ΜΕΡΟΣ 2 – Η ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΣΤΗ ΝΕΚΡΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΔΕΚΑΔΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΠΟΥ ΕΞΑΡΤΙΟΝΤΑΝ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟΝ
Ο επιθεωρητής άνοιξε προσεκτικά το παλιό τετράδιο.
Οι σελίδες ήταν κιτρινισμένες στις άκρες. Κάποιες είχαν λεκέδες από χώμα, άλλες ήταν γεμάτες με μικρά, προσεκτικά γράμματα.
Στην πρώτη σελίδα υπήρχε μια φράση γραμμένη με γυναικείο γραφικό χαρακτήρα:
«Όταν έχεις αρκετό φαγητό για δύο, μπορείς πάντα να μοιραστείς λίγο με κάποιον που δεν έχει ούτε για έναν».
Από κάτω υπήρχε η υπογραφή της μητέρας μου.
Η Έβελιν.
Ο πατέρας μου κάθισε σε ένα ξύλινο παγκάκι.
«Η γυναίκα μου πέθανε πριν από τέσσερα χρόνια», είπε.
«Λυπάμαι», απάντησε ο επιθεωρητής.
«Ήταν μια υπέροχη γυναίκα. Δεν είχε πολλά χρήματα, αλλά είχε έναν τρόπο να κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται ότι δεν ήταν μόνοι».
Άνοιξε το τετράδιο σε μια άλλη σελίδα.
«Όταν παντρευτήκαμε, δεν είχαμε σχεδόν τίποτα. Δουλεύαμε και οι δύο πολλές ώρες. Μερικές φορές δεν ξέραμε αν θα μας έφταναν τα χρήματα μέχρι το τέλος του μήνα».
Έκανε μια μικρή παύση.
«Μια χειμωνιάτικη ημέρα, ένας ηλικιωμένος γείτονας χτύπησε την πόρτα μας. Είχε μείνει χωρίς δουλειά και δεν είχε χρήματα για τρόφιμα. Η Έβελιν του έδωσε μια σακούλα με πατάτες, κρεμμύδια και μερικά βάζα σπιτική σάλτσα ντομάτας».
«Και μετά;» ρώτησα.
«Μετά από δύο ημέρες, επέστρεψε με ένα σακουλάκι σπόρους. Μου είπε ότι ήθελε να μας ευχαριστήσει. Η γυναίκα μου γέλασε και του είπε πως δεν χρειαζόταν να επιστρέψει τίποτα».
Ο πατέρας μου χαμογέλασε.
«Αλλά εκείνος επέστρεψε την επόμενη άνοιξη. Έφερε κι άλλους σπόρους. Και τότε η Έβελιν είχε μια ιδέα».
Αποφάσισαν να φυτέψουν περισσότερα λαχανικά από όσα χρειάζονταν.
Στην αρχή, έδιναν τρόφιμα σε δύο οικογένειες.
Ύστερα έγιναν πέντε.
Μετά δέκα.
Όταν ο κήπος μεγάλωσε, άρχισαν να έρχονται άνθρωποι από γειτονικές περιοχές.
«Δεν ήταν πρόγραμμα του δήμου», συνέχισε. «Δεν είχαμε επιχορηγήσεις. Δεν ζητούσαμε χρήματα. Όποιος είχε ανάγκη μπορούσε να έρθει και να πάρει όσα χρειαζόταν».
Ο επιθεωρητής γύρισε μερικές σελίδες.
Εκεί υπήρχαν ονόματα.
Δίπλα σε κάθε όνομα, μικρές σημειώσεις.
«Δύο παιδιά. Χωρίς αυτοκίνητο».
«Ηλικιωμένη κυρία. Δυσκολία στο περπάτημα».
«Οικογένεια με νέο μωρό».
«Προσωρινά χωρίς εργασία».
Δεν υπήρχαν οικονομικά ποσά.
Δεν υπήρχαν χρεώσεις.
Μόνο άνθρωποι και οι ανάγκες τους.
«Και όλοι αυτοί έρχονται εδώ κάθε εβδομάδα;» ρώτησε ο επιθεωρητής.
«Όσοι μπορούν. Μερικοί δεν έχουν τρόπο να μετακινηθούν. Γι' αυτούς πηγαίνουμε εμείς».
Τότε θυμήθηκα κάτι.
Κάθε Παρασκευή βράδυ ο πατέρας μου γέμιζε το παλιό αγροτικό του.
Πάντα έλεγε ότι είχε κάποιες δουλειές.
Δεν τον ρώτησα ποτέ.
«Μπαμπά, γι' αυτό έφευγες τόσο νωρίς κάθε Παρασκευή;»
Έγνεψε καταφατικά.
«Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να φτάσουν μέχρι εδώ. Μια χήρα με δύο παιδιά, ένας κύριος που είναι καθηλωμένος στο σπίτι, μια οικογένεια που περνάει δύσκολα. Δεν ήθελα να αναγκάζονται να ζητούν βοήθεια μπροστά σε άλλους».
Ένιωσα έναν κόμπο στον λαιμό μου.
Τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο της μητέρας μου, ο πατέρας μου εξακολουθούσε να κρατά ζωντανή την υπόσχεσή τους.
Ο Μπρεντ, όμως, δεν είχε συγκινηθεί καθόλου.
«Ωραία ιστορία», είπε ειρωνικά. «Αλλά δεν αλλάζει τους κανονισμούς».
Ο πατέρας μου τον κοίταξε.
«Έχεις δίκιο. Οι κανονισμοί υπάρχουν για κάποιον λόγο».
«Επιτέλους συμφωνούμε».
«Αλλά υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε έναν εγκαταλελειμμένο χώρο και σε έναν χώρο που χρησιμοποιείται για να βοηθηθούν άνθρωποι».
Ο Μπρεντ σταύρωσε τα χέρια του.
«Δεν με ενδιαφέρει τι κάνεις με τα λαχανικά σου. Θέλω να σταματήσει αυτή η κατάσταση».
Ο επιθεωρητής δεν απάντησε.
Συνέχισε να κοιτάζει τις σημειώσεις του πατέρα μου.
Τότε μια νεαρή γυναίκα πλησίασε κρατώντας ένα παιδί από το χέρι.
«Κύριε Λίντκβιστ, μπορώ να σας μιλήσω;»
«Φυσικά, Έμμα».
Η γυναίκα κοίταξε τον επιθεωρητή και ύστερα τον πατέρα μου.
«Έμαθα για την καταγγελία. Είναι αλήθεια ότι πρέπει να κλείσει ο κήπος;»
Ο πατέρας μου δεν της είπε ψέματα.
«Υπάρχει μια ειδοποίηση από την κομητεία. Θα δούμε τι μπορούμε να κάνουμε».
Η γυναίκα έσκυψε προς το παιδί της.
«Θυμάσαι τι σου έλεγα για τον κύριο Τζον;»
Το παιδί έγνεψε.
«Ότι μας έδωσε φαγητό όταν ο μπαμπάς έχασε τη δουλειά του».
Ο πατέρας μου χαμήλωσε το βλέμμα.
Η Έμμα συνέχισε:
«Δεν ξέρω πώς να σας ευχαριστήσω. Αν δεν υπήρχε αυτός ο κήπος, δεν ξέρω πώς θα περνούσαμε τον περασμένο χειμώνα».
Ο επιθεωρητής κοίταξε το παιδί.
«Πόσο χρονών είσαι;»
«Επτά».
«Και σου αρέσουν οι ντομάτες;»
Το κορίτσι χαμογέλασε.
«Οι κόκκινες! Ο κύριος Τζον λέει ότι είναι οι πιο γλυκές».
Για πρώτη φορά εκείνο το πρωί, ο επιθεωρητής χαμογέλασε.
Όμως η πραγματική έκπληξη ήρθε λίγο αργότερα.
Καθώς οι άνθρωποι ετοιμάζονταν να φύγουν, ένας άντρας με γκρίζα μαλλιά πλησίασε τον πατέρα μου και του έδωσε ένα διπλωμένο χαρτί.
«Τζον, πρέπει να σου πω κάτι. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να το κρατάμε μυστικό».
Ο πατέρας μου τον κοίταξε σοβαρά.
«Όχι ακόμα, Ντέιβιντ».
«Αλλά τώρα που κάποιος προσπαθεί να σου πάρει τον κήπο, νομίζω πως ήρθε η ώρα να μάθει ο κόσμος».
Ο πατέρας μου έμεινε σιωπηλός.
Ο Ντέιβιντ γύρισε προς τον επιθεωρητή.
«Υπάρχει κάτι που πρέπει να γνωρίζετε. Αυτός ο κήπος δεν είναι απλώς μια προσωπική πρωτοβουλία ενός ηλικιωμένου ανθρώπου».
Έβγαλε από τον φάκελό του ένα επίσημο έγγραφο.
«Υπάρχει μια ολόκληρη κοινότητα πίσω από αυτόν».
Και όταν ο επιθεωρητής διάβασε τον τίτλο του εγγράφου, το πρόσωπό του άλλαξε.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…
0 comments:
Post a Comment