ΜΕΡΟΣ 5 – Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ, Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
Την επόμενη εβδομάδα λάβαμε επίσημη πρόσκληση.
Η κομητεία θα πραγματοποιούσε δημόσια συνεδρίαση για να εξετάσει τη δραστηριότητα στον κήπο.
Ο πατέρας μου θα έπρεπε να παρουσιάσει τα έγγραφα της ομάδας, να εξηγήσει πώς λειτουργούσαν οι διανομές και να αποδείξει ότι δεν υπήρχε εμπορική δραστηριότητα.
«Θα έρθεις μαζί μου;» με ρώτησε.
«Φυσικά».
Δεν ήξερα τι άλλο μπορούσα να κάνω.
Εκείνες τις ημέρες, ο κήπος είχε γίνει θέμα συζήτησης σε ολόκληρη την περιοχή.
Κάποιοι γείτονες υποστήριζαν τον πατέρα μου.
Άλλοι πίστευαν ότι έπρεπε να τηρηθούν οι κανονισμοί.
Ο Μπρεντ, από την άλλη, δεν εμφανιζόταν καθόλου.
Το πρωί της συνεδρίασης, η αίθουσα της κομητείας ήταν γεμάτη.
Ο πατέρας μου φορούσε το παλιό γκρι σακάκι του.
Κρατούσε έναν φάκελο με τα έγγραφα.
Δίπλα του καθόταν ο Ντέιβιντ.
Στην πρώτη σειρά βρίσκονταν η Μαρία, η Έμμα, η κυρία Έλεν και πολλοί ακόμη άνθρωποι που έπαιρναν τρόφιμα από τον κήπο.
Ο πρόεδρος της επιτροπής ξεκίνησε τη συνεδρίαση.
«Σκοπός μας είναι να εξετάσουμε αν η συγκεκριμένη χρήση της ιδιοκτησίας συμμορφώνεται με τους ισχύοντες κανονισμούς».
Ο επιθεωρητής παρουσίασε τις φωτογραφίες.
Εξήγησε τις καταγγελίες.
Ανέφερε τον αριθμό των επισκεπτών, τα οχήματα και τις διανομές τροφίμων.
Ο πατέρας μου άκουγε χωρίς να διακόπτει.
Όταν ήρθε η σειρά του, σηκώθηκε.
«Δεν είμαι εδώ για να πω ότι οι κανόνες δεν έχουν σημασία», ξεκίνησε.
«Είμαι εβδομήντα εννέα ετών. Έχω ζήσει αρκετά ώστε να γνωρίζω ότι μια κοινότητα χρειάζεται τάξη. Αλλά πιστεύω επίσης ότι χρειάζεται ανθρωπιά».
Έβγαλε το παλιό τετράδιο της μητέρας μου.
«Αυτός ο κήπος ξεκίνησε από τη γυναίκα μου. Δεν ήθελε να δημιουργήσει μια επιχείρηση. Δεν ήθελε να γίνει γνωστή. Ήθελε απλώς να υπάρχει ένα μέρος όπου κάποιος που δυσκολεύεται θα μπορούσε να πάρει φαγητό χωρίς να νιώθει ντροπή».
Ο πρόεδρος κοίταξε τα έγγραφα.
«Έχετε αποδεικτικά στοιχεία για τη λειτουργία της ομάδας;»
«Έχουμε καταστατικό, καταγραφή των εθελοντών, στοιχεία για τις καλλιέργειες και τις διανομές. Και μπορούμε να προσαρμόσουμε τη δραστηριότητα στις απαιτήσεις της κομητείας».
Ο Ντέιβιντ σηκώθηκε.
«Είμαστε πρόθυμοι να ακολουθήσουμε κάθε νόμιμη διαδικασία για να συνεχίσουμε».
Τότε η Έμμα ζήτησε να μιλήσει.
Πλησίασε το μικρόφωνο κρατώντας ένα χαρτί.
«Έχω δύο παιδιά. Πριν από έναν χρόνο, ο σύζυγός μου έχασε τη δουλειά του. Δεν θέλω να πω λεπτομέρειες για την οικογένειά μου, αλλά υπήρξαν μήνες που δεν ξέραμε πώς θα τα καταφέρουμε».
Η φωνή της έτρεμε.
«Ο κύριος Τζον δεν μας ρώτησε ποτέ γιατί χρειαζόμασταν βοήθεια. Δεν μας ζήτησε να αποδείξουμε τίποτα. Μας έδωσε τρόφιμα και μας είπε να φροντίσουμε τα παιδιά μας».
Η αίθουσα είχε ησυχάσει.
Ύστερα σηκώθηκε η κυρία Έλεν.
«Είμαι ογδόντα δύο ετών. Ζω μόνη μου. Δεν μπορώ να καλλιεργήσω τίποτα και δεν μπορώ να μεταφέρω βαριές σακούλες. Ο κύριος Τζον έρχεται κάθε εβδομάδα και μου αφήνει λαχανικά στην πόρτα. Δεν μου ζητάει ποτέ τίποτα».
Συνέχισε:
«Αν αυτός ο κήπος είναι αισθητική προσβολή, τότε θα ήθελα να μάθω ποια ακριβώς είναι η αισθητική της αδιαφορίας».
Μερικοί άνθρωποι χειροκρότησαν.
Ο πρόεδρος ζήτησε ησυχία.
Και τότε άνοιξε η πίσω πόρτα.
Ο Μπρεντ μπήκε στην αίθουσα.
Κρατούσε έναν φάκελο.
Πλησίασε το μικρόφωνο.
«Θέλω να κάνω μια δήλωση».
Ο πατέρας μου γύρισε προς το μέρος του.
Ο Μπρεντ πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Εγώ υπέβαλα τις καταγγελίες. Εγώ ζήτησα να απομακρυνθεί ο κήπος».
Κανείς δεν μιλούσε.
«Πίστευα ότι η παρουσία του μείωσε την αξία του σπιτιού μου. Δεν ήθελα να βλέπω ανθρώπους να έρχονται και να φεύγουν. Δεν ήθελα να έχω κίνηση μπροστά από την ιδιοκτησία μου».
Έκανε μια παύση.
«Αλλά υπήρχε κάτι που δεν είπα».
Έβγαλε από τον φάκελο ένα έγγραφο.
«Πριν από μερικούς μήνες, έλαβα μια επιστολή από την εταιρεία που ενδιαφέρεται να αγοράσει το οικόπεδό μου και δύο γειτονικές ιδιοκτησίες. Το σχέδιό τους περιλαμβάνει νέα κατασκευή κατοικιών».
Ο πατέρας μου συνοφρυώθηκε.
«Τι σχέση έχει αυτό με τον κήπο;»
Ο Μπρεντ κοίταξε τον πρόεδρο.
«Μου είχαν εξηγήσει ότι η παρουσία μιας οργανωμένης δραστηριότητας διανομής τροφίμων στην περιοχή θα μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα στο σχέδιό τους. Πίστευα ότι αν ο κήπος έκλεινε, θα ήταν πιο εύκολο να προχωρήσει η συμφωνία».
Η αίθουσα αναστατώθηκε.
Ο Μπρεντ συνέχισε:
«Δεν λέω ότι αυτό δικαιολογεί τις πράξεις μου. Λέω ότι δεν ήμουν ειλικρινής από την αρχή».
Ο πρόεδρος πήρε το έγγραφο.
Ο επιθεωρητής το εξέτασε προσεκτικά.
Και τότε ο Μπρεντ είπε κάτι που κανείς δεν περίμενε.
«Θέλω να αποσύρω τις προσωπικές μου καταγγελίες και να δηλώσω ότι ο κήπος δεν με ενοχλεί πλέον. Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμα που πρέπει να γνωρίζετε».
Γύρισε προς τον πατέρα μου.
«Η εταιρεία που ενδιαφέρεται για την αγορά έχει ήδη επικοινωνήσει με ανθρώπους της περιοχής. Και, κύριε Λίντκβιστ, υπάρχει ένα πρόβλημα με το δικό σας οικόπεδο».
Ο πατέρας μου έμεινε ακίνητος.
«Ποιο πρόβλημα;»
Ο Μπρεντ ακούμπησε το έγγραφο στο τραπέζι.
«Δεν ενδιαφέρονται μόνο για το σπίτι μου. Έχουν ζητήσει να αγοράσουν και τη δική σας ιδιοκτησία».
Ο πατέρας μου κοίταξε τα χαρτιά.
Και για πρώτη φορά εκείνη την ημέρα δεν είχε τίποτα να πει.
Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…
0 comments:
Post a Comment