χάσει εντελώς τα λογικά σου; Κι αν σε αναγνώριζε;»
Σταμάτησα.
«Δεν με αναγνώρισε», απάντησε ο Ρόμπερτ.
«Αυτό δεν σημαίνει ότι έχεις το δικαίωμα να συνεχίσεις να της λες ψέματα!»
Και ύστερα άκουσα κάτι που με έκανε να νιώσω ότι το πάτωμα χανόταν κάτω από τα πόδια μου.
«Εκείνη ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που πίστεψε σε μένα, μπαμπά. Και εσύ φρόντισες να μην τη δω ποτέ ξανά!»
Δεν μπορούσα πλέον να προσποιηθώ ότι δεν άκουγα.
Ποια ήμουν εγώ για αυτή τη γυναίκα;
Και τι ακριβώς είχε κάνει ο Ρόμπερτ;
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 3…
0 comments:
Post a Comment