ΜΕΡΟΣ 6 — «ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ; ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΠΤΑ ΧΡΟΝΩΝ!» — Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΚΟΙΤΑΞΕ ΣΑΝ ΞΕΝΗ ΚΑΙ ΕΓΩ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΕΝΩ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΚΟΜΗ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ

«Είστε η αδελφή του Ρόμπερτ;»

Η ερώτηση της μητέρας μου έμεινε να αιωρείται στο δωμάτιο.

Για μια στιγμή δεν μπόρεσα να αναπνεύσω.

Την κοίταξα.

Ήταν η ίδια γυναίκα που με είχε μεγαλώσει.

Η γυναίκα που μου κρατούσε το χέρι όταν φοβόμουν το σκοτάδι.

Η γυναίκα που με έμαθε να δένω τα κορδόνια μου.

Η γυναίκα που καθόταν δίπλα μου όταν ήμουν άρρωστη.

Κι όμως, τώρα με κοιτούσε σαν να ήμουν κάποια άγνωστη.

«Μαμά», ψιθύρισα.

Εκείνη χαμογέλασε ευγενικά.

«Με συγχωρείτε. Γνωριζόμαστε;»

Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.

«Είμαι η Μάργκαρετ».

Η μητέρα μου έδειξε μπερδεμένη.

«Μάργκαρετ;»

«Η κόρη σου».

Με κοίταξε για αρκετά δευτερόλεπτα.

Ύστερα χαμογέλασε αμήχανα.

«Α, μάλιστα. Πολύ ευγενικό εκ μέρους σας».

Έστρεψα το πρόσωπό μου αλλού.

Δεν ήθελα να δει τα δάκρυά μου.

Ο Ντάνιελ στάθηκε δίπλα μου.

«Μαμά…»

Δεν μπόρεσα να μιλήσω.

Η μητέρα μου συνέχισε να κοιτάζει τη φωτογραφία του πατέρα μου.

«Πρέπει να πάρω τη Μάργκαρετ από το σχολείο».

Γύρισα.

«Τι είπες;»

«Τη μικρή μου. Θα με περιμένει».

Η φωνή της έγινε ανήσυχη.

«Είναι μόνο επτά χρονών. Δεν πρέπει να μείνει μόνη».

Πλησίασα αργά.

«Μαμά, η Μάργκαρετ μεγάλωσε».

Με κοίταξε.

«Μεγάλωσε;»

Έγνεψα.

«Ναι».

«Είναι καλά;»

Η ερώτησή της με διέλυσε.

Γιατί, ακόμη κι όταν δεν μπορούσε να αναγνωρίσει το πρόσωπό μου, η σκέψη της μικρής της κόρης εξακολουθούσε να την απασχολεί.

«Ναι, μαμά. Είναι καλά».

«Είναι ευτυχισμένη;»

Κατάπια δύσκολα.

«Προσπαθεί».

Η μητέρα μου έγνεψε.

«Πάντα ήταν καλό κορίτσι».

Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό μου.

Κάθισα δίπλα της.

«Μαμά, μπορώ να σου κρατήσω το χέρι;»

Με κοίταξε.

«Φυσικά, καλή μου».

Πήρα τα χέρια της μέσα στα δικά μου.

Ήταν ζεστά.

Γνώριμα.

Τα ίδια χέρια που με είχαν αγκαλιάσει αμέτρητες φορές.

«Η Μάργκαρετ σε αγαπάει πολύ», της είπα.

Χαμογέλασε.

«Κι εγώ την αγαπάω».

Έσκυψα το κεφάλι.

Και τότε ένιωσα τα δάχτυλά της στο μάγουλό μου.

«Μάργκαρετ;»

Σήκωσα το βλέμμα.

Τα μάτια της έμοιαζαν ξαφνικά πιο καθαρά.

«Μαμά;»

Με κοίταξε προσεκτικά.

«Το κοριτσάκι μου;»

Δεν άντεξα.

Ξέσπασα σε κλάματα.

«Ναι, μαμά. Εγώ είμαι».

Με τράβηξε στην αγκαλιά της.

«Αχ, αγαπημένο μου παιδί…»

Την αγκάλιασα όσο πιο σφιχτά μπορούσα.

Για λίγα δευτερόλεπτα, ο χρόνος σταμάτησε.

Δεν υπήρχε μαύρη τσάντα.

Δεν υπήρχαν αστυνομικοί.

Δεν υπήρχαν φόβοι.

Υπήρχε μόνο η μητέρα μου.

Και εγώ.

Όπως τότε που ήμουν μικρή.

«Σ' αγαπώ, μαμά», της ψιθύρισα.

«Κι εγώ σ' αγαπώ, κορίτσι μου».

Ο Ντάνιελ στεκόταν στην πόρτα.

Τα μάτια του ήταν γεμάτα δάκρυα.

Και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα κάτι που μέχρι τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει.

Ο γιος μου είχε ζήσει τέτοιες στιγμές ξανά και ξανά.

Στιγμές που η γιαγιά του τον αναγνώριζε.

Και άλλες που δεν ήξερε ποιος ήταν.

Στιγμές που γελούσαν μαζί.

Και άλλες που εκείνη φοβόταν την παρουσία του.

Είχε προσπαθήσει να την καθησυχάσει.

Να κρατήσει σημειώσεις.

Να τη συνοδεύσει σε γιατρούς.

Να διαχειριστεί νύχτες γεμάτες σύγχυση.

Αλλά είχε φτάσει στα όριά του.

Και ο φόβος του να ζητήσει βοήθεια είχε οδηγήσει σε λάθη.

Σηκώθηκα και πλησίασα τον γιο μου.

«Ντάνιελ…»

Με κοίταξε.

«Συγγνώμη, μαμά».

«Θα μιλήσουμε για όλα αυτά».

Έγνεψε.

«Το ξέρω».

«Αλλά δεν θα το αντιμετωπίσεις ξανά μόνος σου».

Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.

«Εντάξει».

Τον αγκάλιασα.

Και για πρώτη φορά μετά από εβδομάδες, ένιωσα ότι δεν χρειαζόταν να ψάχνουμε κάποιον να κατηγορήσουμε για να αρχίσουμε να κάνουμε το σωστό.

Χρειαζόταν να ζητήσουμε βοήθεια.

Να ακούσουμε τους γιατρούς.

Να οργανώσουμε ασφαλή φροντίδα.

Και να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας.

Όμως εκείνη τη νύχτα υπήρχε ακόμη ένα ερώτημα που δεν είχα καταφέρει να απαντήσω.

Γιατί η μητέρα μου είχε φωνάξει τόσο τρομοκρατημένη όταν ο Ντάνιελ άνοιξε τον φάκελο με τις παλιές φωτογραφίες;

Η απάντηση βρισκόταν μέσα στη μαύρη τσάντα.

Και όταν ο γιος μου μου την εξήγησε, κατάλαβα ότι η μητέρα μου δεν φοβόταν απλώς να ξεχάσει.

Φοβόταν κάτι ακόμη πιο οδυνηρό.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 7…

ΜΕΡΟΣ 7 ➡️