ΜΕΡΟΣ 5 — «ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΟΥ ΝΤΑΝΙΕΛ, ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΙΣ ΑΚΟΜΗ ΣΤΗ ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ…» — ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ ΦΟΒΟΤΑΝ ΝΑ ΧΑΣΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ

«Η γιαγιά έγραψε το σημείωμα;»

Η φωνή μου μόλις ακουγόταν.

Ο Ντάνιελ έγνεψε.

«Ναι».

«Γιατί;»

Δεν απάντησε αμέσως.

Πλησίασε τη μαύρη τσάντα και έβγαλε έναν λευκό φάκελο.

Τον ίδιο που είχα δει πάνω στον πάγκο της κουζίνας.

Το όνομά μου ήταν γραμμένο με τον γνώριμο γραφικό χαρακτήρα της μητέρας μου.

Εκείνον που είχα δει σε χιλιάδες σημειώματα.

Σε κάρτες γενεθλίων.

Σε λίστες για ψώνια.

Σε μικρά χαρτάκια που μου άφηνε όταν ήμουν παιδί.

Ο Ντάνιελ μού έδωσε τον φάκελο.

«Διάβασέ το».

Τον άνοιξα.

Μέσα υπήρχε ένα γράμμα.

Η ημερομηνία ήταν πριν από λίγες εβδομάδες.

Άρχισα να διαβάζω.

Αγαπημένε μου Ντάνιελ,

Σε παρακαλώ, μη μιλήσεις ακόμη στη Μάργκαρετ.

Ξέρω ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά με τη μνήμη μου.

Ξεχνάω πράγματα που κάποτε ήταν αδύνατον να ξεχάσω.

Μερικές φορές μπαίνω σε ένα δωμάτιο και δεν θυμάμαι γιατί βρίσκομαι εκεί.

Άλλες φορές ξυπνάω και για λίγα δευτερόλεπτα πιστεύω ότι ο Ρόμπερτ κοιμάται ακόμη δίπλα μου.

Και μετά θυμάμαι ότι έχει πεθάνει.

Αλλά υπάρχει κάτι που με τρομάζει περισσότερο από όλα αυτά.

Πριν από λίγο καιρό ξέχασα τα γενέθλια της κόρης μου.

Είδα πόσο πληγώθηκε.

Και δεν ήξερα πώς να της εξηγήσω ότι δεν τα ξέχασα επειδή δεν την αγαπώ.

Τα ξέχασα επειδή κάτι συμβαίνει μέσα στο μυαλό μου και δεν μπορώ να το ελέγξω.

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

Συνέχισα.

Φοβάμαι, Ντάνιελ.

Φοβάμαι ότι η Μάργκαρετ θα αρχίσει να με κοιτάζει διαφορετικά.

Ότι δεν θα βλέπει πια τη μητέρα που τη μεγάλωσε.

Ότι θα βλέπει μόνο μια ηλικιωμένη γυναίκα που χρειάζεται βοήθεια.

Σε παρακαλώ, βοήθησέ με να καταλάβω τι μου συμβαίνει πριν της μιλήσουμε.

Δεν θέλω να την τρομάξω.

Και δεν θέλω να τη στενοχωρήσω.

Με όλη μου την αγάπη,

Η γιαγιά σου.

Δεν μπορούσα να συνεχίσω να κοιτάζω το χαρτί.

Το κατέβασα αργά.

Τα χέρια μου έτρεμαν.

Και τότε θυμήθηκα.

Δύο μήνες νωρίτερα.

Τα γενέθλιά μου.

Είχα περιμένει όλη την ημέρα να με καλέσει η μητέρα μου.

Πάντα τηλεφωνούσε πρώτη.

Ακόμη κι όταν ήμουν μικρή, συνήθιζε να με ξυπνά τραγουδώντας μου.

Αλλά εκείνη τη χρονιά δεν με πήρε.

Περίμενα μέχρι το απόγευμα.

Ύστερα τηλεφώνησα εγώ.

«Μαμά, ξέχασες κάτι;»

«Τι, αγάπη μου;»

«Τα γενέθλιά μου».

Ακολούθησε σιωπή.

«Ω, Θεέ μου… Μάργκαρετ…»

Θυμάμαι πόσο πληγωμένη ένιωσα.

Και θυμάμαι τι της είπα.

«Μαμά, τελευταία είσαι συνέχεια αφηρημένη. Παλιά θυμόσουν τα πάντα».

Εκείνη άρχισε να ζητά συγγνώμη.

Ξανά και ξανά.

«Συγγνώμη, κορίτσι μου. Δεν ξέρω πώς μου ξέφυγε».

Εγώ είχα απαντήσει ψυχρά.

«Δεν πειράζει».

Αλλά με πείραζε.

Και εκείνη το είχε καταλάβει.

Τώρα, κρατώντας το γράμμα της, συνειδητοποίησα ότι η μητέρα μου δεν είχε απλώς ξεχάσει μια ημερομηνία.

Είχε τρομάξει.

Είχε καταλάβει ότι κάτι άλλαζε.

Και είχε φοβηθεί τόσο πολύ την αντίδρασή μου, που προτίμησε να το αντιμετωπίσει κρυφά.

Έκρυψα το πρόσωπό μου στα χέρια μου.

«Θεέ μου…»

Ο Ντάνιελ πλησίασε.

«Μαμά…»

«Της μίλησα τόσο άσχημα».

«Δεν ήξερες».

«Αλλά έπρεπε να καταλάβω ότι κάτι συνέβαινε».

Δεν απάντησε.

Για λίγο ακούγονταν μόνο οι χαμηλές φωνές των αστυνομικών που συζητούσαν για την ανάγκη ιατρικής αξιολόγησης και ασφαλούς φροντίδας.

Ύστερα κοίταξα τον γιο μου.

«Γιατί δεν μου το είπες, ακόμη κι αν εκείνη σου ζήτησε να μη μιλήσεις;»

Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.

«Επειδή της είχα υποσχεθεί ότι θα την ακούσω».

«Ντάνιελ, αυτό δεν σημαίνει ότι έπρεπε να το σηκώσεις μόνος σου».

«Το ξέρω τώρα».

«Και γιατί την κλείδωνες στο δωμάτιό της;»

Έσκυψε το κεφάλι.

«Φοβόμουν ότι θα βγει ξανά έξω τη νύχτα».

«Θα μπορούσε να είχε συμβεί κάτι χειρότερο!»

«Το ξέρω».

Ένας αστυνομικός παρενέβη ήρεμα.

«Το κλείδωμα ενός ανθρώπου μέσα σε δωμάτιο μπορεί να είναι επικίνδυνο, ιδιαίτερα σε περίπτωση φωτιάς ή άλλης έκτακτης ανάγκης. Χρειάζεται ασφαλέστερη λύση και κατάλληλη επίβλεψη».

Ο Ντάνιελ έγνεψε.

«Έκανα λάθος».

Τον κοίταξα.

Δεν ήταν το τέρας που είχα φοβηθεί ότι θα ανακάλυπτα.

Αλλά ούτε είχε χειριστεί σωστά την κατάσταση.

Ήταν ένας νέος άντρας που είχε βρεθεί αντιμέτωπος με κάτι πολύ μεγαλύτερο από τις δυνάμεις του.

Και είχε προσπαθήσει να το αντιμετωπίσει μόνος του.

Τότε η μητέρα μου σήκωσε το κεφάλι.

Κοίταξε τη φωτογραφία του πατέρα μου.

Και είπε:

«Ο Ρόμπερτ ήταν τόσο όμορφος όταν ήταν νέος».

Χαμογέλασα μέσα από τα δάκρυά μου.

«Ναι, μαμά. Ήταν».

Γύρισε προς το μέρος μου.

Με κοίταξε προσεκτικά.

Και ρώτησε:

«Συγγνώμη… εσείς είστε η αδελφή του;»

Ένιωσα κάτι μέσα μου να σπάει.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 6…

ΜΕΡΟΣ 6 ➡️