ΜΕΡΟΣ 5 — Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ: «ΔΕΝ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΝ ΤΟΝ ΝΤΑΝΙΕΛ. ΗΘΕΛΑΝ ΕΜΕΝΑ ΝΑ ΦΥΓΩ»

ΜΕΡΟΣ 5 — Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ: «ΔΕΝ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΝ ΤΟΝ ΝΤΑΝΙΕΛ. ΗΘΕΛΑΝ ΕΜΕΝΑ ΝΑ ΦΥΓΩ»

«Θέλουν να φύγεις εσύ.»

Τα λόγια του Τόμας έμειναν στον διάδρομο.

Δεν μπορούσα να μιλήσω.

«Γιατί;» ρώτησα τελικά.

Ο Τόμας κοίταξε τον Ντάνιελ.

«Πες της.»

«Τι;»

«Τι ξέρει η Μάργκαρετ για αυτή την πολυκατοικία.»

Ο Ντάνιελ με κοίταξε.

«Δεν καταλαβαίνω.»

«Εσύ δεν θυμάσαι;»

«Τι να θυμάμαι;»

Ο Τόμας γύρισε προς εμένα.

«Πριν έντεκα χρόνια, όταν μετακόμισες εδώ, ποιος σου έδωσε τα κλειδιά;»

«Η προηγούμενη διαχείριση.»

«Ποιος υπέγραψε το συμβόλαιό σου;»

«Ο ιδιοκτήτης.»

«Ποιος ήταν;»

Το όνομα ήρθε αμέσως στο μυαλό μου.

«Άρθουρ Μπένετ.»

Ο Τόμας κοίταξε τον Ντάνιελ.

«Ακριβώς.»

Ο Ντάνιελ ψιθύρισε:

«Ο Άρθουρ ήταν ο δικηγόρος του πατέρα μας.»

Ένιωσα ένα ρίγος.

«Τι σχέση έχει αυτό;»

Ο Τόμας άνοιξε τον φάκελο.

Μέσα υπήρχαν παλιά έγγραφα.

«Η πολυκατοικία δεν ήταν πάντα πολυκατοικία.»

«Τι εννοείς;»

«Το οικόπεδο ήταν μέρος μιας μεγαλύτερης ιδιοκτησίας.»

Έβγαλε έναν παλιό χάρτη.

«Η οικογένειά μας είχε δικαιώματα σε αυτό το κομμάτι γης.»

«Και;»

«Ο πατέρας μας υπέγραψε μια συμφωνία πριν πεθάνει.»

«Ποια συμφωνία;»

«Ότι ένα συγκεκριμένο μέρος του οικοπέδου δεν μπορούσε να πουληθεί χωρίς τη συναίνεση όλων των κληρονόμων.»

Κοίταξα τα έγγραφα.

«Τότε γιατί χτίστηκε η πολυκατοικία;»

«Επειδή η συμφωνία δεν εμφανίστηκε ποτέ στο τελικό συμβόλαιο.»

«Γιατί;»

«Κάποιος την αφαίρεσε.»

Σιωπή.

«Ποιος;»

Ο Τόμας δεν απάντησε.

Ο Ντάνιελ ψιθύρισε:

«Ο Άρθουρ.»

«Ο δικηγόρος;»

Έγνεψε.

«Πιστεύουμε ότι ναι.»

«Και πού βρίσκομαι εγώ σε όλα αυτά;»

Ο Ντάνιελ με κοίταξε.

«Εσύ είσαι το πρόβλημα.»

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

«Εγώ;»

«Όχι εσύ προσωπικά.»

Ο Τόμας παρενέβη.

«Τα αρχεία.»

«Ποια αρχεία;»

«Όταν έμενες εδώ όλα αυτά τα χρόνια, δεν είχες κρατήσει παλιά έγγραφα της πολυκατοικίας;»

Σκέφτηκα.

«Έχω μερικά.»

«Πόσα;»

«Πολλά.»

«Γιατί;»

Χαμογέλασα αμήχανα.

«Επειδή ήμουν υπεύθυνη αρχείων για είκοσι δύο χρόνια. Δεν πετάω πράγματα χωρίς λόγο.»

Ο Τόμας χαμογέλασε.

«Ακριβώς.»

Τότε κατάλαβα.

Τα αρχεία.

Οι παλιές φόρμες.

Οι επιστολές.

Οι αλλαγές ιδιοκτησίας.

Τα έγγραφα συντήρησης.

Όλα όσα είχα κρατήσει επειδή θεωρούσα ότι κάποτε μπορεί να χρειαστούν.

Ο Ντάνιελ με κοίταξε.

«Πρέπει να δούμε τι έχεις.»

«Γιατί;»

«Επειδή μπορεί να υπάρχει κάτι που αποδεικνύει τη συμφωνία.»

Επιστρέψαμε στο διαμέρισμά μου.

Άνοιξα το παλιό ντουλάπι.

Έβγαλα τρία κουτιά.

Μετά τέσσερα.

Ο Τόμας τα κοίταξε.

«Τα έχεις όλα αυτά;»

«Έντεκα χρόνια είναι πολλά.»

Περάσαμε ώρες ψάχνοντας.

Τίποτα.

Μέχρι που βρήκα ένα μικρό φάκελο.

Πάνω του υπήρχε ημερομηνία από την πρώτη μου χρονιά στην πολυκατοικία.

«Αυτό δεν θυμάμαι.»

Τον άνοιξα.

Μέσα υπήρχε ένα αντίγραφο μιας παλιάς επιστολής.

Την υπέγραφε ο Άρθουρ Μπένετ.

Διάβασα.

Μετά ξαναδιάβασα.

«Τι γράφει;» ρώτησε ο Ντάνιελ.

«Ότι…»

Σταμάτησα.

«Ότι η αρχική συμφωνία για το οικόπεδο βρίσκεται σε ξεχωριστό αρχείο.»

Ο Τόμας πήρε την επιστολή.

«Πού;»

Γύρισα τη σελίδα.

Στο κάτω μέρος υπήρχε ένας αριθμός αρχείου.

B-117.

Ο Τόμας κοίταξε τον Ντάνιελ.

«Αυτό είναι.»

«Τι;»

«Αυτός είναι ο αριθμός του αρχείου που ψάχνουμε εδώ και χρόνια.»

Ο Ντάνιελ κάθισε.

«Δεν μπορεί να είναι τόσο απλό.»

«Δεν είναι», είπα.

«Γιατί;»

Έδειξα την επιστολή.

«Λείπει η δεύτερη σελίδα.»

Σιωπή.

Ψάξαμε παντού.

Δεν υπήρχε.

Και τότε χτύπησε το τηλέφωνο.

Η διαχείριση.

«Κυρία Κόλιερ;»

«Ναι.»

«Πρέπει να σας ενημερώσουμε ότι κάποιος ζήτησε πρόσβαση στον φάκελο της πολυκατοικίας.»

«Ποιος;»

«Ένας άντρας που ισχυρίστηκε ότι είναι συγγενής πρώην ιδιοκτήτη.»

«Ποιος;»

Η γυναίκα δίστασε.

«Άρθουρ Μπένετ.»

Πάγωσα.

«Ο Άρθουρ είναι νεκρός», είπα.

Σιωπή.

«Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.»

Έκλεισα.

Ο Ντάνιελ σηκώθηκε.

«Δεν γίνεται.»

Ο Τόμας πήρε το τηλέφωνό του.

«Πρέπει να φύγουμε.»

«Πού;»

«Στο αρχείο της διαχείρισης.»

«Τώρα;»

«Τώρα.»

Κατεβήκαμε όλοι μαζί.

Στην είσοδο όμως βρήκαμε την πόρτα του γραφείου της διαχείρισης ανοιχτή.

Η υπεύθυνη στεκόταν μέσα.

«Τι συνέβη;» ρώτησε.

«Ποιος μπήκε εδώ;»

«Δεν ξέρω.»

Ο Ντάνιελ κοίταξε το ντουλάπι των αρχείων.

Μια θέση ήταν άδεια.

Ο φάκελος B-117 είχε εξαφανιστεί.

Τότε ακούστηκε ένας ήχος από τον διάδρομο.

Βήματα.

Όλοι γυρίσαμε.

Ο άντρας που στεκόταν στην πόρτα δεν ήταν ο Άρθουρ.

Ήταν ένας νεότερος άντρας.

Κρατούσε τον φάκελο.

Ο Ντάνιελ έκανε ένα βήμα μπροστά.

«Ποιος είσαι;»

Ο άντρας δεν απάντησε.

Άφησε τον φάκελο στο πάτωμα.

Και έφυγε τρέχοντας.

Ο Τόμας τον κυνήγησε.

Ο Ντάνιελ έσκυψε και πήρε τον φάκελο.

Τον άνοιξε.

Η δεύτερη σελίδα ήταν μέσα.

Και στην κορυφή της υπήρχε μια υπογραφή.

Όχι του Άρθουρ.

Όχι της μητέρας του Ντάνιελ.

Μια τρίτη υπογραφή.

Κάποιου που κανείς μας δεν περίμενε.

Ο Ντάνιελ διάβασε το όνομα.

Έμεινε ακίνητος.

«Ποιος είναι;» ρώτησα.

Δεν απάντησε.

«Ντάνιελ.»

Σήκωσε το βλέμμα.

Τα μάτια του ήταν γεμάτα δάκρυα.

«Ο πατέρας μου.»

Σιωπή.

«Αλλά αυτό δεν γίνεται», ψιθύρισε.

«Γιατί;»

Μου έδειξε την ημερομηνία.

Ήταν δύο χρόνια μετά τον θάνατό του.

Τότε καταλάβαμε.

Η υπογραφή ήταν πλαστή.

Κάποιος είχε χρησιμοποιήσει το όνομα ενός νεκρού ανθρώπου για να αλλάξει την ιδιοκτησία.

Και όποιος το έκανε…

είχε πρόσβαση στα αρχεία.

Στα συμβόλαια.

Στα κλειδιά.

Και ήξερε ακριβώς πώς να μας κάνει να στραφούμε ο ένας εναντίον του άλλου.

Ο Ντάνιελ κοίταξε εμένα.

«Μάργκαρετ…»

«Τι;»

«Τα φακελάκια τσαγιού δεν ήταν ποτέ το πραγματικό σχέδιο.»

«Τότε ποιο ήταν;»

Κοίταξε τον φάκελο.

«Να φύγεις από το 3Β.»

«Γιατί;»

Ο Τόμας επέστρεψε λαχανιασμένος.

«Τον έχασα.»

Μετά κοίταξε το έγγραφο.

«Το βρήκατε;»

Ο Ντάνιελ έγνεψε.

«Ναι.»

Ο Τόμας διάβασε.

Και τότε είπε:

«Τώρα ξέρουμε ποιος είναι.»

«Ποιος;»

Ο Τόμας σήκωσε το βλέμμα.

«Ο άνθρωπος που διαχειρίζεται σήμερα την πώληση της γης.»

Σταμάτησε.

«Ο ίδιος άνθρωπος που είχε πρόσβαση στα αρχεία της πολυκατοικίας.»

Και πριν προλάβω να ρωτήσω το όνομά του…

η πόρτα του γραφείου έκλεισε πίσω μας.

Το φως έσβησε.

Και από το σκοτάδι ακούστηκε μια φωνή:

«Έπρεπε να είχατε φύγει όταν σας το ζήτησα.»

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…

ΤΕΛΙΚΟ