ΜΕΡΟΣ 2 — Η μητέρα μου γνώριζε περισσότερα απ' όσα φανταζόμουν

Η μητέρα μου έφτασε σε λιγότερο από τριάντα λεπτά.

Μόλις άνοιξα την πόρτα, με κοίταξε και κατάλαβε ότι κάτι είχε αλλάξει. Δεν με ρώτησε αμέσως τι συνέβη. Πρώτα πήρε τη Λίλι στην αγκαλιά της, έλεγξε αν ήταν άνετα και μου είπε να καθίσω.

«Έχεις φάει τίποτα σήμερα;» με ρώτησε.

Κούνησα αρνητικά το κεφάλι.

«Λόρεν, κάθισε. Θα φροντίσω εγώ τα παιδιά για λίγο».

Ήθελα να της πω ότι δεν μπορούσα να καθίσω. Ότι έπρεπε να κάνω κάτι. Ότι ο Κόουλ επέστρεφε και ότι δεν ήξερα πώς να τον αντιμετωπίσω.

Αντί γι' αυτό, κάθισα στον καναπέ.

Για λίγα λεπτά άκουγα μόνο τη φωνή της μητέρας μου να μιλά ήρεμα στη Λίλι. Ήταν ένας ήχος τόσο γνώριμος, που με έκανε να νιώσω ότι μπορούσα επιτέλους να αφήσω κάτω το βάρος που κουβαλούσα.

«Μαμά, πρέπει να σου δείξω κάτι».

Της έδωσα το κινητό.

Είδε τη φωτογραφία. Διάβασε το μήνυμα. Ύστερα κοίταξε τη φωτογραφία του κολιέ και την κάρτα.

Δεν φώναξε. Δεν είπε ότι ήθελε να πάει να τον αντιμετωπίσει. Το πρόσωπό της απλώς σκοτείνιασε.

«Το ήξερες;» τη ρώτησα.

«Όχι», απάντησε. «Αλλά ήξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά».

Την κοίταξα.

«Γιατί δεν μου το είπες;»

Η μητέρα μου πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Επειδή δεν ήθελα να σου επιβάλω τη δική μου άποψη. Και επειδή ήλπιζα ότι θα έβλεπες μόνη σου όσα έπρεπε να δεις».

Της θύμισα πόσο συχνά είχα ακυρώσει τις οικογενειακές μας συναντήσεις. Πώς είχα παραλείψει το δείπνο της Ημέρας των Ευχαριστιών, πώς είχα αρνηθεί τις προσκλήσεις της και πώς είχα επιμείνει ότι τα Χριστούγεννα θα ήταν καλύτερα αν μέναμε μόνοι μας στο σπίτι.

«Κάθε φορά που σε καλούσα, έλεγες ότι ο Κόουλ ήταν κουρασμένος ή ότι είχε πολλή δουλειά», μου είπε. «Και κάθε φορά που προσπαθούσα να σε δω, έβρισκες έναν λόγο να το αναβάλεις».

«Ήταν δική μου επιλογή», απάντησα, σχεδόν θυμωμένα.

Η μητέρα μου δεν διαφώνησε.

«Ίσως. Αλλά θέλω να σκεφτείς κάτι, κόρη μου. Όταν παίρνεις μια απόφαση, πρέπει να αισθάνεσαι ότι μπορείς να πεις και όχι. Αν κάθε επιλογή σου καταλήγει να είναι αυτό που θέλει κάποιος άλλος, τότε αξίζει να αναρωτηθείς αν πραγματικά επιλέγεις».

Τα λόγια της με έκαναν να σιωπήσω.

Αυτό που δεν μου είχε πει ποτέ

Λίγο αργότερα, καθώς η Λίλι είχε ηρεμήσει στην αγκαλιά της, η μητέρα μου άρχισε να μου μιλά για τον πατέρα μου.

Δεν το έκανε συχνά. Οι γονείς μου είχαν χωρίσει όταν ήμουν μικρή, αλλά μέχρι εκείνο το βράδυ δεν γνώριζα όλες τις λεπτομέρειες.

«Όταν ήσουν δύο ετών», είπε, «ο πατέρας σου έφυγε από το σπίτι για τρεις ημέρες. Δεν μου έλεγε πού βρισκόταν. Όταν επέστρεψε, τα ρούχα του μύριζαν το άρωμα μιας άλλης γυναίκας».

Έμεινα ακίνητη.

«Τι έκανες;»

«Τον δέχτηκα πίσω. Ήμουν νέα, είχα ένα παιδί και πίστευα ότι μπορούσα να σώσω τον γάμο μας αν προσπαθούσα περισσότερο».

Χάιδεψε απαλά τα μαλλιά της Λίλι.

«Τον συγχώρησα και άλλες φορές. Κάθε φορά έλεγα στον εαυτό μου ότι θα ήταν η τελευταία. Μέχρι που μια μέρα κατάλαβα ότι είχα περάσει χρόνια προσπαθώντας να αποδείξω ότι άξιζα να μου φέρονται με σεβασμό».

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα, αλλά η φωνή της παρέμεινε σταθερή.

«Δεν σου λέω αυτή την ιστορία για να σου πω τι να κάνεις με τον Κόουλ. Δεν ξέρω τι θα αποφασίσεις. Σου τη λέω επειδή δεν θέλω να περάσεις δώδεκα χρόνια προσπαθώντας να βρεις το θάρρος που μπορείς να βρεις απόψε».

Κοίταξα τον Νόα, που κοιμόταν στην αγκαλιά μου.

Ήταν ο μόνος άντρας στο σπίτι που δεν με είχε κάνει ποτέ να αισθανθώ ότι αποτελούσα βάρος.

Ένα νέο μήνυμα εμφανίστηκε στην οθόνη.

«Λόρεν, επιστρέφω σπίτι τώρα. Θα το διορθώσουμε αυτό».

Διάβασα τη φράση και θυμήθηκα όλες τις φορές που ο Κόουλ είχε χρησιμοποιήσει παρόμοια λόγια.

Όταν με είχε διορθώσει μπροστά στους επαγγελματικούς του συνεργάτες, λέγοντας ότι δεν καταλάβαινα τον κόσμο των επιχειρήσεων.

Όταν είχε ακυρώσει το ταξίδι για την επέτειό μας επειδή προέκυψε μια σημαντική συνάντηση.

Όταν, λίγες εβδομάδες μετά τη γέννηση των διδύμων, μου είχε πει ότι η άδεια μητρότητας με είχε κάνει «μαλθακή» και ότι έπρεπε να γίνω ξανά ενδιαφέρουσα.

Κάθε φορά έλεγε ότι θα το διορθώναμε.

Και κάθε φορά, στο τέλος, εκείνη που έπρεπε να αλλάξει ήμουν εγώ.

Η μητέρα μου με κοίταξε.

«Θα γυρίσει σύντομα;»

«Ναι».

«Τότε έχουμε δουλειά να κάνουμε πριν φτάσει».

Σήκωσα το κεφάλι μου.

«Τι εννοείς;»

Η μητέρα μου έβαλε τη Λίλι στην κούνια και κάθισε απέναντί μου.

«Πρώτα θα βεβαιωθούμε ότι τα παιδιά είναι καλά. Έπειτα θα κρατήσουμε όλα όσα χρειάζεσαι για να θυμάσαι τι συνέβη πραγματικά. Και μετά θα αποφασίσεις εσύ τι θα του πεις».

«Κι αν αρχίσει να φωνάζει;»

«Τότε δεν θα χρειαστεί να τον αντιμετωπίσεις μόνη σου».

Για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ, ένιωσα ότι μπορούσα να αναπνεύσω κανονικά.

Δεν είχα ακόμη σχέδιο για το υπόλοιπο της ζωής μου. Είχα όμως μια μητέρα δίπλα μου, δύο παιδιά που με χρειάζονταν και αποδείξεις που δεν μπορούσαν να εξαφανιστούν με μια δικαιολογία.

Λίγα λεπτά αργότερα, ακούστηκε ένα αυτοκίνητο να σταματά έξω από το σπίτι.

Η μητέρα μου γύρισε προς το παράθυρο.

«Ήρθε», είπε.

Και τότε ακούστηκε το κλειδί στην εξώπορτα.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…