ΜΕΡΟΣ 4 — Η Μερσέντες εμφανίστηκε στο κτήμα και το μυστικό της άρχισε να αποκαλύπτεται

Ο Γκάμπριελ κράτησε την επιστολή στα χέρια του για αρκετή ώρα.

Η φράση στο τέλος δεν μπορούσε να φύγει από το μυαλό του. Την είχε ακούσει πολλές φορές από τη μητέρα του, συνήθως όταν εκείνος προσπαθούσε να υπερασπιστεί την Ιζαμπέλ ή όταν της μιλούσε για τα σχέδιά τους να δημιουργήσουν μια οικογένεια.

Τότε πίστευε ότι η Μερσέντες απλώς ανησυχούσε για το μέλλον του. Η μητέρα του είχε μεγαλώσει με την πεποίθηση ότι η οικογενειακή περιουσία έπρεπε να προστατεύεται πάνω απ' όλα και ότι κάθε απόφαση έπρεπε να υπηρετεί τη συνέχεια του ονόματος των Μόντες.

Ο Γκάμπριελ, όμως, δεν είχε φανταστεί ποτέ ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτές τις πεποιθήσεις για να καταστρέψει τη ζωή του.

«Θέλω να δω τη μητέρα μου», είπε.

Η Ιζαμπέλ τον κοίταξε προσεκτικά.

«Τι σκοπεύεις να κάνεις;»

«Να τη ρωτήσω ευθέως. Δεν μπορώ να συνεχίσω να ζω με υποψίες».

«Και αν αρνηθεί τα πάντα;»

«Τότε θα συνεχίσω να ψάχνω».

Η Ιζαμπέλ δεν προσπάθησε να τον σταματήσει. Είχε περάσει πολλά χρόνια περιμένοντας να μάθει αν ο Γκάμπριελ είχε πραγματικά επιλέξει να την εγκαταλείψει. Τώρα που εκείνος βρισκόταν μπροστά της, δεν ήθελε να πάρει αποφάσεις βιαστικά.

Το επόμενο απόγευμα, η Μερσέντες έφτασε στο κτήμα με ένα μαύρο αυτοκίνητο.

Κατέβηκε φορώντας ένα κομψό παλτό και κρατώντας την τσάντα της σφιχτά στο χέρι. Παρά τα χρόνια που είχαν περάσει, εξακολουθούσε να κινείται με την ίδια αυτοπεποίθηση που είχε όταν διαχειριζόταν τις οικογενειακές υποθέσεις.

Όταν είδε την Ιζαμπέλ στην είσοδο, το πρόσωπό της σκλήρυνε.

«Δεν μπορώ να πιστέψω ότι είσαι ακόμη εδώ», είπε.

Η Ιζαμπέλ δεν υποχώρησε.

«Κι εγώ δεν μπορώ να πιστέψω ότι εσύ εξακολουθείς να συμπεριφέρεσαι σαν να σου ανήκει η ζωή όλων των άλλων».

Ο Γκάμπριελ βγήκε από το σπίτι.

«Αρκετά. Ήρθες εδώ για να μιλήσουμε».

Η Μερσέντες τον κοίταξε με απογοήτευση.

«Ελπίζω να μην έχεις πιστέψει όλα όσα σου είπε αυτή η γυναίκα».

«Τότε εξήγησέ μου εσύ τι συνέβη».

Ο Γκάμπριελ έβγαλε τις επιστολές και τις ακούμπησε πάνω σε ένα μικρό τραπέζι.

«Αυτό το γράμμα υποτίθεται ότι το έγραψα εγώ. Λέει ότι είχα βρει άλλη γυναίκα και ότι ήθελα η Ιζαμπέλ να εξαφανιστεί από τη ζωή μου. Δεν το έγραψα ποτέ».

Η Μερσέντες κοίταξε τις σελίδες, αλλά δεν τις άγγιξε.

«Έχουν περάσει δεκαεννέα χρόνια. Δεν ξέρεις τι μπορεί να έχει συμβεί στο μεταξύ».

«Ξέρω ότι η Ιζαμπέλ ήταν ζωντανή. Ξέρω ότι απέκτησε τον γιο μας. Και ξέρω ότι εγώ δεν έμαθα τίποτα από αυτά».

Η Μερσέντες έσφιξε τα χείλη της.

«Δεν αποδεικνύεται τίποτα από αυτά τα χαρτιά».

«Τότε πες μου την αλήθεια».

«Σου είπα ήδη την αλήθεια. Η Ιζαμπέλ εξαφανίστηκε μέσα στην πλημμύρα. Όλοι πίστεψαν ότι είχε πεθάνει».

«Και το γράμμα; Τα χρήματα; Οι επιστολές που δεν έφτασαν ποτέ σε μένα;»

Η Μερσέντες δεν απάντησε.

Ο Γκάμπριελ έκανε ένα βήμα προς το μέρος της.

«Μητέρα, σε παρακαλώ. Αν υπάρχει κάτι που μου έκρυψες, πες το τώρα».

Για μια στιγμή, το πρόσωπό της έδειξε κάτι που έμοιαζε με φόβο. Ύστερα, όμως, ξαναπήρε την ψυχρή έκφρασή της.

«Έκανα αυτό που πίστευα ότι ήταν καλύτερο για σένα».

Η φράση έπεσε ανάμεσά τους σαν πέτρα.

Ο Γκάμπριελ την κοίταξε χωρίς να μιλά.

«Τι σημαίνει αυτό;» ρώτησε τελικά.

Η Μερσέντες αναστέναξε.

«Ήσουν νέος. Είχες δυνατότητες, φιλοδοξίες και μια ζωή μπροστά σου. Η Ιζαμπέλ ήθελε να σε κρατήσει δεμένο σε ένα μικρό κτήμα, μακριά από τις ευκαιρίες που μπορούσες να έχεις στη Μαδρίτη».

«Αυτό δεν είναι αλήθεια», παρενέβη η Ιζαμπέλ. «Ποτέ δεν του ζήτησα να εγκαταλείψει τα όνειρά του».

«Δεν χρειάζεται να προσποιείσαι τώρα», απάντησε η Μερσέντες. «Ξέρω πολύ καλά τι ήθελες».

Ο Γκάμπριελ σήκωσε το χέρι του.

«Δεν θα χρησιμοποιήσεις τη δική σου γνώμη για να εξηγήσεις τις αποφάσεις μου. Θέλω να μάθω τι έκανες».

Η Μερσέντες κοίταξε τον γιο της και ύστερα την Ιζαμπέλ.

«Όταν έμαθα ότι ήταν έγκυος, κατάλαβα ότι η ζωή σου θα άλλαζε για πάντα. Δεν ήθελα να εγκαταλείψεις την καριέρα σου για να αναλάβεις ευθύνες που δεν ήσουν έτοιμος να αντιμετωπίσεις».

Ο Γκάμπριελ ένιωσε την καρδιά του να χτυπά δυνατά.

«Ήξερες ότι ήταν έγκυος;»

Η Μερσέντες δεν απάντησε αμέσως.

Η σιωπή της ήταν πιο δυνατή από οποιαδήποτε παραδοχή.

«Ήξερες ότι περίμενε το παιδί μου και δεν μου το είπες;» επανέλαβε.

«Ήθελα να σε προστατεύσω».

«Από τον ίδιο μου τον γιο;»

Η Μερσέντες έστρεψε το βλέμμα της αλλού.

«Δεν καταλαβαίνεις. Είχα δει πόσο σκληρή μπορούσε να γίνει η ζωή. Πίστευα ότι, αν έμενες ελεύθερος από αυτές τις υποχρεώσεις, θα μπορούσες να πετύχεις πολύ περισσότερα».

«Και αποφάσισες ότι η Ιζαμπέλ και το παιδί μας δεν είχαν θέση στη ζωή μου;»

Η Μερσέντες παρέμεινε σιωπηλή.

Τότε, από την είσοδο του σπιτιού, ακούστηκε μια φωνή.

«Δηλαδή, όλη μου τη ζωή δεν γνώριζα τον πατέρα μου επειδή εσύ αποφάσισες ότι δεν έπρεπε να υπάρχω γι' αυτόν;»

Ο Αντριάν στεκόταν στην πόρτα.

Είχε επιστρέψει νωρίτερα απ' ό,τι περίμεναν και είχε ακούσει αρκετά από τη συζήτηση.

Η Μερσέντες γύρισε προς το μέρος του.

«Αντριάν, δεν καταλαβαίνεις τι συνέβαινε τότε».

«Τότε εξήγησέ μου», είπε εκείνος. «Γιατί η μητέρα μου έπρεπε να με μεγαλώσει μόνη της; Γιατί ο πατέρας μου πίστευε ότι ήταν νεκρή; Και γιατί εσύ αποφάσισες ότι μπορούσες να διαλέξεις ποιος θα είναι οικογένεια και ποιος όχι;»

Η Μερσέντες άνοιξε το στόμα της, αλλά δεν βρήκε απάντηση.

Ο Γκάμπριελ κοίταξε τον γιο του. Για πρώτη φορά, αντιλήφθηκε πραγματικά το μέγεθος της ζημιάς που είχε προκαλέσει το μυστικό τους. Ο Αντριάν δεν είχε χάσει μόνο την ευκαιρία να γνωρίσει τον πατέρα του. Είχε μεγαλώσει πιστεύοντας ότι ένας από τους δύο γονείς του δεν ήθελε να βρίσκεται στη ζωή του.

Και όλα αυτά μπορεί να είχαν συμβεί εξαιτίας μιας απόφασης που πήρε κάποιος άλλος.

Ο Γκάμπριελ γύρισε προς τη μητέρα του.

«Θα μάθω όλη την αλήθεια», είπε. «Όχι μόνο για το γράμμα, αλλά και για τα χρήματα και τις επιστολές που δεν έφτασαν ποτέ σε εμένα».

Η Μερσέντες κοίταξε τις παλιές σελίδες πάνω στο τραπέζι.

Για πρώτη φορά, δεν έμοιαζε με τη γυναίκα που είχε τον έλεγχο των πάντων.

Έμοιαζε με άνθρωπο που φοβόταν ότι τα μυστικά του δεν μπορούσαν πλέον να μείνουν κρυμμένα.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…