ΜΕΡΟΣ 1 – Ο ΚΗΠΟΣ ΠΟΥ ΕΝΟΧΛΟΥΣΕ ΕΝΑΝ ΓΕΙΤΟΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΙΣ ΕΞΙ ΤΟ ΠΡΩΙ
Το ασημί μίνι βαν σταμάτησε στο τέλος της σειράς.
Η πόρτα του συνοδηγού άνοιξε και κατέβηκε μια γυναίκα περίπου πενήντα ετών, με ένα μπλε παλτό και ένα μεγάλο χάρτινο κουτί στα χέρια της.
Ο πατέρας μου την είδε και χαμογέλασε.
«Καλημέρα, Μαρία. Άργησες λίγο σήμερα».
Η γυναίκα χαμογέλασε κι εκείνη.
«Συγγνώμη, κύριε Λίντκβιστ. Έπρεπε πρώτα να περάσω από το σπίτι της κυρίας Έλεν. Δεν μπορούσε να κατέβει μόνη της».
Ο επιθεωρητής κοίταζε τη σκηνή χωρίς να καταλαβαίνει.
«Τι ακριβώς συμβαίνει εδώ;» ρώτησε.
Ο πατέρας μου άφησε τον κουβά στο χώμα.
«Αυτό που βλέπετε, κύριε, είναι ένας κήπος».
«Δεν αναφέρομαι στα λαχανικά. Αναφέρομαι σε όλους αυτούς τους ανθρώπους. Γιατί βρίσκονται εδώ;»
Ο πατέρας μου έσκυψε, πήρε ένα ώριμο κόκκινο ντοματάκι και το έβαλε στο κουτί μιας ηλικιωμένης γυναίκας.
«Επειδή έχουν δουλειά».
Από τη βεράντα του, ο Μπρεντ είχε σταματήσει να πίνει τον καφέ του.
Το χαμόγελο ικανοποίησης που είχε στο πρόσωπό του όταν έφτασε ο επιθεωρητής είχε εξαφανιστεί.
Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί τόσοι άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί στον κήπο που προσπαθούσε να εξαφανίσει.
Κι εγώ;
Εγώ στεκόμουν δίπλα στον πατέρα μου, κοιτάζοντας τα πρόσωπα που εμφανίζονταν το ένα μετά το άλλο.
Αναγνώρισα έναν άντρα που είχε χάσει τη δουλειά του τον προηγούμενο χειμώνα.
Αναγνώρισα μια νεαρή μητέρα με δύο μικρά παιδιά.
Αναγνώρισα τον κύριο Ρόμπερτ, που έμενε τρία χιλιόμετρα μακριά και περπατούσε με μπαστούνι.
Και τότε είδα κάτι που με έκανε να παγώσω.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι κρατούσαν άδεια κουτιά, σακούλες και καλάθια.
Και όλοι γνώριζαν ακριβώς πού έπρεπε να πάνε.
«Μπαμπά…» ψιθύρισα. «Τους ξέρεις όλους;»
Εκείνος δεν σταμάτησε να δουλεύει.
«Όχι όλους. Αλλά τους περισσότερους».
«Γιατί έρχονται κάθε Σάββατο;»
Με κοίταξε για μια στιγμή.
«Γιατί κάθε Σάββατο υπάρχει φαγητό».
Ο επιθεωρητής πλησίασε.
«Κύριε Λίντκβιστ, θέλω μια εξήγηση. Η καταγγελία αφορά την αγροτική χρήση της ιδιοκτησίας σας. Δεν μπορώ να αγνοήσω αυτό που βλέπω».
Ο πατέρας μου έγνεψε.
«Δεν σας ζητώ να αγνοήσετε τίποτα. Σας ζητώ μόνο να κοιτάξετε λίγο καλύτερα».
Εκείνη τη στιγμή, ένα μικρό κορίτσι έτρεξε προς το μέρος του.
«Παππού Τζον! Η μαμά είπε να σας δώσω αυτό!»
Του παρέδωσε έναν φάκελο.
Ο πατέρας μου τον πήρε προσεκτικά και τον έβαλε στην τσέπη του.
«Πες στη μαμά σου ότι δεν χρειάζεται να ανησυχεί. Θα τα καταφέρουμε».
Το κορίτσι τον αγκάλιασε και έφυγε.
Ο επιθεωρητής παρακολούθησε τη σκηνή.
«Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι;»
Ο πατέρας μου πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Άνθρωποι που δεν θέλω να δω ποτέ να πηγαίνουν για ύπνο πεινασμένοι».
Τότε ο Μπρεντ κατέβηκε από τη βεράντα.
«Αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημα!» φώναξε.
Όλοι γύρισαν προς το μέρος του.
«Έχω αγοράσει ένα ακριβό σπίτι σε μια ήσυχη γειτονιά. Δεν πλήρωσα τόσα χρήματα για να βλέπω κάθε Σάββατο ένα αυτοσχέδιο παζάρι μπροστά από την ιδιοκτησία μου!»
Ο πατέρας μου τον κοίταξε ήρεμα.
«Καλημέρα και σε σένα, Μπρεντ».
«Μην προσπαθείς να με κοροϊδέψεις, γέρο. Ο κήπος σου είναι μια ακαταστασία. Τα φορτηγά μπλοκάρουν τον δρόμο. Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν. Αυτό δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα!»
Μια ηλικιωμένη γυναίκα που κρατούσε ένα καλάθι σταμάτησε.
«Για μένα είναι», είπε σιγανά.
Ο Μπρεντ γύρισε προς το μέρος της.
«Δεν μιλάω σε εσάς».
Ο πατέρας μου σηκώθηκε αργά.
«Τότε ίσως πρέπει να αρχίσεις να ακούς περισσότερο τους ανθρώπους που δεν θέλεις να βλέπεις».
Ο επιθεωρητής ζήτησε από όλους να συνεχίσουν τη δουλειά τους και πλησίασε τον πατέρα μου.
«Θα ήθελα να δω τα έγγραφα της ιδιοκτησίας και να μάθω περισσότερα για τη δραστηριότητα εδώ».
Ο πατέρας μου έβγαλε από την τσέπη του έναν παλιό φάκελο.
Μέσα υπήρχαν φωτογραφίες, αποδείξεις αγοράς σπόρων, χειρόγραφες λίστες και ένα μικρό τετράδιο.
Ο επιθεωρητής το άνοιξε.
Στην πρώτη σελίδα υπήρχε μια ημερομηνία.
Και από κάτω, ένα όνομα.
Το όνομα της γυναίκας του πατέρα μου.
Της μητέρας μου.
«Τι σχέση έχει η γυναίκα σας με όλα αυτά;» ρώτησε.
Ο πατέρας μου κοίταξε τον ουρανό.
«Όλα ξεκίνησαν από εκείνη».
Και τότε κατάλαβα πως ο κήπος έκρυβε μια ιστορία που δεν είχα ακούσει ποτέ ολόκληρη.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 2…
0 comments:
Post a Comment