ΜΕΡΟΣ 4 Τα χρήματα που εξαφανίζονταν — Η αλήθεια πίσω από τον φάκελο άρχισε να ξετυλίγεται

 

ΜΕΡΟΣ 4

Τα χρήματα που εξαφανίζονταν — Η αλήθεια πίσω από τον φάκελο άρχισε να ξετυλίγεται

Το μήνυμα με έκανε να καθίσω ξανά στο τραπέζι.

Δεν ήξερα ποιος το είχε στείλει ούτε αν όλες οι πληροφορίες ήταν αληθινές. Δεν σκόπευα να εμπιστευτώ έναν άγνωστο μόνο και μόνο επειδή έλεγε αυτά που φοβόμουν ήδη.

Αλλά η ημερομηνία με ανησύχησε.

Ήταν σχεδόν οκτώ μήνες πριν.

Την ίδια περίοδο που η Πατρίσια άρχισε να επιμένει ότι η Σοφία κόστιζε υπερβολικά πολλά χρήματα.

Θυμήθηκα τις συζητήσεις μας για τους λογαριασμούς. Τις φορές που μου είχε ζητήσει να της μεταφέρω χρήματα επειδή, όπως έλεγε, «τα έξοδα του σπιτιού είχαν αυξηθεί».

Δεν είχα αρνηθεί ποτέ.

Δούλευα σκληρά, περνούσα εβδομάδες στον δρόμο και έστελνα τα χρήματα που χρειαζόταν η οικογένειά μου. Πίστευα πως ό,τι έκανα ήταν για να έχουν η Σοφία και η Πατρίσια μια άνετη ζωή.

Το επόμενο πρωί, ζήτησα από την τράπεζα τα διαθέσιμα αντίγραφα των κοινών μας λογαριασμών, σύμφωνα με τις προβλεπόμενες διαδικασίες.

Δεν έψαχνα να βρω μια δικαιολογία για να κατηγορήσω τη γυναίκα μου. Ήθελα να γνωρίζω αν υπήρχαν συναλλαγές που δεν αναγνώριζα.

Και υπήρχαν.

Μικρές μεταφορές, επαναλαμβανόμενες, προς έναν λογαριασμό που δεν θυμόμουν να έχω εγκρίνει. Άλλες ήταν εκατό ευρώ, άλλες διακόσια, άλλες μεγαλύτερες.

Όταν τις πρόσθεσα, το ποσό ήταν πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο περίμενα.

Υπήρχαν επίσης αναλήψεις από έναν λογαριασμό που προοριζόταν για τις σχολικές ανάγκες της Σοφίας.

Εκεί ένιωσα πως κάτι μέσα μου άλλαξε οριστικά.

Τα χρήματα δεν ήταν απλώς χρήματα.

Ήταν τα χρήματα που είχα αποταμιεύσει για την εκπαίδευση της κόρης μου. Για τα βιβλία της, τις σπουδές της και το μέλλον της.

Τηλεφώνησα στον δικηγόρο μου και του έδωσα τα στοιχεία.

«Μην κάνετε καμία κατηγορία ακόμη», μου είπε. «Θα χρειαστεί να εξεταστούν οι συναλλαγές και να εξακριβωθεί ποιος είχε πρόσβαση στους λογαριασμούς. Αν υπάρχει υποψία οικονομικής κατάχρησης, θα πρέπει να ακολουθηθούν οι κατάλληλες διαδικασίες».

«Θέλω μόνο να προστατεύσω τη Σοφία».

«Τότε κρατήστε τη διαδικασία καθαρή. Μην πειράξετε αρχεία και μην προσπαθήσετε να αποκτήσετε πρόσβαση σε λογαριασμούς που δεν σας ανήκουν».

Συμφώνησα.

Εκείνη την ημέρα, η Σοφία με ρώτησε αν μπορούσε να πάει στο δωμάτιό της για να πάρει μερικά βιβλία.

Την ακολούθησα μέχρι την πόρτα, όχι επειδή δεν την εμπιστευόμουν, αλλά επειδή ήθελα να ξέρει ότι δεν ήταν μόνη.

Άνοιξε το συρτάρι του γραφείου της.

«Μου είχαν πει ότι αυτά δεν ήταν απαραίτητα», είπε.

Έβγαλε ένα σχολικό βιβλίο και ένα τετράδιο με σχέδια. Στις σελίδες υπήρχαν μικρά σπίτια, δέντρα, παράθυρα και μια φιγούρα που κρατούσε το χέρι ενός κοριτσιού.

«Τα ζωγράφιζα όταν ήθελα να φύγω από εδώ», μου είπε.

Δεν ρώτησα πού ήθελε να πάει.

Ήξερα την απάντηση.

Σε ένα μέρος όπου θα μπορούσε να καθίσει στο τραπέζι χωρίς να φοβάται. Όπου θα μπορούσε να φάει χωρίς να ζητήσει άδεια. Όπου δεν θα χρειαζόταν να κρύβει τα χέρια της κάτω από τα μανίκια της.

«Θα φτιάξουμε ένα τέτοιο σπίτι», της είπα.

«Δεν χρειάζεται να είναι μεγάλο».

«Δεν χρειάζεται».

«Μόνο να μπορώ να κοιμάμαι χωρίς να ακούω αν έρχεται κάποιος».

Την κοίταξα.

«Αυτό θα το έχουμε».

Δύο ημέρες αργότερα, η Πατρίσια επέστρεψε.

Δεν ήρθε μόνη.

Η Κάρμεν και η Βερόνικα μπήκαν μαζί της, κουβαλώντας βαλίτσες και σακούλες από τα καταστήματα. Η Μπιάνκα ακολουθούσε με τα ακουστικά στα αυτιά, κοιτάζοντας το κινητό της.

Η Πατρίσια μπήκε στο σαλόνι και άφησε την τσάντα της στον καναπέ.

«Γκάμπριελ, πρέπει να μιλήσουμε».

«Ναι», απάντησα. «Πρέπει».

Το βλέμμα της έπεσε πάνω στη Σοφία, που στεκόταν κοντά στην πόρτα της κουζίνας.

«Γιατί είναι ακόμη εδώ;»

Η ερώτηση με έκανε να παγώσω.

«Εδώ είναι το σπίτι της».

«Δεν μιλούσα για το σπίτι», είπε. «Εννοώ γιατί δεν την έχεις στείλει κάπου μέχρι να ηρεμήσουν τα πράγματα;»

«Ποια πράγματα;»

Η Πατρίσια σταύρωσε τα χέρια της.

«Μην κάνεις πως δεν ξέρεις. Η Σοφία δημιούργησε μια απαράδεκτη κατάσταση με την Μπιάνκα. Τώρα μας κατηγορεί όλους και εσύ την πιστεύεις χωρίς να ακούσεις τη δική μας πλευρά».

«Θα ακούσω κάθε πλευρά μέσα από τη σωστή διαδικασία».

Η έκφρασή της σκλήρυνε.

«Ποια διαδικασία;»

«Οι τραυματισμοί της έχουν καταγραφεί. Το σχολείο έχει ενημερωθεί. Έχω ζητήσει συμβουλή από δικηγόρο και από τις αρμόδιες υπηρεσίες για την ασφάλειά της».

Η Κάρμεν άφησε μια κραυγή αγανάκτησης.

«Θα καταστρέψεις την οικογένειά σου!»

«Όχι», είπα. «Προσπαθώ να προστατεύσω το παιδί μου».

Η Βερόνικα κούνησε το κεφάλι.

«Δεν ξέρεις πόσο δύσκολη είναι η Σοφία. Δεν ζεις εδώ. Δεν βλέπεις τι γίνεται κάθε μέρα».

«Έχετε δίκιο», απάντησα. «Δεν ήμουν εδώ όσο έπρεπε. Αυτό είναι κάτι που θα κουβαλάω για πολύ καιρό. Αλλά τώρα είμαι εδώ και δεν θα αγνοήσω όσα έμαθα».

Η Πατρίσια πλησίασε.

«Θέλω να μιλήσουμε ιδιαιτέρως».

«Δεν υπάρχει λόγος να μιλήσουμε χωρίς να καταγραφούν όσα αφορούν την ασφάλεια της Σοφίας».

«Είμαι η γυναίκα σου!»

«Και εκείνη είναι η κόρη μου».

Για πρώτη φορά, δεν είχε απάντηση.

Η Μπιάνκα, που μέχρι τότε δεν είχε μιλήσει, έβγαλε τα ακουστικά της.

«Εγώ δεν ήθελα να γίνει έτσι».

Όλοι γύρισαν προς το μέρος της.

Η Πατρίσια την κοίταξε απότομα.

«Μπιάνκα, πήγαινε στο δωμάτιό σου».

«Όχι», είπε εκείνη.

Η φωνή της έτρεμε.

«Δεν θέλω άλλο».

Η Κάρμεν την πλησίασε.

«Τι λες, παιδί μου;»

Η Μπιάνκα άρχισε να κλαίει.

«Δεν ήθελα να πω ότι η Σοφία με έσπρωξε. Η Πατρίσια μού είπε ότι αν δεν το έλεγα, θα με έστελνε πίσω στη μητέρα μου».

Το δωμάτιο βυθίστηκε στη σιωπή.

Η Σοφία έμεινε ακίνητη.

Η Πατρίσια έδειξε τη Μπιάνκα με το δάχτυλο.

«Δεν ξέρεις τι λες!»

«Ξέρω!» φώναξε η Μπιάνκα. «Και μου είπες να μην πω τίποτα για εκείνο το βράδυ!»

Η Κάρμεν προσπάθησε να τη σταματήσει, αλλά η Μπιάνκα συνέχισε.

«Είπες ότι αν όλοι πίστευαν πως η Σοφία ήταν επικίνδυνη, θα μπορούσαμε να την κάνουμε να φύγει από το σπίτι. Είπες ότι ο Γκάμπριελ θα υπέγραφε τα χαρτιά αν πίστευε πως δεν μπορούσε να την ελέγξει».

Κοίταξα την Πατρίσια.

Δεν μίλησα.

Η γυναίκα μου άρχισε να τρέμει από θυμό.

«Αυτό είναι ψέμα!»

Η Μπιάνκα σκούπισε τα μάτια της.

«Και τα χρήματα;»

Η Πατρίσια πάγωσε.

«Ποια χρήματα;» ρώτησα.

Η Μπιάνκα κοίταξε τη θεία της και μετά εμένα.

«Τα χρήματα που έπαιρνε από τον λογαριασμό της Σοφίας. Μου είπε ότι θα πληρώναμε το ταξίδι και τα χρέη της γιαγιάς. Μου είπε ότι ο Γκάμπριελ δεν θα το καταλάβαινε».

Η Κάρμεν κάθισε απότομα στον καναπέ.

Η Πατρίσια έκανε ένα βήμα προς τη Μπιάνκα.

«Σταμάτα να μιλάς!»

«Όχι!» φώναξε η Μπιάνκα. «Είπες ότι η Σοφία ήταν το πρόβλημα. Αλλά εσύ ήσουν αυτή που φοβόσουν ότι θα σε ανακάλυπτε».

Η Σοφία άρχισε να κλαίει.

Δεν ήταν δάκρυα ανακούφισης. Ήταν δάκρυα ενός παιδιού που άκουγε επιτέλους άλλους ανθρώπους να λένε δυνατά όσα εκείνη είχε προσπαθήσει τόσο καιρό να εξηγήσει.

Πλησίασα την κόρη μου.

«Έλα μαζί μου».

Δεν προσπάθησα να ανακρίνω τη Μπιάνκα ούτε να αποσπάσω περισσότερες πληροφορίες εκείνη τη στιγμή. Η δήλωσή της θα έπρεπε να εξεταστεί από τους αρμόδιους, με τρόπο που να προστατεύει όλα τα παιδιά και να διασφαλίζει ότι όσα λέγονταν καταγράφονταν σωστά.

Όμως, πριν φύγω από το δωμάτιο, η Πατρίσια είπε κάτι που δεν θα ξεχνούσα ποτέ.

«Δεν καταλαβαίνεις, Γκάμπριελ. Αν η Σοφία έμενε εδώ, όλα θα καταστρέφονταν».

Γύρισα αργά προς το μέρος της.

«Τι ακριβώς θα καταστρεφόταν;»

Δεν απάντησε.

Και τότε θυμήθηκα τον φάκελο στο υπνοδωμάτιό της.

Τον φάκελο που δεν είχα ακόμη δει ολόκληρο.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…