ΜΕΡΟΣ 3 Η φωτογραφία από τις σκάλες — Η γυναίκα μου είχε μια εκδοχή για όλα, αλλά κάποιος είχε κρατήσει την απόδειξη

ΜΕΡΟΣ 3

Η φωτογραφία από τις σκάλες — Η γυναίκα μου είχε μια εκδοχή για όλα, αλλά κάποιος είχε κρατήσει την απόδειξη

Για αρκετά δευτερόλεπτα, κανείς μας δεν μίλησε.

Η Σοφία κοιτούσε τη φωτογραφία σαν να είχε επιστρέψει ξαφνικά σε εκείνη τη στιγμή. Το πρόσωπό της είχε χάσει το χρώμα του και τα χέρια της έτρεμαν τόσο πολύ που το κινητό παραλίγο να πέσει.

Το πήρα απαλά από τα χέρια της και το ακούμπησα στο τραπέζι.

«Δεν χρειάζεται να το κοιτάξεις άλλο», της είπα.

«Μπαμπά, δεν ήθελα να πέσει».

«Τι;»

«Η Μπιάνκα. Δεν ήθελα να πέσει».

Κάθισα απέναντί της.

«Δεν σε κατηγορώ, Σοφία. Θέλω να καταλάβω τι συνέβη».

Έκλεισε τα μάτια.

«Είχα πάει να πάρω το βιβλίο μου. Η Μπιάνκα ήταν θυμωμένη επειδή δεν της έδωσα το βραχιόλι της μαμάς».

Το βραχιόλι της Έλενας.

Ένα λεπτό ασημένιο κόσμημα που είχε αφήσει στη Σοφία πριν πεθάνει. Δεν είχε μεγάλη χρηματική αξία, αλλά για την κόρη μου ήταν ένας από τους τελευταίους δεσμούς της με τη μητέρα της.

«Της είπα ότι δεν μπορούσε να το πάρει», συνέχισε η Σοφία. «Άρχισε να με σπρώχνει. Η Πατρίσια ήρθε και είπε ότι εγώ ήμουν η επιθετική».

«Και μετά;»

«Η Μπιάνκα έχασε την ισορροπία της. Εγώ προσπάθησα να την κρατήσω, αλλά…»

Η φωνή της κόπηκε.

«Αλλά;»

«Η Πατρίσια με τράβηξε πίσω. Μετά η Μπιάνκα έπεσε».

Δεν είπα τίποτα.

Η κόρη μου έτριψε τα μάτια της.

«Όταν ήρθαν οι υπόλοιποι, η Πατρίσια είπε ότι την έσπρωξα. Η γιαγιά Κάρμεν φώναζε ότι ήμουν επικίνδυνη. Εγώ προσπαθούσα να εξηγήσω, αλλά κανείς δεν με άκουγε».

«Και οι μώλωπες;»

«Με κράτησαν από τα χέρια για να μη φύγω από το δωμάτιο. Η Μπιάνκα είχε χτυπήσει, και όλοι ήταν θυμωμένοι. Η Πατρίσια είπε ότι έπρεπε να μάθω να αναλαμβάνω τις συνέπειες».

Ένιωσα τον θυμό μου να φουντώνει, αλλά δεν ήθελα να τον μετατρέψω σε άλλη μία πηγή φόβου για τη Σοφία.

«Έκανες καλά που μου το είπες».

«Δεν θα με πιστέψουν».

«Δεν χρειάζεται να πείσεις κανέναν μόνη σου. Θα εξεταστούν όσα υπάρχουν και θα ακολουθήσουμε τη σωστή διαδικασία».

Εκείνη την ημέρα επικοινώνησα ξανά με τον δικηγόρο μου και με τους ανθρώπους που είχαν αναλάβει να αξιολογήσουν την ασφάλεια της κόρης μου. Τους έδωσα τις πληροφορίες για το μήνυμα και τη φωτογραφία, χωρίς να προσπαθήσω να βγάλω μόνος μου συμπεράσματα για το ποιος την είχε στείλει.

Το απόγευμα, έλαβα ένα τηλεφώνημα από την Πατρίσια.

Το όνομά της εμφανίστηκε στην οθόνη.

Η Σοφία στεκόταν κοντά μου και κοιτούσε το τηλέφωνο με τρόμο.

«Μην το σηκώσεις», ψιθύρισε.

Την κοίταξα.

«Δεν χρειάζεται να ακούσεις αυτή τη συζήτηση».

Απομακρύνθηκα σε άλλο δωμάτιο και απάντησα.

«Γκάμπριελ! Επιτέλους! Γιατί δεν απαντάς στα μηνύματά μου;»

Η φωνή της ακουγόταν εκνευρισμένη, όχι ανήσυχη.

«Πού βρίσκεσαι;» τη ρώτησα.

«Στο Κανκούν. Γιατί;»

«Η Σοφία είναι καλά».

Ακολούθησε μια μικρή παύση.

«Φυσικά και είναι καλά. Γιατί να μην είναι;»

«Επειδή την άφησες μόνη της».

«Είναι δεκαέξι χρονών, Γκάμπριελ. Δεν είναι μωρό».

«Δεν είναι αυτό το θέμα».

«Τότε ποιο είναι;»

Πήρα μια ανάσα.

«Έχει μώλωπες στα χέρια της».

Η σιωπή στην άλλη άκρη της γραμμής κράτησε περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε.

Ύστερα η Πατρίσια γέλασε νευρικά.

«Α, αυτό. Η Σοφία είναι αδέξια. Χτυπάει πάνω στα έπιπλα και μετά κάνει πως δεν θυμάται τι συνέβη».

«Μου είπε ότι η Μπιάνκα τη χτυπάει».

«Αυτό είναι γελοίο! Η Μπιάνκα είναι το κορίτσι που υποφέρει από τη συμπεριφορά της Σοφίας».

«Και γιατί το σχολείο είχε οδηγίες να μην επικοινωνεί μαζί μου;»

Η φωνή της άλλαξε.

«Ποιος σου είπε κάτι τέτοιο;»

«Το σχολείο».

«Δεν καταλαβαίνεις. Προσπαθούσα να σε προστατεύσω από περιττά προβλήματα. Είσαι συνεχώς στον δρόμο».

«Είμαι ο πατέρας της».

«Και εγώ είμαι η γυναίκα σου! Πρέπει να με εμπιστεύεσαι».

Κοίταξα το σημειωματάριο μπροστά μου.

«Θα μιλήσουμε όταν επιστρέψεις».

«Όχι, θα μιλήσουμε τώρα. Η Σοφία χρειάζεται όρια. Εσύ τη λυπάσαι υπερβολικά επειδή έχασε τη μητέρα της. Έχει μάθει να χρησιμοποιεί τη θλίψη της για να παίρνει αυτό που θέλει».

Ένιωσα σαν να μου είχε χτυπήσει κάποιος το πρόσωπο.

«Μην ξαναμιλήσεις έτσι για τη μητέρα της».

«Αυτό ακριβώς εννοώ! Δεν μπορείς να είσαι αντικειμενικός όταν πρόκειται για το παιδί σου».

«Η συζήτηση τελείωσε».

Έκλεισα το τηλέφωνο.

Για πρώτη φορά στη ζωή μου, δεν ένιωσα την ανάγκη να απολογηθώ στη γυναίκα μου.

Λίγα λεπτά αργότερα, ήρθε ένα μήνυμα από την αδελφή της, τη Βερόνικα.

«Γκάμπριελ, μην κάνεις τίποτα βιαστικό. Η Πατρίσια είναι πολύ αναστατωμένη. Η Σοφία έχει δημιουργήσει προβλήματα εδώ και μήνες».

Την ίδια ώρα, η Κάρμεν έστειλε άλλο μήνυμα:

«Μην καταστρέψεις τον γάμο σου εξαιτίας ενός παιδιού που δεν ξέρει να εκτιμά όσα έχει».

Διάβασα και τα δύο.

Δεν απάντησα.

Το επόμενο πρωί, ο δικηγόρος μου με κάλεσε.

«Έχουμε λόγο να πιστεύουμε ότι ο φάκελος που βρήκατε περιέχει έγγραφα σχετικά με αίτημα αλλαγής της επιμέλειας ή της διαμονής της κόρης σας. Δεν μπορούμε ακόμη να γνωρίζουμε τι ακριβώς είχε σχεδιαστεί. Θα πρέπει να εξεταστεί κάθε έγγραφο».

«Μπορεί να προσπαθούσε να μου πάρει το παιδί;»

«Δεν θα βγάλουμε συμπέρασμα πριν δούμε τα στοιχεία. Αλλά πρέπει να προετοιμαστείτε για μια δύσκολη συζήτηση».

Το ίδιο απόγευμα, η Σοφία μού ζήτησε να πάμε στο δωμάτιό της.

«Θέλω να σου δείξω κάτι».

Άνοιξε ένα μικρό κουτί που κρατούσε κάτω από το κρεβάτι της. Μέσα υπήρχαν παλιές φωτογραφίες, σχολικά χαρτιά και μερικά σημειώματα.

«Τα κρατούσα για να θυμάμαι ότι δεν τα φαντάστηκα», είπε.

Πήρα ένα από τα χαρτιά.

Ήταν ένα σημείωμα γραμμένο με το χέρι της Πατρίσιας:

«Αν ο πατέρας σου σε ρωτήσει για τις γρατσουνιές, θα του πεις ότι έπεσες. Δεν θέλω άλλες ιστορίες».

Σε ένα άλλο χαρτί υπήρχε μια ημερομηνία και μια φράση:

«Δεν θα φας με τους υπόλοιπους μέχρι να ζητήσεις συγγνώμη από την Μπιάνκα».

Στην πίσω πλευρά, η Σοφία είχε γράψει με μικρά γράμματα:

«Δεν ξέρω για ποιο πράγμα πρέπει να ζητήσω συγγνώμη».

Ένιωσα τα μάτια μου να καίνε.

«Γιατί δεν μου τα έδειξες νωρίτερα;»

Η Σοφία έσφιξε τα χέρια της.

«Γιατί κάθε φορά που προσπαθούσα να σου πω κάτι, η Πατρίσια έλεγε ότι θα χάσεις τη δουλειά σου αν ανησυχείς συνέχεια. Έλεγε ότι θα κουραστείς και θα με στείλεις σε άλλο σπίτι».

Έσκυψα το κεφάλι.

Δεν ήθελα να της πω ότι έπρεπε να μου είχε μιλήσει. Ήξερα πως είχε προσπαθήσει να επιβιώσει μέσα σε μια κατάσταση που δεν μπορούσε να ελέγξει.

«Λυπάμαι που δεν κατάλαβα νωρίτερα», της είπα.

«Δεν ήξερες».

«Έπρεπε να είχα ρωτήσει περισσότερο».

Με κοίταξε και για πρώτη φορά δεν απέφυγε το βλέμμα μου.

«Μπορείς να μου υποσχεθείς κάτι;»

«Οτιδήποτε».

«Μην αφήσεις την Πατρίσια να με κάνει να φαίνομαι σαν τέρας».

Την αγκάλιασα.

«Δεν θα αφήσω κανέναν να αποφασίσει ποια είσαι χωρίς να εξετάσει την αλήθεια».

Εκείνο το βράδυ, όταν πήγα να κλείσω το φως στο σαλόνι, παρατήρησα ότι είχε φτάσει ένα νέο μήνυμα από άγνωστο αριθμό.

«Αν θέλεις να μάθεις γιατί η Πατρίσια ήθελε να φύγει η Σοφία από το σπίτι, κοίταξε τα οικονομικά αρχεία. Δεν το έκανε μόνο για την Μπιάνκα».

Κάτω από το μήνυμα υπήρχε ένας αριθμός λογαριασμού και μια ημερομηνία.

Και μια φράση:

«Τα χρήματα είχαν ήδη αρχίσει να εξαφανίζονται πριν από το περιστατικό στις σκάλες».

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…