Μέρος 3: Το Ψέμα Άρχισε να Καταρρέει
Το επόμενο πρωί, το τηλέφωνό μου χτύπησε νωρίς.
Στην οθόνη εμφανίστηκε το όνομα του Όουεν.
Ο αρραβωνιαστικός της Κλερ.
Πήρα μια βαθιά ανάσα και απάντησα.
«Καλημέρα», είπε με χαρούμενη φωνή. «Ήθελα να δω αν είστε ελεύθεροι το Σάββατο. Σκέφτομαι να κάνω ένα μικρό πάρτι έκπληξη για τα γενέθλια της Κλερ.»
Έκλεισα τα μάτια μου για μια στιγμή.
Η καρδιά μου πονούσε.
Ο άνθρωπος που με καλούσε σχεδίαζε μια έκπληξη για τη γυναίκα που τον απατούσε.
«Ακούγεσαι περίεργα», είπε.
«Είναι όλα καλά με την εγκυμοσύνη;»
Χαμογέλασα πικρά.
«Η μικρή είναι μια χαρά.»
«Απλώς... είμαι κουρασμένη.»
«Καταλαβαίνω», απάντησε.
«Πες στον Ντέιμον ότι τον περιμένω το Σάββατο.»
«Έχουμε πολλά να γιορτάσουμε.»
Όταν έκλεισε το τηλέφωνο, ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
Ο Όουεν δεν είχε ιδέα.
Κανείς δεν του είχε πει την αλήθεια.
Και εγώ δεν ήμουν ακόμη έτοιμη να του τη φανερώσω.
Όχι πριν έχω όλες τις αποδείξεις.
Το ίδιο απόγευμα, ο Ντέιμον μου ανακοίνωσε ότι θα δούλευε μέχρι αργά.
«Έχουμε μια σημαντική συνάντηση», είπε καθώς φορούσε το σακάκι του.
«Μην με περιμένεις για φαγητό.»
Χαμογέλασα.
«Καλή επιτυχία.»
Μόλις έκλεισε η πόρτα, άνοιξα ξανά την εφαρμογή ασφαλείας.
Δέκα λεπτά αργότερα...
Η ειδοποίηση εμφανίστηκε στην οθόνη.
Ο κωδικός της Κλερ χρησιμοποιήθηκε.
Ένιωσα το αίμα να παγώνει.
Δεν πήγα αμέσως στο σπίτι.
Περίμενα.
Άφησα ακόμα σαράντα λεπτά να περάσουν.
Ήθελα να είναι και οι δύο σίγουροι ότι δεν θα εμφανιστώ.
Όταν έφτασα, πάρκαρα δύο σπίτια πιο κάτω.
Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που μπορούσα να την ακούσω.
Μπήκα αθόρυβα από την πίσω πόρτα.
Το σπίτι ήταν ήσυχο.
Από τον επάνω όροφο ακούγονταν γέλια.
Ανέβηκα αργά τις σκάλες.
Η πόρτα της κρεβατοκάμαρας ήταν μισάνοιχτη.
Δεν μπήκα μέσα.
Σήκωσα μόνο το κινητό μου.
Και άρχισα να καταγράφω βίντεο.
Οι φωνές τους ακούγονταν καθαρά.
Η Κλερ γελούσε.
«Δεν υποψιάζεται τίποτα.»
Ο Ντέιμον απάντησε γελώντας.
«Η Έμιλι με εμπιστεύεται περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε.»
Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.
Όχι από αδυναμία.
Από απογοήτευση.
Οι δύο άνθρωποι που αγαπούσα περισσότερο...
Με κορόιδευαν μέσα στο ίδιο μου το σπίτι.
Έκανα μερικά ακόμη δευτερόλεπτα βίντεο.
Ήταν αρκετά.
Γύρισα αθόρυβα και έφυγα χωρίς να με αντιληφθούν.
Το ίδιο βράδυ αποθήκευσα όλες τις φωτογραφίες, τα βίντεο και τα στοιχεία σε τρεις διαφορετικές συσκευές.
Έστειλα ένα αντίγραφο στον δικηγόρο μου.
Και άλλο ένα στον εαυτό μου μέσω email.
Δεν υπήρχε πλέον τρόπος να εξαφανιστούν οι αποδείξεις.
Την ίδια στιγμή, ο Ντέιμον μου έστειλε μήνυμα.
«Η συνάντηση τελείωσε. Σε αγαπώ. Θα είμαι σπίτι σε μία ώρα.»
Κοίταξα την οθόνη.
Για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια...
Δεν ένιωσα τίποτα.
Ούτε θυμό.
Ούτε λύπη.
Μόνο ηρεμία.
Γιατί ήξερα πως πολύ σύντομα...
Δεν θα κατέρρεε μόνο ο γάμος μας.
Θα κατέρρεαν και όλα τα ψέματα που είχαν χτίσει μαζί.
Συνεχίζεται στο Μέρος 4 (Το συγκλονιστικό τέλος)...
0 comments:
Post a Comment