ΜΕΡΟΣ 2
Το όνομα του παραλήπτη με έκανε να παγώσω.
Δεν ήταν η μητέρα μου.
Δεν ήταν η Κλόη.
Δεν ήταν ο Μαρκ.
Ήταν μια εταιρεία που δεν είχα ξανακούσει ποτέ.
«Μάγια, ξέρεις τι είναι αυτό;»
Η γυναίκα μου έκλεισε τα μάτια της.
«Ναι.»
«Τι είναι;»
«Η εταιρεία του Μαρκ.»
Ένιωσα το σαγόνι μου να σφίγγεται.
«Γιατί θα έστελνε ο Μαρκ σαράντα επτά χιλιάδες δολάρια σε δική του εταιρεία από τον λογαριασμό μου;»
Η Μάγια δεν απάντησε.
«Μάγια!»
«Δεν ξέρω όλη την ιστορία.»
«Τότε πες μου αυτή που ξέρεις.»
Πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Πριν φύγεις για τη Γερμανία, η μητέρα σου μου είπε ότι χρειαζόταν πρόσβαση στον λογαριασμό σου για να πληρώνει τους γιατρούς, το φαγητό και όλα όσα χρειαζόμασταν. Μου είπε ότι εσύ της το είχες επιτρέψει.»
«Δεν της το επέτρεψα ποτέ.»
«Το ξέρω τώρα.»
Της έδειξα τις τραπεζικές κινήσεις.
Υπήρχαν δεκάδες συναλλαγές.
Ξενοδοχεία.
Εστιατόρια.
Αεροπορικά εισιτήρια.
Πολυτελή καταστήματα.
Και σχεδόν όλα είχαν πραγματοποιηθεί τις ημέρες που η Μάγια και το μωρό μας έμεναν μόνοι στο σπίτι.
Τότε θυμήθηκα κάτι.
«Οι κάμερες.»
Η Μάγια με κοίταξε.
«Τις είχες ενεργοποιημένες;»
«Ναι.»
Άνοιξα την εφαρμογή ασφαλείας.
Οι πρώτες ώρες ήταν φυσιολογικές.
Η μητέρα μου έμπαινε στο διαμέρισμα.
Η Κλόη έφερνε μερικές σακούλες.
Ο Μαρκ κρατούσε το μωρό.
Όμως μετά εμφανίστηκε κάτι που δεν περίμενα.
Η μητέρα μου έβγαζε από το ψυγείο τα τρόφιμα που είχα αγοράσει.
Τα έβαζε σε μεγάλες σακούλες.
Και τα έπαιρνε μαζί της.
Έπειτα είδα τον Μαρκ να ανοίγει ένα συρτάρι στο γραφείο μου.
Έβγαλε έναν φάκελο.
Μέσα υπήρχαν αντίγραφα των τραπεζικών εγγράφων μου.
«Γιατί είχε ο Μαρκ αυτά τα χαρτιά;» ρώτησε η Μάγια.
Δεν απάντησα.
Γιατί ήξερα.
Είχα αφήσει τα έγγραφα εκεί μόνο μία φορά.
Και μόνο ένα άτομο γνώριζε ότι υπήρχαν.
Η μητέρα μου.
Συνέχισα να βλέπω το βίντεο.
Και τότε είδα κάτι ακόμα πιο ανησυχητικό.
Ο Μαρκ μιλούσε στο τηλέφωνο.
Κρατούσε ένα χαρτί και έλεγε:
«Μην ανησυχείς. Ο Ντέιβιντ θα συνεχίσει να πληρώνει. Δεν ξέρει τίποτα.»
Σταμάτησα το βίντεο.
Η Μάγια άρχισε να κλαίει.
«Ντέιβιντ... υπάρχει και κάτι άλλο.»
«Τι;»
«Η μητέρα σου προσπάθησε να με πείσει να υπογράψω ένα έγγραφο.»
«Τι έγγραφο;»
«Έλεγε ότι, σε περίπτωση που πάθεις κάτι στη Γερμανία, εγώ θα έπρεπε να της δώσω πρόσβαση σε όλα τα οικονομικά σου.»
Δεν μπορούσα να μιλήσω.
Η μητέρα μου δεν βοηθούσε την οικογένειά μας.
Προσπαθούσε να αποκτήσει τον έλεγχο της ζωής μας.
Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό μου.
Ήταν η Έλεανορ.
Απάντησα.
«Ντέιβιντ! Τι έκανες;»
«Καλή χρονιά, μαμά.»
Σιωπή.
«Γιατί ακύρωσες τις κάρτες;»
«Γιατί γύρισα σπίτι.»
«Και;»
«Και βρήκα τη γυναίκα μου άρρωστη, το μωρό μου παγωμένο και το ψυγείο άδειο.»
«Η Μάγια υπερβάλλει!»
«Οι κάμερες δεν υπερβάλλουν.»
Η σιωπή της κράτησε αρκετά δευτερόλεπτα.
«Δεν έχεις δικαίωμα να παρακολουθείς την οικογένειά σου.»
Γέλασα πικρά.
«Είναι το σπίτι μου.»
«Ντέιβιντ, είμαστε οικογένεια.»
«Όχι. Οικογένεια είναι κάποιος που προστατεύει τη γυναίκα μου και το παιδί μου.»
Η φωνή της άλλαξε.
«Αν συνεχίσεις έτσι, θα το μετανιώσεις.»
«Είναι απειλή;»
«Είναι προειδοποίηση.»
Έκλεισα το τηλέφωνο.
Λίγα λεπτά αργότερα, ένας αστυνομικός μπήκε στο δωμάτιο.
«Κύριε Κάρτερ;»
«Ναι.»
«Χρειαζόμαστε να σας μιλήσουμε για κάποιες τραπεζικές συναλλαγές.»
Τον κοίταξα έκπληκτος.
«Ποιες συναλλαγές;»
Μου έδωσε έναν φάκελο.
Μέσα υπήρχε μια αναφορά.
Κάποιος είχε ήδη καταγγείλει οικονομική απάτη στο όνομά μου.
Και το όνομα του ανθρώπου που είχε κάνει την καταγγελία ήταν...
Μαρκ.
Ο σύζυγος της Κλόης.
«Γιατί με κατήγγειλε;»
Ο αστυνομικός κοίταξε το έγγραφο.
«Ισχυρίζεται ότι εσείς τον εξουσιοδοτήσατε να διαχειρίζεται χρήματα της οικογένειας και τώρα προσπαθείτε να τον εκβιάσετε.»
Ένιωσα το αίμα μου να ανεβαίνει στο κεφάλι.
«Αυτό είναι ψέμα.»
«Το ξέρω ότι λέτε πως είναι ψέμα. Γι' αυτό πρέπει να δούμε τα στοιχεία.»
Έβγαλα το κινητό μου.
«Έχω βίντεο.»
Ο αστυνομικός κοίταξε τη Μάγια.
«Και εκείνη έχει μηνύματα.»
Ο αστυνομικός πήρε το κινητό.
«Τότε ίσως αυτή η υπόθεση είναι πολύ διαφορετική από ό,τι φαίνεται.»
Το ίδιο βράδυ, ενώ η Μάγια κοιμόταν και ο Λίαμ βρισκόταν ασφαλής δίπλα της, έλαβα ένα μήνυμα από άγνωστο αριθμό.
«Αν θέλεις να μάθεις γιατί πραγματικά πήραν τα χρήματά σου, κοίτα στο παλιό χρηματοκιβώτιο του πατέρα σου.»
Ο πατέρας μου είχε πεθάνει έξι χρόνια πριν.
Το χρηματοκιβώτιο βρισκόταν ακόμα στο παλιό σπίτι της οικογένειας.
Και μόνο τρία άτομα γνώριζαν τον κωδικό.
Εγώ.
Η μητέρα μου.
Και η Κλόη.
Το επόμενο πρωί, πήγα εκεί.
Άνοιξα το χρηματοκιβώτιο.
Μέσα υπήρχε ένας φάκελος με το όνομά μου.
Πάνω του υπήρχε γραμμένη μόνο μία φράση:
«Ντέιβιντ, αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, σημαίνει ότι η μητέρα σου σου είπε ψέματα.»
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3 – ΤΕΛΙΚΟ…
0 comments:
Post a Comment