ΜΕΡΟΣ 6 – Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΕΧΤΗΚΕ ΟΤΙ ΤΗΣ ΕΙΧΕ ΠΕΙ ΨΕΜΑΤΑ ΓΙΑ 20 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ… ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΟΤΙ ΤΗΣ ΕΙΧΑΝ ΚΛΕΨΕΙ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΑΠΟ ΜΙΑ ΥΠΟΤΡΟΦΙΑ!
Η Χάνα στάθηκε δίπλα στο παράθυρο.
Για αρκετή ώρα δεν μιλούσε.
Κοίταζε έξω, αλλά φαινόταν πως δεν έβλεπε πραγματικά τον κήπο.
«Ξέρεις τι είναι το χειρότερο;» είπε τελικά.
Ο Ρόμπερτ σήκωσε το κεφάλι.
«Τι;»
«Ότι για χρόνια πίστευα πως δεν ήμουν αρκετά καλή. Ότι οι άνθρωποι που με βοηθούσαν κάποια στιγμή κουράζονταν από εμένα».
«Δεν ήταν έτσι».
«Αλλά αυτό μου έλεγες!»
Η φωνή της έγινε πιο δυνατή.
«Όταν ήθελα να επιστρέψω στο κέντρο, μου έλεγες ότι δεν με ήθελαν. Όταν ζητούσα να επικοινωνήσω μαζί της, μου έλεγες ότι δεν ενδιαφερόταν πια. Όταν σε ρωτούσα αν μπορούσα να κάνω αίτηση για άλλες υποτροφίες, μου έλεγες να σταματήσω να ονειρεύομαι πράγματα που δεν μπορούσαμε να αντέξουμε».
Ο Ρόμπερτ δεν προσπάθησε να την αντικρούσει.
«Ήμουν λάθος».
«Δεν ήσουν απλώς λάθος, μπαμπά. Με έκανες να αμφιβάλλω για τον εαυτό μου».
Εκείνος άρχισε να κλαίει.
«Μετά τον θάνατο της μητέρας σου, φοβόμουν κάθε μέρα ότι θα σε έχανα κι εσένα. Δεν ήξερα πώς να μεγαλώσω ένα παιδί μόνος μου. Έβλεπα ότι είχες ανάγκη από πράγματα που δεν μπορούσα να σου προσφέρω και ντρεπόμουν».
«Δεν χρειαζόμουν έναν τέλειο πατέρα», απάντησε εκείνη. «Χρειαζόμουν έναν πατέρα που να με εμπιστεύεται».
Αυτή η φράση με συγκλόνισε.
Κάθισα σιωπηλή.
Δεν ήθελα να διακόψω μια συζήτηση που έπρεπε να είχε γίνει πολλά χρόνια νωρίτερα.
Ο Ρόμπερτ στράφηκε προς το μέρος μου.
«Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη. Όχι μόνο για τότε. Και για τώρα».
«Για ποιο πράγμα;»
«Όταν σε γνώρισα στο εστιατόριο, δεν σε αναγνώρισα αμέσως. Αλλά όταν ανέφερες το κοινοτικό κέντρο, άρχισα να θυμάμαι. Όταν άκουσα την πόλη και το όνομά σου, κατάλαβα».
«Και γιατί δεν μου είπες τίποτα;»
«Ντράπηκα».
«Αλλά συνέχισες να με συναντάς».
«Ναι».
«Συνέχισες να μου ζητάς να βγαίνουμε. Συνέχισες να μου μιλάς για την κόρη σου, χωρίς να μου λες ότι ήμουν μέρος της ιστορίας της».
«Φοβόμουν ότι θα έφευγες».
Τον κοίταξα στα μάτια.
«Και έτσι αποφάσισες να με αφήσεις να δεθώ μαζί σου χωρίς να ξέρω την αλήθεια;»
Δεν απάντησε.
«Ρόμπερτ, μου άρεσες. Πραγματικά μου άρεσες. Αλλά δεν μπορώ να αγνοήσω ότι έκρυβες κάτι τόσο σημαντικό».
«Το καταλαβαίνω».
«Δεν ξέρω αν μπορώ να σε εμπιστευτώ ξανά».
Η Χάνα γύρισε προς το μέρος μου.
«Δεν θέλω να φύγεις πιστεύοντας ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι σε ξέχασαν. Εγώ δεν σε ξέχασα ποτέ».
Την κοίταξα συγκινημένη.
«Και εγώ δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό που μου είπες σήμερα».
Ένιωσα πως χρειαζόμουν αέρα.
Σηκώθηκα και πήρα την τσάντα μου.
Ο Ρόμπερτ προσπάθησε να με σταματήσει.
«Σε παρακαλώ. Μην φύγεις έτσι».
«Χρειάζομαι χρόνο».
«Μπορούμε να το διορθώσουμε;»
Τον κοίταξα.
«Δεν ξέρω. Αλλά ένα πράγμα ξέρω. Η κόρη σου αξίζει να ακούσει την αλήθεια και να πάρει τον χρόνο που χρειάζεται για να αποφασίσει τι θέλει από εσένα».
Η Χάνα με πλησίασε.
«Θα ήθελα να σε ξαναδώ».
«Κι εγώ».
Την αγκάλιασα.
Ύστερα βγήκα από το σπίτι.
Ο νυχτερινός αέρας ήταν δροσερός.
Οδήγησα μέχρι το κάμπινγκ, όπου με περίμενε ο Ρεξ.
Μόλις άνοιξα την πόρτα του τροχόσπιτου, έτρεξε κοντά μου κουνώντας την ουρά του.
Κάθισα στα σκαλιά και τον χάιδεψα.
«Τι λες, μικρέ; Μερικές φορές οι άνθρωποι είναι πολύ πιο περίπλοκοι απ' όσο φανταζόμαστε».
Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα εύκολα.
Σκεφτόμουν τον Ρόμπερτ, τη Χάνα και το κορίτσι που είχα γνωρίσει πριν από είκοσι χρόνια.
Και αναρωτιόμουν πόσοι άνθρωποι κουβαλούν μέσα τους μια πληγή επειδή κάποιος δεν είχε το θάρρος να πει την αλήθεια.
Το επόμενο πρωί το τηλέφωνό μου χτύπησε.
Ήταν ο Ρόμπερτ.
Άφησε ένα μήνυμα.
«Ξέρω ότι δεν έχω δικαίωμα να σου ζητήσω τίποτα. Αλλά θα ήθελα να μιλήσουμε ξανά. Δεν θέλω να χάσω έναν άνθρωπο που μου έδωσε τόση χαρά».
Άκουσα το μήνυμα δύο φορές.
Δεν απάντησα.
Αντί γι' αυτό, πήρα τον Ρεξ και βγήκαμε για τον πρωινό μας περίπατο.
Έπρεπε πρώτα να καταλάβω τι ήθελα εγώ.
Γιατί αυτή τη φορά δεν θα άφηνα κανέναν άλλον να αποφασίσει για τη ζωή μου.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 7…
0 comments:
Post a Comment