ΜΕΡΟΣ 4 — Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ 30 ΧΡΟΝΙΑ
Ο Ματέο, ο Ντανιέλ και ο Σαμουέλ ταξίδεψαν στην Πόλη του Μεξικού.
Μετά από αρκετές ώρες αναζήτησης, έφτασαν σε ένα μικρό σπίτι με έναν περιποιημένο κήπο.
Στην πόρτα εμφανίστηκε ένας ηλικιωμένος άντρας με λευκά μαλλιά και κουρασμένα μάτια.
«Ο Δρ. Εδουάρδος Σαλίνας;» ρώτησε ο Ματέο.
«Μάλιστα. Ποιοι είστε;»
Ο Ματέο πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Είμαστε οι γιοι της Λουσίας Ερνάντες. Γεννηθήκαμε στο νοσοκομείο σας το 1995. Πεντάδυμα.»
Ο ηλικιωμένος γιατρός άφησε αργά το χέρι του από την πόρτα.
Για μερικά δευτερόλεπτα δεν μίλησε.
Ύστερα έκανε ένα βήμα πίσω.
«Περάστε μέσα.»
Τους οδήγησε στο σαλόνι και κάθισε απέναντί τους.
«Φανταζόμουν ότι κάποια στιγμή θα ερχόσασταν.»
Ο Ντανιέλ έβγαλε την παλιά επιστολή.
«Γιατί γράψατε στη μητέρα μας να επιστρέψει στο νοσοκομείο; Τι γνωρίζετε;»
Ο γιατρός κοίταξε το χαρτί.
«Εκείνη τη χρονιά συνέβη κάτι πολύ σοβαρό. Και δεν είμαι περήφανος για τον τρόπο με τον οποίο το χειριστήκαμε.»
«Μιλήστε μας καθαρά», είπε ο Σαμουέλ.
Ο γιατρός έσκυψε το κεφάλι.
«Η εμφάνιση ενός παιδιού δεν μπορεί να αποδείξει την πατρότητά του. Το γνωρίζαμε τότε, όπως το γνωρίζουμε και σήμερα. Υπήρχαν όμως άνθρωποι που δεν ήθελαν να περιμένουν τις επιστημονικές απαντήσεις.»
«Ο πατέρας μας;» ρώτησε ο Ματέο.
«Και ο παππούς σας.»
Ο γιατρός εξήγησε ότι ο Δον Ραφαέλ Μοντόγια είχε επισκεφθεί το νοσοκομείο λίγες ώρες μετά τη γέννηση των παιδιών.
Ήταν εξοργισμένος.
Δεν τον ενδιέφερε να μάθει τι έλεγαν οι γιατροί. Τον απασχολούσε αποκλειστικά το όνομα της οικογένειας.
«Μας είπε ότι δεν έπρεπε να υπάρξει κανένα σκάνδαλο», συνέχισε ο γιατρός. «Ζήτησε να σταματήσουμε κάθε συζήτηση για γενετικές εξετάσεις και να παραδώσουμε τον φάκελο στον δικηγόρο της οικογένειας.»
Ο Ματέο σηκώθηκε από την καρέκλα.
«Και εσείς το επιτρέψατε;»
Ο ηλικιωμένος γιατρός δεν προσπάθησε να δικαιολογηθεί.
«Φοβήθηκα. Ήμουν νέος τότε. Η οικογένεια Μοντόγια χρηματοδοτούσε ένα μεγάλο μέρος του νοσοκομείου. Έκανα ένα λάθος που με ακολούθησε σε όλη μου τη ζωή.»
«Μα η μητέρα μας έμεινε μόνη με πέντε μωρά!»
«Το ξέρω.»
Ο γιατρός σηκώθηκε και πήγε σε ένα παλιό γραφείο.
Άνοιξε ένα συρτάρι και έβγαλε έναν μικρό φάκελο.
«Κράτησα αυτό το αντίγραφο πριν παραδώσω τον αρχικό φάκελο. Δεν είχα το θάρρος να μιλήσω τότε, αλλά δεν μπορούσα να καταστρέψω όλα τα στοιχεία.»
Τα τρία αδέλφια αντάλλαξαν βλέμματα.
Ο γιατρός τούς έδωσε το έγγραφο.
Περιείχε παλιές ιατρικές παρατηρήσεις, αλλά όχι την τελική γενετική απάντηση που αναζητούσαν.
«Αυτό δεν αποδεικνύει από μόνο του ποιος είναι ο πατέρας σας», είπε. «Για να μάθετε την αλήθεια, χρειάζεται σύγχρονος έλεγχος DNA.»
Ο Ντανιέλ κοίταξε προσεκτικά την ημερομηνία.
«Υπάρχει κάτι ακόμη;»
Ο γιατρός δίστασε.
«Ναι. Λίγες ημέρες μετά τη γέννησή σας, ο πατέρας σας ήρθε ξανά στο νοσοκομείο. Δεν ήρθε για να δει τα παιδιά. Ζήτησε να μιλήσει ιδιαιτέρως με τον παππού σας.»
«Τι συζήτησαν;»
Ο γιατρός χαμήλωσε τη φωνή.
«Αυτό δεν το γνωρίζω. Αλλά θυμάμαι ότι, όταν έφυγαν, ο Δον Ραφαέλ μου είπε κάτι που δεν ξέχασα ποτέ.»
Ο Ματέο πλησίασε.
«Τι;»
Ο ηλικιωμένος γιατρός τον κοίταξε κατάματα.
«Μου είπε: “Αν η αλήθεια βγει στο φως, δεν θα καταστραφεί μόνο ο γιος μου. Θα καταστραφεί ολόκληρη η οικογένειά μας”.»
Εκείνη τη στιγμή, το τηλέφωνο του Ντανιέλ χτύπησε.
Ήταν μήνυμα από άγνωστο αριθμό.
Έγραφε:
«Σταματήστε να ψάχνετε. Δεν ξέρετε με ποιον τα βάλατε.»
Και από κάτω υπήρχε μια φωτογραφία.
Ήταν ο Αλεχάντρο Μοντόγια, τριάντα χρόνια νεότερος, να κρατά στα χέρια του ένα έγγραφο με τη σφραγίδα του νοσοκομείου.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 5…
0 comments:
Post a Comment