ΜΕΡΟΣ 3 — Επέστρεψε πιστεύοντας ότι θα με έπειθε να σωπάσω

Η πόρτα άνοιξε λίγο μετά τα μεσάνυχτα.

Ο Κόουλ μπήκε στο σπίτι κρατώντας το παλτό του στο ένα χέρι και το κινητό του στο άλλο. Είχε το γνώριμο ύφος ανθρώπου που πίστευε ότι μπορούσε να ελέγξει κάθε κατάσταση, αρκεί να μιλούσε πρώτος.

Μόλις είδε τη μητέρα μου στον καναπέ, σταμάτησε.

«Τι κάνει εδώ;» με ρώτησε.

Δεν με ρώτησε πώς ήταν τα παιδιά. Δεν πλησίασε τις κούνιες. Δεν κοίταξε καν προς το μέρος τους.

Η μητέρα μου σηκώθηκε αργά.

«Ήρθα επειδή η κόρη μου με χρειάζεται».

Ο Κόουλ χαμογέλασε με εκείνο το ψυχρό χαμόγελο που χρησιμοποιούσε όταν ήθελε να δείξει ότι θεωρούσε κάποιον παράλογο.

«Αυτό είναι οικογενειακό ζήτημα».

«Ακριβώς», απάντησε εκείνη. «Και η Λόρεν είναι οικογένειά μου».

Ο Κόουλ γύρισε προς εμένα.

«Πρέπει να μιλήσουμε ιδιαιτέρως».

«Δεν έχω τίποτα να κρύψω από τη μητέρα μου», είπα.

Το πρόσωπό του άλλαξε ελάχιστα. Ήταν όμως αρκετό για να καταλάβω ότι δεν είχε προετοιμαστεί για αυτή την απάντηση.

Πλησίασε και κάθισε στην άκρη της πολυθρόνας.

«Η φωτογραφία ήταν ένα λάθος».

«Ποιο ακριβώς ήταν το λάθος;» ρώτησα. «Το ότι βρισκόσουν σε ξενοδοχείο με τη Σιέρα ή το ότι μου έστειλες τη φωτογραφία;»

«Δεν καταλαβαίνεις τι συνέβη».

«Τότε εξήγησέ μου».

Έτριψε το μέτωπό του.

«Είχαμε μια συνάντηση. Τα πράγματα ξέφυγαν. Δεν ήταν προγραμματισμένο».

«Και το κολιέ;»

Για μια στιγμή, έμεινε σιωπηλός.

Ύστερα το βλέμμα του σκλήρυνε.

«Έψαξες τα πράγματά μου;»

Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που άκουγα.

Εκείνος είχε στείλει τη φωτογραφία. Εκείνος είχε αφήσει το δώρο κρυμμένο στην ντουλάπα. Κι όμως, προσπαθούσε να μετατρέψει τη συζήτηση σε κατηγορία εναντίον μου.

«Το κουτί ήταν στην ντουλάπα του διαδρόμου», απάντησα. «Το είδα τυχαία».

«Δεν είχες δικαίωμα να αγγίξεις τα πράγματά μου».

Η μητέρα μου έκανε ένα βήμα μπροστά, αλλά σήκωσα το χέρι μου. Ήθελα να ακούσω τι άλλο είχε να πει. Όχι επειδή πίστευα τις δικαιολογίες του, αλλά επειδή είχα κουραστεί να αφήνω τις συζητήσεις μας να τελειώνουν μόλις εκείνος αποφάσιζε ότι είχε μιλήσει αρκετά.

«Κόουλ, πριν από μία εβδομάδα μου ζήτησες να δικαιολογήσω 87 δολάρια για τα έξοδα των παιδιών. Σήμερα βλέπω ένα ακριβό κολιέ για τη γυναίκα με την οποία βρίσκεσαι σε ξενοδοχείο».

«Μη δραματοποιείς τα πράγματα».

«Δεν τα δραματοποιώ. Τα περιγράφω».

Σηκώθηκε απότομα.

«Ξέρεις πόση πίεση έχω στη δουλειά; Ξέρεις πόσα κάνω για να έχεις αυτό το σπίτι και αυτή τη ζωή;»

Κοίταξα γύρω μου. Το μεγάλο σπίτι, τα ακριβά έπιπλα, το τέλειο χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Για πρώτη φορά αναρωτήθηκα αν αυτή ήταν πράγματι η ζωή που ήθελα ή αν είχα περάσει τόσο καιρό προσπαθώντας να τη διατηρήσω, που είχα ξεχάσει να αναρωτηθώ.

«Δεν σου ζήτησα ποτέ να αγοράσεις την αγάπη μου», είπα.

Ο Κόουλ γέλασε ειρωνικά.

«Αγάπη; Μιλάμε για ένα λάθος. Ένα λάθος που μπορούμε να ξεπεράσουμε, αν σταματήσεις να συμπεριφέρεσαι σαν να καταστράφηκε ο κόσμος».

Τότε ακούστηκε ένα κλάμα από την κούνια.

Ο Νόα είχε ξυπνήσει.

Έκανα να σηκωθώ, αλλά ο Κόουλ με πρόλαβε με μια φράση που δεν θα ξεχνούσα ποτέ.

«Βλέπεις; Ακόμη κι απόψε, όλα καταλήγουν σε μένα που πρέπει να απολογούμαι. Έχουμε δύο παιδιά, Λόρεν. Δεν μπορείς να πετάξεις τον γάμο μας για μια φωτογραφία».

Τον κοίταξα για αρκετή ώρα.

«Δεν πετάω τον γάμο μας για μια φωτογραφία. Η φωτογραφία μού έδειξε τι είχες ήδη κάνει».

Για πρώτη φορά, δεν βρήκε αμέσως απάντηση.

Και τότε κατάλαβα ότι η σιωπή μου τον είχε προστατεύσει πολύ περισσότερο απ' όσο είχα συνειδητοποιήσει.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…