ΜΕΡΟΣ 4 — «ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ…» — ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥΣ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΕΚΡΥΒΕ ΕΠΙ ΤΡΕΙΣ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ

Οι δύο αστυνομικοί μπήκαν στο δωμάτιο λίγα λεπτά αργότερα.

Ο Ντάνιελ έκανε αμέσως στην άκρη.

Εγώ στεκόμουν δίπλα στο κρεβάτι της μητέρας μου.

«Αυτός είναι», είπα δείχνοντας τον γιο μου. «Η μητέρα μου με καλεί τη νύχτα τρομοκρατημένη. Εκείνος κλειδώνει την πόρτα της και μπαίνει μέσα με μια μαύρη τσάντα».

Ο ένας αστυνομικός πλησίασε τη μητέρα μου.

«Κυρία μου, ονομάζομαι Άνταμς. Είστε ασφαλής αυτή τη στιγμή;»

Η μητέρα μου τον κοίταξε.

«Νομίζω…»

«Σας έκανε κάποιος κακό;»

Εκείνη γύρισε προς τον Ντάνιελ.

Για λίγα δευτερόλεπτα δεν μίλησε.

Ύστερα είπε:

«Είναι καλό παιδί».

Ένιωσα το αίμα μου να ανεβαίνει στο κεφάλι.

«Μαμά! Μου τηλεφώνησες! Μου είπες ότι φοβάσαι!»

Η μητέρα μου με κοίταξε μπερδεμένη.

«Σου τηλεφώνησα;»

«Ναι! Πριν από λίγες ώρες!»

Χαμήλωσε το βλέμμα.

«Δεν θυμάμαι».

Τρεις λέξεις.

Μόνο τρεις.

Και όμως, εκείνη τη στιγμή, ολόκληρη η εικόνα άρχισε να αλλάζει.

Ο Ντάνιελ κάθισε σε μια καρέκλα στον διάδρομο.

Έσκυψε το κεφάλι και κάλυψε το πρόσωπό του με τα χέρια.

«Μαμά», είπε χαμηλόφωνα, «η γιαγιά έχει σοβαρά προβλήματα μνήμης».

Τον κοίταξα.

«Τι;»

«Εδώ και εβδομάδες».

«Τι εννοείς;»

Σήκωσε το κεφάλι.

Τα μάτια του ήταν κατακόκκινα.

«Πριν από τρεις εβδομάδες, με ξύπνησε μέσα στη νύχτα. Μου είπε ότι ο παππούς βρισκόταν στην κουζίνα και περίμενε να του ετοιμάσει πρωινό».

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Ο παππούς έχει πεθάνει».

«Το ξέρω».

«Και η γιαγιά το ξέρει».

«Μερικές φορές το θυμάται. Άλλες φορές όχι».

Δεν μπορούσα να μιλήσω.

Ο Ντάνιελ συνέχισε.

«Στην αρχή νόμιζα ότι είχε απλώς ξυπνήσει από κάποιο όνειρο. Αλλά δύο ημέρες αργότερα τη βρήκα έξω από το σπίτι, με τις παντόφλες της».

«Τι;»

«Ήταν σχεδόν δύο τα ξημερώματα. Περπατούσε στον δρόμο και ρωτούσε τους γείτονες αν είχαν δει τον παππού».

Έφερα το χέρι στο στόμα μου.

«Γιατί δεν με πήρες τηλέφωνο;»

Ο Ντάνιελ χαμήλωσε το βλέμμα.

«Επειδή μου ζήτησε να μη σου το πω».

«Και την άκουσες;»

«Στην αρχή πίστευα ότι μπορούσα να τη βοηθήσω μόνος μου».

Η φωνή του έσπασε.

«Δεν ήξερα πόσο σοβαρό ήταν».

Ο αστυνομικός τον ρώτησε αν είχε επικοινωνήσει με γιατρό.

Ο Ντάνιελ έγνεψε.

«Ναι. Την πήγα για εξέταση. Ο γιατρός είπε ότι χρειάζεται περισσότερους ελέγχους για να διαπιστωθεί τι προκαλεί τη σύγχυση και τα προβλήματα μνήμης».

Έδειξε τη μαύρη τσάντα.

«Εκεί είναι οι σημειώσεις μου και τα έγγραφα των επισκέψεων».

Τον κοίταξα με δυσπιστία.

«Και γιατί δεν μου έδειξες τίποτα;»

«Επειδή η γιαγιά με παρακαλούσε να περιμένω».

«Ντάνιελ, είμαι η κόρη της!»

«Το ξέρω!»

Για πρώτη φορά ύψωσε τη φωνή του.

Ύστερα αμέσως χαμήλωσε το κεφάλι.

«Συγγνώμη».

Πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Απλώς… κάθε φορά που προσπαθούσα να της πω ότι πρέπει να μιλήσουμε μαζί σου, άρχιζε να κλαίει».

Η μητέρα μου καθόταν σιωπηλή στο κρεβάτι.

Χάιδευε τη φωτογραφία του πατέρα μου.

Ο Ντάνιελ άνοιξε τη μαύρη τσάντα.

Έβγαλε ένα μικρό σημειωματάριο.

«Άρχισα να γράφω όσα συνέβαιναν. Για να μπορέσω να τα εξηγήσω στον γιατρό».

Μου το έδωσε.

Άνοιξα την πρώτη σελίδα.

Και είδα μια καταγραφή που με έκανε να παγώσω.

3 Οκτωβρίου — 2:16 π.μ.

Η γιαγιά πίστευε ότι ο παππούς ήταν ζωντανός.

Γύρισα σελίδα.

5 Οκτωβρίου — 3:08 π.μ.

Η γιαγιά δεν θυμόταν τη διεύθυνση του σπιτιού της.

Άλλη σελίδα.

7 Οκτωβρίου — 1:42 π.μ.

Η γιαγιά τρόμαξε όταν είδε το είδωλό της στον καθρέφτη του διαδρόμου.

Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν.

Και τότε έφτασα στην τελευταία καταγραφή.

9 Οκτωβρίου — 3:17 π.μ.

Η γιαγιά δεν με αναγνώρισε. Είπε ότι ήμουν ένας άγνωστος άντρας.

Σήκωσα το κεφάλι.

Ο Ντάνιελ με κοιτούσε.

«Μαμά, δεν προσπαθούσα να της κάνω κακό».

Η φωνή του έσπασε.

«Προσπαθούσα να καταλάβω τι της συμβαίνει».

Κοίταξα τη μητέρα μου.

Ύστερα το σημειωματάριο.

Και τότε θυμήθηκα τον φάκελο με το όνομά μου.

Εκείνον που έγραφε:

«ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΤΕ ΤΗ ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙ!»

«Ντάνιελ», ψιθύρισα.

«Ναι;»

«Ποιος έγραψε εκείνο το σημείωμα;»

Με κοίταξε για αρκετά δευτερόλεπτα.

Ύστερα απάντησε:

«Η γιαγιά».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 5…

ΜΕΡΟΣ 5 ➡️