ΜΕΡΟΣ 6 — «Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ, ΟΤΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΜΙΑ ΦΩΝΗ — ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΟΛΟΙ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ»

«Μπράβο, Αντρέα!»

Η φωνή ακούστηκε δυνατά μέσα στη βροχή.

Ο μικρός γύρισε το κεφάλι.

Στην άκρη του δρόμου στεκόταν ένας συμμαθητής του.

Τον χαιρετούσε.

Δίπλα του, η μητέρα του χειροκροτούσε.

«Μπράβο, αγόρι μου!»

Ο Αντρέας κοίταξε τον πατέρα του.

«Μπαμπά, με είδαν!»

Ο Δημήτρης χαμογέλασε.

«Φυσικά σε είδαν.»

Ο μικρός προσπάθησε να σηκώσει λίγο περισσότερο το κεφάλι.

Τα βήματά του παρέμεναν αργά.

Το σώμα του έγερνε προς τα εμπρός.

Η βροχή είχε βρέξει τα μαλλιά του.

Αλλά εκείνος συνέχιζε.

Όχι επειδή έπρεπε να αποδείξει κάτι.

Αλλά επειδή βρισκόταν εκεί όπου ήθελε να είναι.

Μαζί με τους υπόλοιπους.

Ο Δημήτρης κρατούσε το χέρι του.

Δεν τον τραβούσε.

Δεν του έλεγε να βιαστεί.

Τον ρωτούσε μόνο:

«Είσαι καλά;»

Και ο Αντρέας απαντούσε:

«Ναι, μπαμπά.»

Κάθε τόσο σταματούσαν για λίγα δευτερόλεπτα.

Ύστερα συνέχιζαν.

Κοντά τους περπατούσαν και άλλα παιδιά.

Κάποια κρατούσαν σημαίες.

Άλλα φορούσαν λευκά πουκάμισα και γαλάζια μαντίλια.

Ο κόσμος παρακολουθούσε.

Ένας ηλικιωμένος άντρας στο πεζοδρόμιο έβγαλε το καπέλο του.

Μια γυναίκα χαμογέλασε.

Ένα μικρό κορίτσι ρώτησε τη μητέρα του:

«Γιατί ο κύριος κρατάει το χέρι του παιδιού;»

Η μητέρα του απάντησε:

«Επειδή έτσι μπορούν να περπατούν μαζί.»

Ο Δημήτρης δεν άκουσε τη συζήτηση.

Είχε τα μάτια του στον γιο του.

Για εκείνον δεν υπήρχαν κάμερες.

Δεν υπήρχαν θεατές.

Δεν υπήρχαν χειροκροτήματα.

Υπήρχε μόνο ο Αντρέας.

Το παιδί που είχε κρατήσει στην αγκαλιά του δεκαπέντε χρόνια νωρίτερα.

Το παιδί που κάποτε τον είχε ρωτήσει:

«Θα μπορέσω κι εγώ να παρελάσω;»

Και τώρα ήταν εκεί.

Κάνοντας ακριβώς αυτό.

Ξαφνικά ο Αντρέας σταμάτησε.

Ο Δημήτρης γύρισε αμέσως προς το μέρος του.

«Κουράστηκες;»

Ο μικρός πήρε μια ανάσα.

«Λίγο.»

«Θέλεις να ξεκουραστούμε;»

Ο Αντρέας κοίταξε μπροστά.

Έπειτα πίσω.

«Έχουμε ακόμα πολύ;»

«Όχι πολύ. Αλλά δεν χρειάζεται να συνεχίσουμε αν δεν αισθάνεσαι καλά.»

Ο μικρός έμεινε για λίγο σιωπηλός.

Ύστερα χαμογέλασε.

«Θέλω να κάνω λίγα βήματα ακόμα.»

Ο Δημήτρης του έσφιξε απαλά το χέρι.

«Τότε θα κάνουμε λίγα βήματα ακόμα.»

Και συνέχισαν.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή βρισκόμουν λίγα μέτρα πιο πέρα.

Κρατούσα τη φωτογραφική μου μηχανή.

Είχα ήδη τραβήξει δεκάδες φωτογραφίες από την παρέλαση.

Αλλά κάτι σε αυτούς τους δύο με έκανε να σταματήσω.

Ο πατέρας χαμογελούσε.

Ο γιος του προσπαθούσε να κρατήσει την ισορροπία του.

Τα χέρια τους ήταν ενωμένα.

Η βροχή έπεφτε πάνω τους.

Και γύρω τους ο κόσμος συνέχιζε να κινείται.

Σήκωσα τη μηχανή.

Περίμενα ένα δευτερόλεπτο.

Και πάτησα το κουμπί.

Κλικ.

Δεν γνώριζα τα ονόματά τους.

Δεν γνώριζα την ιστορία τους.

Αλλά ήξερα ότι είχα φωτογραφίσει κάτι σημαντικό.

Λίγο αργότερα, όταν η παρέλαση τελείωσε, πλησίασα τον Δημήτρη.

«Συγγνώμη», του είπα. «Μπορώ να σας μιλήσω;»

Εκείνος γύρισε χαμογελώντας.

«Βεβαίως.»

Του έδειξα τη φωτογραφία στην οθόνη.

Ο Δημήτρης την κοίταξε.

Το χαμόγελό του άλλαξε.

Έμεινε σιωπηλός.

Ύστερα άγγιξε απαλά τον ώμο του γιου του.

«Αντρέα, έλα να δεις κάτι.»

Ο μικρός πλησίασε.

Κοίταξε την εικόνα.

Και έκανε μια ερώτηση που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

«Μπαμπά… έτσι φαίνομαι όταν είμαι γενναίος;»

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 7…

ΜΕΡΟΣ 7 ➡️