ΜΕΡΟΣ 2 – Η ΠΑΛΙΑ ΚΑΛΥΒΑ ΚΡΥΒΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ Ο ΓΟΥΟΡΕΝ ΔΕΝ ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙ ΟΣΟ ΖΟΥΣΕ!

 

ΜΕΡΟΣ 2 – Η ΠΑΛΙΑ ΚΑΛΥΒΑ ΚΡΥΒΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ Ο ΓΟΥΟΡΕΝ ΔΕΝ ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙ ΟΣΟ ΖΟΥΣΕ!

Η πρώτη νύχτα στην καλύβα ήταν αφόρητη.

Η Τερέζα δεν είχε ηλεκτρικό ρεύμα, το νερό έσταζε από τη σκεπή και ο παγωμένος αέρας περνούσε από τις χαραμάδες των παραθύρων. Κάθισε στον παλιό καναπέ, κρατώντας τη φωτογραφία του γιου της στην αγκαλιά της.

«Γιατί, Γουόρεν;» ψιθύρισε. «Γιατί με έστειλες εδώ;»

Δεν περίμενε απάντηση.

Ωστόσο, θυμήθηκε κάτι που είχε σχεδόν ξεχάσει. Πριν από χρόνια, ο Γουόρεν είχε αγοράσει αυτή την καλύβα με σκοπό να τη μετατρέψει σε ένα ήσυχο καταφύγιο. Είχε μιλήσει με ενθουσιασμό για την ανακαίνιση, τον κήπο και ένα μικρό δωμάτιο όπου η μητέρα του θα μπορούσε να ξεκουράζεται.

Η Μπριέλ είχε γελάσει όταν το έμαθε.

«Τι θα κάνουμε με αυτό το ερείπιο;» είχε πει. «Δεν καταλαβαίνω γιατί πετάς χρήματα σε τέτοια μέρη».

Ο Γουόρεν δεν της είχε απαντήσει.

Το επόμενο πρωί, η Τερέζα αποφάσισε να ακολουθήσει τις οδηγίες του.

Μετέφερε μια παλιά ντουλάπα, καθάρισε τις γωνίες και απομάκρυνε τα σκονισμένα αντικείμενα. Πίσω από ένα μεγάλο έπιπλο βρήκε τελικά ένα μικρό ξύλινο εικονοστάσι.

Το είχε ξαναδεί παλιά, αλλά δεν θυμόταν να του είχε δώσει ποτέ ιδιαίτερη σημασία.

Πήρε ένα πανί και άρχισε να καθαρίζει προσεκτικά την επιφάνειά του.

Τότε παρατήρησε κάτι.

Στο πίσω μέρος του ξύλου υπήρχε χαραγμένο ένα γράμμα.

Το γράμμα Τ.

Το αρχικό του ονόματός της.

«Τι προσπαθούσες να μου πεις, παιδί μου;» ψιθύρισε.

Τοποθέτησε τη φωτογραφία του Γουόρεν επάνω στο εικονοστάσι και άναψε ένα μικρό κερί.

Ύστερα πήγε να μετακινήσει ένα παλιό σιδερένιο κηροπήγιο που βρισκόταν σε ένα ράφι. Τα χέρια της ήταν ακόμη ασταθή από τη συγκίνηση και το αντικείμενο γλίστρησε.

Έπεσε στο ξύλινο πάτωμα.

ΝΤΟΥΠ!

Η Τερέζα πάγωσε.

Ο ήχος δεν ήταν συνηθισμένος. Το πάτωμα ακουγόταν σαν να υπήρχε κενός χώρος από κάτω.

Έσκυψε και χτύπησε ξανά το ίδιο σημείο.

Τακ. Τακ.

«Αυτό είναι περίεργο…»

Παρατήρησε μια σανίδα που έμοιαζε ελαφρώς διαφορετική από τις υπόλοιπες. Η άκρη της ήταν πιο λεία, σαν να είχε αφαιρεθεί και τοποθετηθεί ξανά πολλές φορές.

Με δυσκολία έβαλε τα δάχτυλά της από κάτω και την ανασήκωσε.

Η σανίδα μετακινήθηκε.

Και τότε αποκαλύφθηκε ένα στενό κρυφό διαμέρισμα.

Μέσα υπήρχε ένα μικρό μεταλλικό κουτί.

Η Τερέζα το τράβηξε προσεκτικά και το ακούμπησε μπροστά της.

Ήταν κλειδωμένο.

Ξαφνικά θυμήθηκε το μικρό ορειχάλκινο κλειδί που της είχε δώσει ο σοφέρ.

Το έβγαλε από την τσέπη της, το τοποθέτησε στην κλειδαριά και το γύρισε.

Κλικ.

Το κουτί άνοιξε.

Στο εσωτερικό υπήρχαν τρία πράγματα: ένας χοντρός φάκελος με έγγραφα, ένα παλιό USB και μια φωτογραφία του Γουόρεν με έναν άνδρα που η Τερέζα δεν αναγνώριζε.

Στην πίσω πλευρά της φωτογραφίας υπήρχε μια φράση:

«Για τη μητέρα μου, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή».

Η Τερέζα άνοιξε τον φάκελο.

Το πρώτο έγγραφο έφερε τη σφραγίδα ενός συμβολαιογράφου. Το δεύτερο ήταν ένας τίτλος ιδιοκτησίας. Το τρίτο περιείχε μια λίστα με τραπεζικούς λογαριασμούς.

Όμως αυτό που της τράβηξε περισσότερο την προσοχή ήταν ένα χειρόγραφο σημείωμα.

«Μαμά, αν διαβάζεις αυτά τα λόγια, σημαίνει ότι η Μπριέλ έκανε αυτό που φοβόμουν. Δεν γνωρίζω αν θα μπορέσω να σου εξηγήσω τα πάντα από κοντά. Γι' αυτό άφησα τα στοιχεία εδώ».

Η Τερέζα ένιωσε τα πόδια της να λυγίζουν.

Ο γιος της δεν είχε αφήσει αυτά τα αντικείμενα τυχαία.

Είχε προβλέψει πως κάποια μέρα θα μπορούσε να βρεθεί μόνη, χωρίς σπίτι και χωρίς προστασία.

Αλλά γιατί;

Και ποιος ήταν ο άγνωστος άνδρας στη φωτογραφία;

Εκείνη τη στιγμή, άκουσε έναν δυνατό θόρυβο έξω.

Ένα αυτοκίνητο είχε σταματήσει μπροστά στην καλύβα.

Η Τερέζα έκλεισε γρήγορα το κουτί.

Μια γυναίκα κατέβηκε από το όχημα και πλησίασε την πόρτα.

Ήταν η Μπριέλ.

«Τερέζα! Άνοιξε αμέσως!»

Η πεθερά της έμεινε ακίνητη.

Πώς είχε μάθει ότι βρισκόταν εκεί;

Και κυρίως, γιατί είχε έρθει τόσο γρήγορα;

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ 3 ➡️