ΜΕΡΟΣ 2 — ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΞΥΛΙΝΟ ΣΠΙΤΙ ΚΡΥΒΕΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ Η ΜΠΡΙΕΛ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΒΡΕΙ ΠΟΤΕ Η ΠΕΘΕΡΑ ΤΗΣ!
Η πρώτη νύχτα στο βουνό ήταν εφιαλτική.
Η Τερέζα μπήκε στο σπίτι κρατώντας τις βαλίτσες της και προσπάθησε να ανάψει το φως. Ο διακόπτης δεν λειτουργούσε.
Έβγαλε από την τσάντα της το κινητό της και χρησιμοποίησε τον φακό του για να φωτίσει το μικρό σαλόνι.
Η σκόνη είχε καλύψει τα έπιπλα. Στον τοίχο υπήρχαν σημάδια υγρασίας, ενώ από μια γωνία ακουγόταν ο αέρας να σφυρίζει μέσα από ένα σπασμένο παράθυρο.
«Θεέ μου… Γουόρεν, πού με έστειλες;» ψιθύρισε.
Κάθισε σε έναν παλιό καναπέ και κοίταξε τη φωτογραφία του γιου της.
Δεν έκλαιγε πια δυνατά. Τα δάκρυα είχαν στερέψει, αλλά ο πόνος παρέμενε.
«Μου λείπεις, παιδί μου. Δεν ξέρω πώς να συνεχίσω χωρίς εσένα.»
Το επόμενο πρωί, όμως, θυμήθηκε το σημείωμα.
Ο Γουόρεν δεν της είχε ζητήσει να καθαρίσει ολόκληρο το σπίτι. Είχε αναφέρει συγκεκριμένα τον ξύλινο βωμό.
Η Τερέζα άρχισε να ψάχνει.
Μετακίνησε παλιές καρέκλες, άνοιξε σκονισμένα ντουλάπια και σήκωσε μερικά χαρτόκουτα. Πίσω από ένα μεγάλο έπιπλο βρήκε τελικά μια μικρή ξύλινη κατασκευή, σχεδόν κρυμμένη από τα χρόνια.
Ήταν ο βωμός που είχε φέρει ο Γουόρεν στο σπίτι πολλά χρόνια πριν.
Τότε ο γιος της είχε ενθουσιαστεί με την ιδέα να ανακαινίσει το παλιό ακίνητο.
«Μαμά, μια μέρα θα το κάνουμε το πιο όμορφο καταφύγιο στο βουνό», της είχε πει.
Η Τερέζα χαμογέλασε αχνά στη σκέψη εκείνης της ημέρας.
Πήρε ένα πανί και άρχισε να καθαρίζει το ξύλο.
Καθώς περνούσε το χέρι της στην πίσω πλευρά, παρατήρησε ένα μικρό σημάδι χαραγμένο στην επιφάνεια.
Ήταν το γράμμα Τ.
Το αρχικό του ονόματός της.
«Γιατί έγραψες το όνομά μου εδώ, αγόρι μου;»
Τοποθέτησε τη φωτογραφία του Γουόρεν πάνω στον βωμό και προσπάθησε να ανάψει ένα παλιό κερί. Εκείνη τη στιγμή, ένα βαρύ μεταλλικό κηροπήγιο γλίστρησε από τα χέρια της και έπεσε στο πάτωμα.
Ο ήχος ήταν παράξενος.
Δεν ακούστηκε σαν μέταλλο που χτυπά συμπαγές ξύλο.
Ακούστηκε κούφιος.
Η Τερέζα έσκυψε.
Χτύπησε ξανά το ίδιο σημείο.
«Τακ… τακ…»
Κάτι υπήρχε από κάτω.
Με προσοχή, εξέτασε τις σανίδες. Μία από αυτές είχε διαφορετικό χρώμα και φαινόταν να έχει μετακινηθεί αρκετές φορές.
Έβαλε τα δάχτυλά της στην άκρη και τράβηξε.
Η σανίδα ανασηκώθηκε.
Από κάτω υπήρχε μια στενή κρυφή θήκη.
Η Τερέζα έσκυψε και είδε κάτι να αντανακλά το φως.
Ήταν ένα μικρό μεταλλικό κουτί.
Το τράβηξε έξω και το ακούμπησε πάνω στο τραπέζι.
Στο μπροστινό μέρος υπήρχε μια μικρή κλειδαριά.
Η ηλικιωμένη γυναίκα έβγαλε από την τσέπη της το ορειχάλκινο κλειδί.
Τα χέρια της έτρεμαν.
Το κλειδί ταίριαξε ακριβώς.
Μέσα στο κουτί υπήρχαν τρία πράγματα: ένας φάκελος με το όνομά της, ένα παλιό USB και ένα μικρό σημειωματάριο.
Στην πρώτη σελίδα του σημειωματαρίου υπήρχε μια φράση:
«Αν διαβάζεις αυτά τα λόγια, σημαίνει ότι η Μπριέλ έκανε αυτό που φοβόμουν.»
Η Τερέζα ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.
Γύρισε την επόμενη σελίδα.
Ο Γουόρεν είχε γράψει ότι τους τελευταίους μήνες της ζωής του είχε ανακαλύψει σοβαρές οικονομικές ατασθαλίες. Χρήματα εξαφανίζονταν από εταιρικούς λογαριασμούς, έγγραφα άλλαζαν χέρια και ορισμένες υπογραφές εμφανίζονταν σε συμφωνίες που ο ίδιος δεν θυμόταν να έχει εγκρίνει.
Και σχεδόν όλα τα στοιχεία οδηγούσαν στη Μπριέλ.
Η Τερέζα άφησε το σημειωματάριο.
«Όχι… Δεν μπορεί να είναι αλήθεια.»
Συνέχισε να διαβάζει.
Ο γιος της είχε γράψει ότι η σύζυγός του τον πίεζε να υπογράψει διάφορα έγγραφα σχετικά με την περιουσία του. Όταν αρνήθηκε, εκείνη άρχισε να γίνεται επιθετική και να απαιτεί να πάρει τον πλήρη έλεγχο των επιχειρήσεών του.
Η Τερέζα θυμήθηκε ξαφνικά πόσο συχνά η Μπριέλ έμπαινε στο γραφείο του Γουόρεν και έκλεινε την πόρτα.
Τότε δεν είχε δώσει σημασία.
Τώρα όλα έμοιαζαν διαφορετικά.
Στο τέλος της σελίδας υπήρχε μια προειδοποίηση:
«Μαμά, η Μπριέλ δεν θέλει απλώς το σπίτι. Θέλει να ελέγξει κάτι που δεν της ανήκει. Αν σου ζητήσει να υπογράψεις οποιοδήποτε έγγραφο, ζήτησε πρώτα από ανεξάρτητο δικηγόρο να το ελέγξει.»
Η Τερέζα έσφιξε το χαρτί στο στήθος της.
Ο Γουόρεν είχε προβλέψει ότι θα προσπαθούσε να την απομακρύνει.
Αλλά γιατί;
Τι ακριβώς ήθελε να της πάρει;
Και τι υπήρχε μέσα στο USB;
Η Τερέζα κοίταξε τον παλιό υπολογιστή που βρισκόταν σε ένα από τα δωμάτια.
Ίσως εκεί να βρισκόταν η απάντηση.
Δεν ήξερε, όμως, ότι την ίδια στιγμή η Μπριέλ τηλεφωνούσε στον δικηγόρο της.
«Έφυγε από την έπαυλη;» ρώτησε εκείνος.
«Ναι. Την έστειλα στο βουνό.»
«Είσαι σίγουρη ότι δεν πήρε τίποτα;»
Η Μπριέλ κοίταξε το κενό.
«Πήρε τις βαλίτσες της και μερικές φωτογραφίες.»
Ο δικηγόρος σώπασε.
«Μπριέλ… υπάρχει κάτι που πρέπει να γνωρίζεις. Αν ο Γουόρεν είχε αφήσει αντίγραφα των εγγράφων εκτός της έπαυλης, τότε έχουμε πρόβλημα.»
Η Μπριέλ χλώμιασε.
«Τι εννοείς;»
«Εννοώ ότι πρέπει να βρούμε τι έκρυψε.»
Και τότε η Μπριέλ ψιθύρισε μια φράση που έκανε τον δικηγόρο να σωπάσει:
«Αν η Τερέζα βρει εκείνο το κουτί, όλα τελείωσαν.»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 3…
0 comments:
Post a Comment