ΜΕΡΟΣ 3 — «ΟΤΑΝ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΑΝΤΡΕΑΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ, ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΟΥ ΕΙΠΑΝ ΟΤΙ ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ — ΑΛΛΑ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΔΕΝ ΑΦΗΣΕ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙ»

Ο Αντρέας μεγάλωνε.

Και μαζί του μεγάλωνε ένα όνειρο.

Ήθελε να συμμετάσχει στην παρέλαση του σχολείου του.

Όχι να παρακολουθεί από το πεζοδρόμιο.

Όχι να βρίσκεται κάπου μακριά από τους συμμαθητές του.

Ήθελε να είναι μαζί τους.

Να φορά τα ίδια ρούχα.

Να ακούει τη μουσική.

Να αισθάνεται ότι συμμετέχει.

Στα δεκατρία του, αποφάσισε να το πει στη δασκάλα του.

«Κυρία Μαρία, μπορώ κι εγώ να μπω στην παρέλαση;»

Η δασκάλα τον κοίταξε με τρυφερότητα.

«Φυσικά θέλουμε να συμμετέχεις, Αντρέα. Πρέπει όμως να οργανώσουμε πώς θα γίνει με ασφάλεια.»

Ο μικρός χαμήλωσε το βλέμμα.

«Επειδή περπατάω αργά;»

«Επειδή θέλω να είσαι καλά και να χαρείς την ημέρα σου.»

Το απόγευμα επέστρεψε σπίτι στενοχωρημένος.

Ο Δημήτρης τον βρήκε καθισμένο στο δωμάτιό του.

«Τι έγινε, πρωταθλητή;»

«Δεν ξέρω αν μπορώ να παρελάσω.»

Ο πατέρας κάθισε δίπλα του.

«Γιατί το λες;»

«Όλοι περπατούν γρήγορα. Εγώ όχι.»

«Και;»

Ο Αντρέας τον κοίταξε.

«Θα τους καθυστερώ.»

Ο Δημήτρης ένιωσε την καρδιά του να σφίγγεται.

«Ποιος σου είπε ότι η αξία σου μετριέται από την ταχύτητά σου;»

Ο μικρός δεν απάντησε.

«Αντρέα, άκουσέ με. Δεν χρειάζεται να περπατάς όπως οι άλλοι για να αξίζεις να βρίσκεσαι δίπλα τους.»

Ο γιος του κατέβασε το κεφάλι.

«Αλλά θα με κοιτάζουν.»

Ο Δημήτρης έβαλε το χέρι στον ώμο του.

«Ίσως.»

«Και μπορεί να γελούν.»

«Μπορεί κάποιοι να μη γνωρίζουν πώς να φερθούν. Αλλά υπάρχουν και πολλοί άνθρωποι που θα χαρούν να σε δουν.»

Ο Αντρέας τον κοίταξε διστακτικά.

«Εσύ θα είσαι εκεί;»

«Πού αλλού θα ήμουν;»

«Δίπλα μου;»

Ο Δημήτρης χαμογέλασε.

«Αν το θέλεις, δίπλα σου.»

Τις επόμενες ημέρες ο Δημήτρης συναντήθηκε με τους εκπαιδευτικούς.

Συζήτησαν τι θα χρειαζόταν ο Αντρέας.

Πόση απόσταση θα μπορούσε να καλύψει.

Πότε θα έπρεπε να ξεκουραστεί.

Πώς θα μπορούσε να συμμετάσχει χωρίς να πιεστεί πέρα από τις δυνατότητές του.

Δεν ήταν μια συζήτηση για το αν άξιζε να βρίσκεται εκεί.

Ήταν μια συζήτηση για το πώς θα γινόταν η συμμετοχή του πραγματικότητα.

Όταν ο Δημήτρης επέστρεψε σπίτι, ο Αντρέας τον περίμενε στην πόρτα.

«Τι είπαν;»

Ο πατέρας χαμογέλασε.

«Είπαν ότι θα το οργανώσουμε μαζί.»

Ο μικρός άνοιξε διάπλατα τα μάτια του.

«Δηλαδή μπορώ;»

«Θα προσπαθήσουμε, αγόρι μου. Και θα αποφασίσουμε μαζί με τους ανθρώπους που σε βοηθούν ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος.»

Ο Αντρέας έπεσε στην αγκαλιά του.

Εκείνο το βράδυ, πριν κοιμηθεί, ρώτησε:

«Μπαμπά, αν κουραστώ στη μέση;»

Ο Δημήτρης τού χάιδεψε τα μαλλιά.

«Θα σταματήσουμε.»

«Και αν δεν μπορέσω να συνεχίσω;»

«Τότε θα έχουμε κάνει όσα μπορούσαμε εκείνη την ημέρα.»

Ο Αντρέας έμεινε σιωπηλός.

«Δεν θα απογοητευτείς;»

Ο Δημήτρης τον κοίταξε σοβαρά.

«Ποτέ δεν θα απογοητευτώ επειδή χρειάστηκες βοήθεια.»

Ο μικρός χαμογέλασε.

Όμως λίγες εβδομάδες πριν από την παρέλαση, συνέβη κάτι που έκανε τον Αντρέα να αμφιβάλει ξανά.

Μια δύσκολη ημέρα στην προπόνηση.

Ένας πόνος που τον ανάγκασε να σταματήσει.

Και μια φράση που είπε μέσα στα δάκρυά του:

«Μπαμπά, ίσως τελικά να μην είναι για μένα.»

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ 4 ➡️