ΜΕΡΟΣ 2 — «ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΤΕ ΤΗ ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙ!» — ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΕΣ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΠΟΥ ΒΡΗΚΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΣΑΚΙΔΙΟ ΠΟΥ ΕΚΡΥΒΕ Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ

Δεν θυμάμαι πώς ντύθηκα εκείνο το βράδυ.

Θυμάμαι μόνο ότι άρπαξα τα κλειδιά μου, φόρεσα το πρώτο μπουφάν που βρήκα και έτρεξα προς το αυτοκίνητο.

Η ώρα ήταν 2:51.

Ο δρόμος ήταν σχεδόν έρημος.

Τα φανάρια άλλαζαν χρώμα μπροστά μου, αλλά εγώ έβλεπα μόνο το πρόσωπο της μητέρας μου.

Εκείνο το βλέμμα της.

Εκείνο το τρέμουλο στα χέρια της.

Και τη φράση που είχε ψιθυρίσει:

«Μην αφήσεις τον Ντάνιελ να μείνει μόνος μαζί μου».

Όταν έφτασα στο σπίτι της, όλα τα φώτα ήταν σβηστά εκτός από ένα στην κουζίνα.

Χτύπησα το κουδούνι.

Καμία απάντηση.

Χτύπησα ξανά.

«Ντάνιελ! Άνοιξε!»

Άκουσα βήματα.

Η πόρτα άνοιξε.

Ο γιος μου στεκόταν μπροστά μου φορώντας μια γκρι μπλούζα και μαύρα γάντια.

Μαύρα γάντια.

Στις τρεις τα ξημερώματα.

«Μαμά;» είπε ξαφνιασμένος. «Τι κάνεις εδώ;»

Τον προσπέρασα.

«Πού είναι η γιαγιά;»

«Κοιμάται».

«Μου τηλεφώνησε πριν από λίγα λεπτά!»

Το πρόσωπό του άλλαξε.

«Σου τηλεφώνησε;»

«Ναι. Και ήταν τρομοκρατημένη».

Έβγαλε έναν βαθύ αναστεναγμό.

«Μαμά, δεν είναι όπως νομίζεις».

«Τότε εξήγησέ μου γιατί φοράς γάντια!»

Κοίταξε τα χέρια του.

«Καθάριζα κάτι».

«Τι;»

«Έσπασε ένα ποτήρι».

Δεν τον πίστεψα.

Προχώρησα προς την κουζίνα.

Πάνω στον πάγκο βρισκόταν μια μικρή μαύρη τσάντα.

Δίπλα της, ένας λευκός φάκελος.

Το όνομά μου ήταν γραμμένο με μεγάλα γράμματα.

ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ

Και από κάτω υπήρχε μια χειρόγραφη προειδοποίηση.

«ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΤΕ ΤΗ ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙ!»

Πάγωσα.

«Τι είναι αυτό;»

Ο Ντάνιελ πλησίασε απότομα.

«Μαμά, άφησέ το».

Τον κοίταξα.

«Γιατί υπάρχει ένας φάκελος με το όνομά μου;»

«Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή».

«Ποιος το έγραψε;»

«Σε παρακαλώ».

Έκανα ένα βήμα πίσω.

«Μου κρύβεις κάτι;»

Δεν απάντησε.

«Ντάνιελ, σε ρωτάω!»

Έσκυψε το κεφάλι.

«Ναι».

Ένιωσα το στομάχι μου να βουλιάζει.

«Τι μου κρύβεις;»

Με κοίταξε με μια έκφραση που δεν είχα ξαναδεί.

Δεν ήταν θυμός.

Δεν ήταν απειλή.

Έμοιαζε περισσότερο με εξάντληση.

«Κάτι που δεν ξέρω πώς να σου πω».

Πριν προλάβω να μιλήσω, ακούστηκε ένας θόρυβος από τον επάνω όροφο.

Και ύστερα η φωνή της μητέρας μου.

«Ρόμπερτ;»

Σταθήκαμε ακίνητοι.

Ο πατέρας μου λεγόταν Ρόμπερτ.

Είχε πεθάνει πριν από έξι χρόνια.

«Ρόμπερτ, πού είσαι;»

Κοίταξα τον Ντάνιελ.

Το πρόσωπό του είχε χλωμιάσει.

«Πρέπει να πάω πάνω», είπε.

«Θα έρθω κι εγώ».

«Μαμά, περίμενε εδώ».

«Ούτε να το σκέφτεσαι».

Ανεβήκαμε μαζί.

Η μητέρα μου στεκόταν στην πόρτα του δωματίου της.

Κρατούσε μια παλιά φωτογραφία του πατέρα μου.

«Μαμά;» είπα απαλά.

Γύρισε προς το μέρος μου.

Για μια στιγμή με κοίταξε σαν να μην ήξερε ποια ήμουν.

Ύστερα χαμογέλασε.

«Μάργκαρετ;»

«Ναι, μαμά».

«Πού είναι ο πατέρας σου;»

Δεν ήξερα τι να πω.

Ο Ντάνιελ πλησίασε.

«Γιαγιά, έλα να καθίσουμε λίγο».

Η μητέρα μου τον κοίταξε και ξαφνικά φοβήθηκε.

«Όχι! Μη φέρεις πάλι την τσάντα!»

Έκανε πίσω.

«Δεν θα φέρω τίποτα τώρα», της είπε ήρεμα.

Εκείνη άρχισε να κλαίει.

Εγώ τον κοίταξα με οργή.

«Τι της κάνεις κάθε βράδυ;»

«Μαμά…»

«Γιατί φοβάται την τσάντα σου;»

«Δεν μπορώ να σου το εξηγήσω έτσι».

«Τότε πώς;»

Η μητέρα μου άρπαξε το χέρι μου.

«Μάργκαρετ, πάρε με από εδώ».

Την αγκάλιασα.

«Θα σε προστατεύσω, μαμά».

Ο Ντάνιελ απομακρύνθηκε αργά.

«Δεν θέλω να την τρομάξω περισσότερο», είπε.

Τον κοίταξα με δυσπιστία.

Εκείνο το βράδυ έμεινα μέχρι να αποκοιμηθεί η μητέρα μου.

Ο Ντάνιελ δεν προσπάθησε να με εμποδίσει.

Αλλά κάθε φορά που τον ρωτούσα για τη μαύρη τσάντα ή τον φάκελο, μου έλεγε το ίδιο:

«Πρέπει να σου εξηγήσω κάποια πράγματα πρώτα».

Όταν επέστρεψα σπίτι, η αυγή είχε αρχίσει να φωτίζει τον ουρανό.

Δεν κοιμήθηκα.

Σκεφτόμουν συνεχώς τον φάκελο.

Τη φράση που ήταν γραμμένη επάνω του.

Και την παράξενη συμπεριφορά του γιου μου.

Το επόμενο απόγευμα πήρα μια απόφαση.

Θα εγκαθιστούσα μια μικρή κάμερα στον διάδρομο του σπιτιού της μητέρας μου.

Ήθελα να ξέρω ποιος πλησίαζε το δωμάτιό της τη νύχτα.

Δεν φανταζόμουν ότι, δύο ημέρες αργότερα, η εικόνα που θα εμφανιζόταν στο κινητό μου θα με έκανε να καλέσω την αστυνομία.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ 3 ➡️