ΜΕΡΟΣ 7 – ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ… ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΙΩΡΟ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΠΟΣΟ ΒΑΘΙΑ ΕΙΧΑΝ ΧΑΡΑΧΤΕΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ!
Το απόγευμα αποφάσισα να τηλεφωνήσω στη Χάνα.
Απάντησε σχεδόν αμέσως.
«Εμπρός;»
«Γεια σου, Χάνα. Εγώ είμαι».
Υπήρξε μια μικρή σιωπή.
«Χαίρομαι τόσο πολύ που τηλεφώνησες».
«Θα ήθελες να συναντηθούμε; Μόνο οι δυο μας;»
«Φυσικά».
Κανονίσαμε να βρεθούμε σε ένα ήσυχο καφέ.
Όταν έφτασα, ήταν ήδη εκεί.
Σηκώθηκε και με αγκάλιασε.
«Πρώτα απ' όλα, θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη για το χθεσινό δείπνο», είπε.
«Δεν έχεις τίποτα για το οποίο πρέπει να ζητήσεις συγγνώμη».
«Ήμουν απότομη μαζί σου».
«Ήσουν θυμωμένη με τον πατέρα σου. Το καταλαβαίνω».
Παραγγείλαμε καφέ και αρχίσαμε να μιλάμε.
Αυτή τη φορά η συζήτηση ήταν διαφορετική.
Δεν υπήρχε η ένταση του προηγούμενου βραδιού.
Δεν υπήρχε ο Ρόμπερτ να προσπαθεί να αλλάξει θέμα.
Ήμασταν απλώς δύο γυναίκες που είχαν συναντηθεί ξανά μετά από είκοσι χρόνια.
Η Χάνα μου μίλησε για τη δουλειά της.
Μου περιέγραψε πώς ήταν να διδάσκει σε εφήβους που συχνά δεν πίστευαν στις δυνατότητές τους.
«Έχω μια μαθήτρια που μου θυμίζει πολύ τον εαυτό μου», μου είπε. «Είναι πανέξυπνη, αλλά δεν σηκώνει ποτέ το χέρι της. Φοβάται ότι θα κάνει λάθος».
«Και τι της λες;»
Χαμογέλασε.
«Ότι το να φοβάσαι δεν σημαίνει πως δεν είσαι ικανή».
Ένιωσα τα μάτια μου να υγραίνονται.
«Αυτό ακριβώς μου είχες πει κάποτε».
«Το θυμάμαι».
Μου μίλησε για το πανεπιστήμιο, για τις πρώτες δυσκολίες της και για τις φορές που σκέφτηκε να εγκαταλείψει.
«Εκείνο το σημείωμα με βοήθησε περισσότερο απ' όσο μπορείς να φανταστείς», μου είπε.
«Μερικές φορές γράφουμε κάτι χωρίς να καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό μπορεί να γίνει για κάποιον άλλον».
«Ακριβώς».
Ύστερα από σχεδόν τρεις ώρες, σηκωθήκαμε να φύγουμε.
Πριν αποχαιρετιστούμε, μου έδωσε τον παλιό φάκελο.
«Θέλω να το κρατήσεις».
«Όχι, Χάνα. Αυτό είναι δικό σου».
«Τότε τουλάχιστον άφησέ με να βγάλω μια φωτογραφία».
Φωτογράφισα το σημείωμα.
Ήθελα να έχω κι εγώ ένα μικρό κομμάτι από εκείνη την ιστορία.
Λίγο πριν φύγει, με κοίταξε.
«Μπορώ να σε παίρνω τηλέφωνο;»
«Θα μου άρεσε πολύ».
Εκείνο το βράδυ αποφάσισα να συναντήσω ξανά τον Ρόμπερτ.
Του τηλεφώνησα και κανονίσαμε να βρεθούμε στο ίδιο εστιατόριο όπου είχαμε γνωριστεί.
Όταν έφτασα, καθόταν ήδη στο τραπέζι μας.
Έδειχνε κουρασμένος.
«Σε ευχαριστώ που ήρθες», είπε.
Κάθισα απέναντί του.
«Πρέπει να μιλήσουμε ξεκάθαρα».
«Φυσικά».
«Θέλω να ξέρεις ότι εκτίμησα τις όμορφες στιγμές που περάσαμε μαζί. Δεν ήταν ψεύτικες για μένα».
Με κοίταξε.
«Ούτε για μένα».
«Αλλά αυτό που έμαθα άλλαξε τον τρόπο που σε βλέπω».
Έγνεψε καταφατικά.
«Το καταλαβαίνω».
«Πρέπει να αναλάβεις την ευθύνη για όσα έκανες. Όχι μόνο απέναντί μου, αλλά κυρίως απέναντι στη Χάνα».
«Θέλω να το κάνω».
«Τότε ξεκίνα από εκείνη. Μην περιμένεις να σε συγχωρήσει αμέσως. Μην απαιτήσεις να ξεχάσει είκοσι χρόνια».
Ο Ρόμπερτ χαμήλωσε το βλέμμα.
«Έχεις δίκιο».
Ύστερα είπε κάτι που δεν περίμενα.
«Όταν σε γνώρισα, ένιωσα ότι είχα ξαναβρεί ένα κομμάτι της ζωής μου που πίστευα πως είχε χαθεί. Μου άρεσε να μιλάμε. Μου άρεσε να σε βλέπω να χαμογελάς. Και φοβήθηκα ότι η αλήθεια θα τα κατέστρεφε όλα».
«Ρόμπερτ, δεν μπορείς να χτίσεις κάτι αληθινό πάνω σε μια απόκρυψη».
Δεν προσπάθησε να δικαιολογηθεί.
Για πρώτη φορά, απλώς άκουγε.
Πριν χωρίσουμε, μου είπε:
«Δεν θα σου ζητήσω να με περιμένεις. Αν κάποτε θελήσεις να μιλήσουμε ξανά, θα χαρώ. Αν όχι, θα το σεβαστώ».
Τον κοίταξα.
«Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που μου λες σήμερα και μπορώ πραγματικά να εκτιμήσω».
Δύο ημέρες αργότερα, ετοιμάστηκα να φύγω.
Η Χάνα ήρθε στο κάμπινγκ για να με αποχαιρετήσει.
Κρατούσε ένα μικρό σημειωματάριο.
«Είναι για σένα».
Το άνοιξα.
Στην πρώτη σελίδα είχε γράψει:
«Συνέχισε. Η ιστορία σου δεν έχει τελειώσει».
Γέλασα.
«Αυτό μου ακούγεται πολύ γνώριμο».
«Έμαθα από έναν καλό δάσκαλο».
Την αγκάλιασα.
Πριν φύγει, με ρώτησε:
«Θα μου υποσχεθείς ότι θα συνεχίσεις να ταξιδεύεις;»
«Σου το υπόσχομαι».
«Και ότι δεν θα αφήσεις όσα συνέβησαν να σου στερήσουν τη χαρά;»
Την κοίταξα για λίγο.
«Χάνα, έχω μάθει κάτι. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να σταματάμε να ζούμε επειδή κάποιος μας απογοήτευσε».
Εκείνη χαμογέλασε.
Και τότε κατάλαβα ότι το πιο σημαντικό δώρο εκείνου του ταξιδιού δεν ήταν τα φαράγγια που είχα δει.
Ήταν η γυναίκα που είχα ξαναβρεί.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΜΕΡΟΣ…
0 comments:
Post a Comment