ΜΕΡΟΣ 2 — Τα μυστικά εκατομμυρίων που έκρυβε η οικογένεια του γαμπρού

Μέχρι τις δέκα και μισή, η νυφική σουίτα είχε γεμίσει με ανθρώπους που δεν μπορούσαν να πιστέψουν αυτό που έβλεπαν.

Οι παράνυμφές μου είχαν φτάσει με σαμπάνιες, λουλούδια και τα τελευταία αξεσουάρ για την τελετή. Όταν με είδαν, η χαρά τους εξαφανίστηκε.

Η Έμιλι, η ξαδέλφη μου και η πιο στενή μου φίλη, άφησε την τσάντα της στο πάτωμα.

«Ρέιτσελ... τι σου συνέβη;»

Δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τη φράση της.

Η άλλη παράνυμφος έφερε το χέρι στο στόμα της.

«Πες μου ότι δεν το έκανε εκείνος».

Δεν απάντησα αμέσως. Τους έδειξα το σημείωμα και τα μηνύματα.

Η Έμιλι άρχισε να κλαίει από θυμό.

«Αυτός ο άνθρωπος πρέπει να ντρέπεται! Πώς μπορείς να παντρευτείς κάποιον που σου φέρεται έτσι;»

«Δεν θα τον παντρευτώ για να του αποδείξω κάτι», της είπα ήρεμα.

«Τότε γιατί ετοιμάζεσαι ακόμη;»

Κοίταξα το νυφικό μου, κρεμασμένο προσεκτικά δίπλα στο παράθυρο.

«Επειδή θέλω να ακούσει ο ίδιος όσα έχω να πω. Και επειδή δεν σκοπεύω να φύγω από αυτή την ιστορία επιτρέποντάς του να παρουσιάσει τον εαυτό του ως το θύμα».

Η Έμιλι σκούπισε τα μάτια της.

«Κι αν προσπαθήσει να σε σταματήσει;»

«Τότε θα αποκαλύψει ακόμη περισσότερο τον χαρακτήρα του».

Μια κομμώτρια που είχε κληθεί εσπευσμένα από το ξενοδοχείο εξέτασε προσεκτικά το κεφάλι μου.

«Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ ότι θα κρύψουμε ό,τι έγινε», είπε. «Μπορώ όμως να δημιουργήσω ένα κομψό, κοντό χτένισμα που θα ταιριάζει στο πρόσωπό σου».

«Δεν θέλω περούκα», απάντησα.

Η Νταϊάν είχε ήδη φροντίσει να φτάσει μια ακριβή περούκα στη σουίτα. Μαζί της υπήρχε ένα μήνυμα από τη Βανέσα: «Η μαμά λέει ότι αυτό είναι το λιγότερο που μπορείς να κάνεις για να μη χαλάσεις τη φωτογραφία του γάμου».

Άφησα την περούκα μέσα στο κουτί της.

Δεν θα έκρυβα αυτό που μου είχε κάνει ο Κάρτερ για να προστατεύσω τη φήμη του.

Η κομμώτρια δούλεψε προσεκτικά για αρκετή ώρα. Όταν τελείωσε, το άνισο ξύρισμα είχε μετατραπεί σε ένα κοντό, καλοσχηματισμένο χτένισμα.

Φόρεσα τα διαμαντένια σκουλαρίκια της γιαγιάς μου και το μεταξωτό νυφικό που είχα επιλέξει έξι μήνες νωρίτερα.

Κοίταξα τον καθρέφτη.

Η γυναίκα που έβλεπα δεν έμοιαζε με τη νύφη που είχα φανταστεί όταν αγόραζα το φόρεμα. Έμοιαζε, όμως, περισσότερο με τον άνθρωπο που ήθελα να είμαι.

Δεν ντρεπόμουν πια.

Και τότε χτύπησε η πόρτα.

Η Μάργκαρετ μπήκε κρατώντας μια μαύρη δερμάτινη θήκη και έναν φάκελο γεμάτο έγγραφα. Το πρόσωπό της ήταν σοβαρό.

«Έχουμε ένα μεγαλύτερο πρόβλημα απ' όσο νόμιζα».

Κάθισε στο τραπέζι και άρχισε να βγάζει τα έγγραφα.

«Τι βρήκες;»

«Πριν από τρεις εβδομάδες, ο Κάρτερ επικοινώνησε με έναν οικονομικό σύμβουλο. Ήθελε να μάθει πώς θα μπορούσε να αποκτήσει πρόσβαση στα κληρονομημένα περιουσιακά στοιχεία της συζύγου του αμέσως μετά τον γάμο».

«Της συζύγου του;» επανέλαβα.

Η Μάργκαρετ έγνεψε.

«Είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει τι θα έκανε με τα χρήματά σου».

Μου έδειξε ένα αντίγραφο ηλεκτρονικού μηνύματος.

Ο Κάρτερ είχε ζητήσει εκτίμηση της περιουσίας μου. Το ποσό που είχε υπολογίσει ο σύμβουλος ήταν περίπου πέντε εκατομμύρια δολάρια.

Δεν μπόρεσα να συγκρατήσω ένα ειρωνικό χαμόγελο.

«Πίστευε ότι έχω μόνο πέντε εκατομμύρια;»

«Φαίνεται πως ναι».

Η πραγματικότητα ήταν εντελώς διαφορετική.

Ο παππούς μου, ο Ρίτσαρντ Γουίτμορ, είχε δημιουργήσει την περιουσία του επενδύοντας επί δεκαετίες σε εμπορικά ακίνητα. Ήταν άνθρωπος που δεν εμπιστευόταν εύκολα κανέναν και που πίστευε ότι τα χρήματα έπρεπε να προστατεύονται με τον ίδιο τρόπο που προστατεύεται ένα σπίτι από μια καταιγίδα.

Όταν πέθανε, η περιουσία που μου άφησε υπολογιζόταν σε περίπου σαράντα δύο εκατομμύρια δολάρια.

Δεν είχα μιλήσει ποτέ στον Κάρτερ για το ακριβές ποσό.

Ούτε για τις επενδύσεις, ούτε για τις εταιρείες, ούτε για τα ακίνητα που περιλαμβάνονταν στο καταπίστευμα.

Η μεταφορά των δεκαπέντε εκατομμυρίων θα ήταν ένα δώρο που θα επέλεγα να κάνω με τη θέλησή μου. Δεν ήταν υποχρέωση, ούτε τίμημα για να με παντρευτεί.

Η Μάργκαρετ άνοιξε έναν δεύτερο φάκελο.

«Αυτό είναι το σημαντικότερο έγγραφο».

Ήταν η προγαμιαία τροποποίηση που είχε στείλει ο δικηγόρος του Κάρτερ.

Τη διάβασα αργά.

Οι διατυπώσεις ήταν περίπλοκες, όμως η ουσία ήταν ξεκάθαρη. Αν την υπέγραφα και ολοκληρωνόταν η μεταφορά των χρημάτων, ο Κάρτερ θα αποκτούσε εκτεταμένες εξουσίες διαχείρισης πάνω στον κοινό επενδυτικό λογαριασμό.

«Γιατί να χρειάζεται τόσο μεγάλο έλεγχο;» ρώτησα.

Η Μάργκαρετ δεν απάντησε αμέσως.

Έβγαλε ένα τρίτο έγγραφο.

«Επειδή η εταιρεία της οικογένειάς του αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα».

Η Whitmore Development ήταν η επιχείρηση που η Νταϊάν περιέγραφε σε όλους ως το καμάρι της οικογένειας. Ο Κάρτερ είχε αναλάβει ανώτερη διοικητική θέση και μιλούσε συχνά για νέα έργα, επεκτάσεις και μεγάλες συμφωνίες.

Στην πραγματικότητα, όμως, η εταιρεία είχε συσσωρεύσει χρέη, καθυστερούσε πληρωμές προς εργολάβους και αντιμετώπιζε πιεστικές προθεσμίες αποπληρωμής δανείων.

«Πόσο σοβαρή είναι η κατάσταση;» ρώτησα.

«Αρκετά σοβαρή ώστε να υπάρχει κίνδυνος αφερεγγυότητας».

Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.

Ο Κάρτερ δεν ήθελε απλώς να παντρευτεί μια γυναίκα με χρήματα.

Χρειαζόταν τα χρήματά μου για να κρατήσει ζωντανή την οικογενειακή του επιχείρηση.

Και είχε αποφασίσει ότι ο γάμος ήταν ο πιο εύκολος τρόπος να τα αποκτήσει.

«Η τροποποίηση θα του επέτρεπε να μεταφέρει χρήματα στην εταιρεία;» ρώτησα.

«Με τις εξουσίες που ζητά, θα μπορούσε να αποκτήσει σημαντικό έλεγχο στις κοινές επενδύσεις. Υπάρχουν ενδείξεις ότι σχεδίαζε να κατευθύνει κεφάλαια προς τη Whitmore Development».

«Και η μητέρα του;»

Η Μάργκαρετ με κοίταξε.

«Υπάρχουν μηνύματα που δείχνουν ότι γνώριζε πως ο Κάρτερ προσπαθούσε να εξασφαλίσει την περιουσία σου. Δεν έχω ακόμη πλήρη εικόνα για τη συμμετοχή της σε κάθε απόφαση».

Το τηλέφωνό μου άρχισε να χτυπά.

Το όνομα του Κάρτερ εμφανίστηκε στην οθόνη.

Απάντησα και ενεργοποίησα την ηχογράφηση, σύμφωνα με τις οδηγίες της Μάργκαρετ για τη νόμιμη διατήρηση αποδεικτικών στοιχείων.

«Πού είσαι;» ρώτησε εκείνος.

Δεν ακουγόταν ανήσυχος. Ακουγόταν εκνευρισμένος.

«Στη σουίτα μου».

«Έχεις βάλει την περούκα;»

«Όχι».

Ακολούθησε σιωπή.

«Ρέιτσελ, μη με αναγκάσεις να το κάνω αυτό δύσκολο».

«Εσύ το έκανες δύσκολο όταν μου ξύρισες το κεφάλι».

«Ήσουν πεισματάρα με τα χρήματα».

Έκλεισα τα μάτια μου για μια στιγμή.

Ήθελα να ακούσω τη δική του εξήγηση. Όχι τις δικαιολογίες που θα έφτιαχνε αργότερα, αλλά την αλήθεια που πίστευε ότι μπορούσε να μου επιβάλει.

«Θεωρείς ότι αυτό που έκανες ήταν δικαιολογημένο;»

«Έπρεπε να καταλάβεις ότι ένας γάμος χρειάζεται έναν άνθρωπο που να παίρνει τις αποφάσεις».

«Και αυτός ο άνθρωπος πρέπει να είσαι εσύ;»

«Φυσικά. Η μητέρα μου είχε δίκιο. Δεν μπορείς να συμπεριφέρεσαι σαν να είσαι μόνη σου. Από σήμερα, θα είμαστε οικογένεια».

«Και αν δεν συμφωνήσω;»

Η φωνή του χαμήλωσε.

«Τότε θα μάθεις».

Η Μάργκαρετ, που καθόταν απέναντί μου, σήκωσε αργά το βλέμμα της.

Είχα ήδη ακούσει αρκετά.

«Ήξερε η μητέρα σου τι έκανες χθες το βράδυ;» ρώτησα.

Ο Κάρτερ γέλασε.

«Η μητέρα μου κρατούσε τον φακό. Μη συμπεριφέρεσαι σαν να ήταν κάτι τόσο τρομερό».

Πίσω μου, η Έμιλι έφερε το χέρι στο στόμα της.

Η Μάργκαρετ σημείωσε κάτι στο χαρτί της.

«Καταλαβαίνω», είπα.

«Ωραία. Σε περιμένω κάτω. Και, Ρέιτσελ; Φρόντισε να μην κάνεις καμία σκηνή».

Έκλεισα το τηλέφωνο.

Για αρκετά δευτερόλεπτα, κανείς δεν μίλησε.

Ύστερα η Έμιλι πλησίασε και μου έσφιξε το χέρι.

«Δεν χρειάζεται να πας εκεί κάτω».

Την κοίταξα.

«Πρέπει να πάω. Όχι για εκείνον. Για μένα».

Η Μάργκαρετ έκλεισε τη δερμάτινη θήκη.

«Τότε πρέπει να γνωρίζεις και κάτι ακόμη. Ο παππούς σου είχε προβλέψει ότι κάποιος μπορεί κάποτε να προσπαθήσει να πλησιάσει την οικογένειά μας για οικονομικούς λόγους».

«Τι εννοείς;»

Έβγαλε έναν φάκελο με το όνομα του παππού μου.

«Υπάρχει μια παλιά επενδυτική συμφωνία που συνδέεται με τη Whitmore Development. Δεν αφορά μόνο την κληρονομιά σου. Αφορά ένα δάνειο που η εταιρεία δεν μπορεί πλέον να εξυπηρετήσει».

Άνοιξα τον φάκελο.

Στην πρώτη σελίδα υπήρχε το όνομα της εταιρείας.

Στην τελευταία, μια ημερομηνία που με έκανε να σταματήσω να αναπνέω για μια στιγμή.

Η οικογένεια Γουίτμορ δεν χρειαζόταν μόνο τα χρήματά μου.

Είχε ήδη οικονομική σχέση με το καταπίστευμα του παππού μου.

Και, χωρίς να το γνωρίζει, ο Κάρτερ είχε φέρει την ίδια του την εταιρεία ένα βήμα πιο κοντά σε μια αποκάλυψη που δεν θα μπορούσε να ελέγξει.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…